Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Con que soñan os nutricionistas?

Formar parte do sistema sanitario ou promover a educación dos cidadáns para mellorar a súa alimentación son algunhas das reivindicacións dos dietistas-nutricionistas de España

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 24deMaiode2016
img_dia nutricion suenan nutricionistas hd Imaxe: jbryson

O próximo 28 de maio é o Día Nacional da Nutrición, unha iniciativa impulsada pola Federación Española de Sociedades de Nutrición, Alimentación e Dietética (FESNAD) que se celebra cada ano desde 2005. A xornada pon de relevancia o papel da alimentación na saúde e difunde algúns dos seus aspectos fundamentais, como a hidratación, o tema elixido para este ano. Este día é tamén unha boa ocasión para subliñar o traballo dos dietistas-nutricionistas, uns profesionais da saúde indispensables para combater algunhas das enfermidades máis graves e estendidas do século XXI, relacionadas co que comemos e o que deixamos para comer. Neste artigo, falamos con algúns deles e preguntámoslles polas principais reivindicacións do colectivo.

Img dia nutricion suenan nutricionistas
Imaxe: jbryson

O pesadelo: promover unha dieta sa nunha contorna obesogénico

Img comes bien como crees
Imaxe: stevanovicigor

Con que soña un dietista-nutricionista? Para empezar, con que o seu labor no campo da alimentación saudable dea froitos. Non é un xogo de palabras, nin unha broma. É unha realidade moi seria. Tan seria como que vivimos nun país onde catro de cada dez adultos teñen exceso de peso e dous de cada dez padecen obesidade. Non é casual que, nos últimos anos, varios dietistas-nutricionistas desen o salto aos medios de comunicación e ás redes sociais para falar sobre alimentación e saúde. Escriben libros, constrúen blogues, van á radio, publican artigos… Fan todo o que está nas súas mans para difundir o que saben.

Pero o esforzo non é suficiente. Ao falar con eles, coinciden en que faltan máis recursos e ferramentas, vontade política e uns cuantos cambios estruturais para reverter esas cifras alarmantes. Nesta semana previa ao Día Nacional da Nutrición, conversamos con varios nutricionistas para preguntarlles que aspectos habería que mellorar para facer fronte de maneira eficaz a problemas tan graves como a obesidade, a diabetes tipo 2, a hipertensión arterial ou a enfermidade cardiovascular, que afectan a poboacións cada vez máis amplas. A importancia de integrar o Sistema Nacional de Saúde, a necesidade de regular a publicidade de certos alimentos dirixida aos nenos ou o freo ao intrusismo profesional son algunhas das súas principais reivindicacións.

Profesionais sanitarios sen lugar na Sanidade

“Investir na figura do dietista-nutricionista é diminuír o gasto sanitario”, lanza Eduard Baladia, editor de Revista Española de Nutrición Humana e Dietética. “A figura do dietista-nutricionista trae consigo a nutrición baseada na evidencia, despraza a mala ciencia, á pseudociencia e aos charlatanes: asignarlle a unha persoa unha terapia ineficaz ten efectos directos sobre o empeoramento da súa saúde, do seu prognóstico e da súa calidade de vida, así como tamén ten efectos directos sobre a súa economía e indirectos sobre o gasto sanitario”, fundamenta Baladia, que coordina o Centro de Análise da Evidencia Científica da FED-N (Fundación Española de Dietistas-Nutricionistas).

Img fruta doctor
Imaxe: zestmarina

Alma Palau Ferré, presidenta do Consello Xeral de Dietistas-Nutricionistas de España (CGDNE), apunta que os dietistas-nutricionistas están recoñecidos como profesionais sanitarios por lei desde 2003, pero que ese recoñecemento non se traduciu na súa incorporación ao Sistema Nacional de Saúde (SNS). Palau detalla que se presentaron varias iniciativas respecto diso -algunha, mesmo, ante o Senado, en 2011- e que a inserción no SNS non se refire só ao ámbito hospitalario, senón tamén á atención primaria, “onde faría falta polo menos un ou dous dietistas-nutricionistas por centro de saúde para atender pacientes crónicos”.

“Aínda que soe forte, o SNS promove o intrusismo á nosa profesión. Como é necesario que alguén se encargue da nutrición dalgúns pacientes, recíclanse ” enfermeiros: fan un curso en liña ou similar, e xa se fan cargo de funcións de dietistas-nutricionistas. Ademais, ostentan o título de ‘Dietista’ no seu bata branca. Isto é intrusismo e xa son 13 anos sen querer regularizar esta situación”, lamenta Palau.

Manuel Moñino, investigador en CIBERobn e no estudo PREDIMED (Prevención con Dieta Mediterránea), explica que o perfil profesional dos dietistas-nutricionistas non coincide co de ningún outro profesional que hoxe traballa nas políticas de promoción e protección da saúde. “Cando o dietista-nutricionista tivo a oportunidade de participar, as accións resultaron cun valor engadido que non se obtivo cun equipo no que falta o noso perfil. O resultado ante a falta desa participación é que os cidadáns non poden beneficiarse desa mellora. O mesmo ocorre noutros ámbitos como o hospitalario, sociosanitario ou atención primaria. Os cidadáns teñen necesidades que o sistema desgraciadamente non lles está ofrecendo, menoscabando o seu dereito a ser atendido polo profesional idóneo para axudarlles a resolver ou manexar os seus problemas ou dúbidas en alimentación e nutrición”, advirte.

Aitor Sánchez García, investigador, divulgador e autor do blogue A miña dieta Cojea, é da opinión de que, ante un problema con distintas arestas, a abordaxe debería ser simultáneo en varias áreas para que fose verdadeiramente útil. “Se houbese que priorizar algunha -di-, sería a atención nutricional por parte do dietista-nutricionista desde a Sanidade Pública. Non é comprensible que unha rutina que afecta tanto á saúde da poboación non estea a ser supervisada nin recomendada de maneira profesional. Cando este labor se descoida, e non hai ninguén que matice a publicidade ou as promocións agresivas, é moi complicado que a xente teña claro como manter unha alimentación saudable”.

Como el, a dietista-nutricionista e divulgadora Lucía Martínez, autora do blogue Dime que comes, considera que “para conseguir unha abordaxe efectiva hai que atacar á vez por varias frontes”. Entre eles, destaca “regular de maneira real e efectiva a publicidade de alimentos”, educar á poboación, xa que “un consumidor ben informado é máis crítico á hora de elixir”, e incluír a figura do dietista-nutricionista na sanidade pública, “empezando por atención primaria, con prazas suficientes para proporcionar unha atención real e abarcar a toda a poboación”.

Coidar aos grupos máis vulnerables da sociedade

Img almuerzo escuela
Imaxe: pressmaster

O control da publicidade dos alimentos superfluos, en especial da que vai dirixida aos nenos, é outra das pedras angulares nas que se apoia este colectivo. De todas as reivindicacións posibles, esta é a que elixe o dietista-nutricionista Xullo Basulto, autor de cinco libros de divulgación e colaborador habitual de varios medios. O seu soño é moi concreto: “Que se prohiba toda clase de mercadotecnia de alimentos malsanos dirixidos a nenos”. E fundaméntao da seguinte maneira: “Unha das claves máis importantes para frear as graves taxas de enfermidades crónicas (ou ‘non transmisibles’) que sofre a nosa sociedade é protexer aos menores de idade destas campañas deseñadas para aumentar as vendas de produtos alimenticios insanos”.

“Eu engadiría a educación alimentaria e nutricional na escola e a capacitación das familias e cidadáns para tomar decisións responsables coa saúde”, di Manuel Moñino. En leste reclamo Alma Palau está de acordo. “Habería que instaurar a materia de ‘Alimentación para a saúde’ nos colexios, en primaria e en secundaria”, precisa a presidenta do CGDNE. “Por pedir, tamén pedimos impostos aos alimentos insanos. Pero en lugar diso, atopámonos que un supermenú con dobre hamburguesa, refresco azucarado de medio litro e un prato de patacas fritas só custa tres euros. Vale o mesmo que un quilo de tomates. Quen se pode permitir un menú saudable? Quen vai comer peor na nosa sociedade? Loxicamente, os máis desfavorecidos”, expón.

En canto ao tema publicitario, Palau fíxase noutra área: “A regulación da publicidade dos produtos sanitarios, para evitar tanto fraude. Refírome a todo o que podes comprar nunha farmacia de mostrador cara a fóra, sen receita médica”. E pon algúns exemplos, como as dietas hiperproteicas en sobres, sustitutivas da alimentación normal: “Talvez perdas un par de quilos o primeiro mes, pero o resultado seguro é un efecto rebote”. Outro exemplo, “as análises de intolerancias alimentarias, que non serven para nada, pero moito menos para adelgazar, e poden custar 400 euros”. Máis? “Un kit de nutrigenética para coñecer o teu ADN e, en consecuencia, coñecer que deberías comer. É dicir, pomos en mans dun cidadán un kit de autodiagnóstico e de autotratamiento; ambas as cousas son ilegais”.

Aprender a comer ben

Img sugerencias chef enero
Imaxe: viperagp

Bárbara Sánchez, dietista-nutricionista do Centro Aleris e experta en nutrición deportiva, opina que, máis aló das reivindicacións, o importante é que a poboación saiba que hai un profesional da alimentación que pode axudar a mellorar a saúde. “Non se trata de facer dietas para perder peso, trátase de aprender a comer. Polos motivos que sexan (ambiente obesogénico, industria alimentaria, publicidade), esquecemos o que é comer ben en favor da saúde. No momento en que calquera persoa teña asumido que ten unha necesidade relacionada coa súa alimentación e que hai un profesional da saúde específico para iso, teremos moito gando. Será a sociedade a que demande un profesional cualificado e, para iso, nós mesmos teremos que pornos as pilas e estar actualizados”.

En consonancia, Alma Palau sinala que “cada vez acoden máis persoas ás nosas consultas; persoas que simplemente queren aprender a comer. Non teñen problemas de saúde nin sobrepeso, pero si senten un pouco desorientadas con tanta publicidade e queren ter un bo criterio”. En paralelo, fai a seguinte observación: “O que cada vez botamos máis en falta os dietistas-nutricionistas é que as persoas queiran coidarse. Para min terminou o discurso de ‘a culpa tena a industria, a culpa tena o Goberno…’. Para min, a principal responsabilidade tena o cidadán que non quere saber que está ben, que lle gusta deixarse seducir e ir á moda”.

Etiquetas:

dieta sa

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións