Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Danza e correcta alimentación, un dueto posible

Os hábitos alimentarios dos bailaríns están influenciados polas esixencias sobre a figura corporal que require a súa actividade

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 08deXaneirode2009
Img bailarines Imaxe: dalbera

PIÑEIRO Os profesionais da danza senten unha inmensa presión para manterse delgados. Un dos seus maiores temores é o de gañar peso e ter que loitar contra unha imaxe ante o espello e o público, ao que se deben na súa vida profesional e artística. Na procura dunhas curvas perfectas practícanse hábitos alimentarios erróneos, que adoitan levar, en moitos casos, a situacións de mala alimentación e, mesmo, a trastornos de anorexia e bulimia.

ImgImagen: dalbera

Buscando o corpo perfecto, os bailaríns, con máis frecuencia que outro tipo de profesionais, chegan, a sufrir os temidos trastornos de conduta alimentaria como a anorexia e a bulimia nerviosas. Así o constataron diversos centros de investigación. Unha educación nutricional adecuada e adaptada para os profesionais da danza sería unha ferramenta moi válida, sobre todo para as persoas que comezan este camiño no mundo da arte.

É conveniente que se coñezan a fondo non só os grupos de alimentos, senón os nutrientes, os suplementos e as racións recomendadas en caso dalgúns deportes ou profesións como esta, nos que se necesita un límite de peso corporal que capacite á persoa para a súa realización.

A alimentación dos bailaríns

A imaxe típica da bailarina etérea, sen redondeces nin lastres de graxa é relativamente recente. Segundo Josep Toro, profesor titular de Psiquiatría da Universidade de Barcelona e consultor senior do Servizo de Psiquiatría e Psicoloxía Xuvenil do Hospital Clínico de Barcelona, “o fenómeno da delgadez extrema dos bailaríns popularizouse a mediados do século XIX, onde a danza contempla aos seus profesionais como seres fantásticos, trasgos, ninfas e sílfides, rexidos fisicamente por unha ditadura estética que esixe unha extraordinaria figura corporal”.

Os estereotipos creados no mundo da danza chegaron a esixir pesos extremadamente baixos aos bailaríns, mesmo aos que están en pleno proceso de maduración puberal, o que dificulta o seu crecemento e desenvolvemento. Un índice de masa corporal (IMC) inferior a 18 xa corresponde a baixo peso, é dicir, a un peso que non permite manter ao organismo en condicións normais de saúde.

Unha alimentación baixa en calorías para manter a liña non ten por que estar rifada co equilibrio dietético

Sobre a inxesta alimentaria dos bailaríns inflúen, ademais dos canons preestablecidos referidos a a figura corporal, o tipo e os horarios dun traballo que se reparte entre as xiras, as funcións e os ensaios. Nun importante traballo de investigación, de referencia para moitos autores, publicado xa hai uns anos no “Clinics in Sports Medicine”, rexistráronse os hábitos alimentarios de bailarinas membros dunha importante compañía de ballet profesional. Nel constatouse como o 75% do grupo consumía menos do 85% das calorías necesarias; o 40% inxería menos do 66% e o 20% menos do 50%. Ademais, os déficits de todos os nutrientes eran moi elevados.

Durante os períodos de ensaio ou de creación en sede, o horario de traballo pódese desenvolver desde o dez da mañá ata o cinco da tarde. Adoita ser unha práctica estendida entre os bailaríns o omitir o almorzo ou a comida ou substituír algunha destas inxestas por barritas enerxéticas ou algún snack, co risco que isto comporta, xa que desta maneira afrontan as horas de maior actividade física sen reservas enerxéticas suficientes.

En épocas de xira, onde os ensaios e as funcións prográmanse durante a tarde-noite, dedícase máis tempo ao almorzo, faise unha comida lixeira e a cea é máis completa e convértese no achegue de nutrientes principal da xornada tras a actuación. Desta forma chéganse a cumprir de forma algo mellor o tres inxestas diarias mínimas recomendadas para calquera persoa adulta sa.

Nutrición e delgadez: un delicado equilibrio

A práctica da arte da danza, que utiliza o corpo como o seu principal medio de expresión, necesita duns coñecementos mínimos sobre fisioloxía, nutrición e dietética. Como xestiona o organismo os seus reservas, como se dá a produción de enerxía a partir dos nutrientes que se inxeren cos alimentos e, en definitiva, cando e que comer para render e gozar da actividade son coñecementos moi valiosos para calquera profesional que pretenda coidarse.

A flexibilidade, a forza muscular, a potencia, a resistencia e o rendemento cardiovascular non se poden traballar e manter no tempo sen unha alimentación adecuada. Segundo Francisco Manzanera, coñecedor da dietética aplicada á danza, que formou parte da Compañía Nacional de Danza dirixida por Nacho Duato e que traballou co Lyon Opera Ballet (LOB) e o Conservatoire National Supérieur de Musique et Dance de Lyon (CNSMD), “os obxectivos nutricionais dos bailaríns deberían de ser catro: a normalización das inxestas nutricionais, a hidratación e a reposición electrolítica, unha inxesta normalizada de macronutrientes (hidratos de carbono, proteínas e graxas) e a suplementación con micronutrientes (vitaminas e minerais)”.

A enerxía para o movemento obtense de tres fontes principais: os hidratos de carbono, as graxas e as proteínas. O consumo destes nutrientes de forma equilibrada pode aumentar as reservas enerxéticas que o organismo alberga nos músculos, o tecido adiposo e o fígado. A práctica errónea de aforrarse inxestas durante o día pode levar á perda mesmo de proteínas provenientes do músculo, o que empeora o rendemento, limita a flexibilidade e empobrece a actividade.

Unha alimentación baixa en calorías para manter a liña non ten por que estar rifada co equilibrio dietético. Necesítase un bo consello profesional para poder construír unha boa arquitectura nutricional que se amolde a cada caso en particular e que asegure ao bailarín a compenetración entre o seu baile e a súa saúde. Está demostrado que non hai fórmulas máxicas para perder peso.

DESORDES ALIMENTARIAS

As actitudes erróneas fronte á comida e a conduta alimentaria insana adoitan darse con máis facilidade entre persoas que practican a danza (sobre todo clásica, ballet) que entre outros individuos da mesma idade que non a practiquen. Neste sentido, desde o Departamento de Obstetricia e Ginecología da Universidade de Sidney, en Australia, publicáronse algúns traballos que documentan o que outros moitos centros de investigación xa constataron, e que xa é evidente na rúa.

Os expertos relatan como as bailarinas estudadas presentan menos peso corporal e menos graxa que as súas compañeiras de estudos que non practican ballet. Están máis preocupadas polo seu peso, polos seus pensamentos sobre a comida, non comen entre horas e utilizan os laxantes como método de adelgazamento. Os investigadores afirman que a presión que exerce o feito de ter que estar por baixo do que se considera o peso normal afecta non só ao control da comida e o peso, senón a toda a súa forma de vida.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións