Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación > Aprender a comer ben > Alimentación alternativa

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Descubrir o pracer de cociñar con flores

As flores achegan sabores exóticos que poden facer a delicia de centos de pratos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Sábado, 13deDecembrode2008
Img rosa canina Imaxe: guido.r

Quen pense que cociñar con flores é algo novo ou extravagante non ten máis que achegarse aos receitarios da cociña andalusí para decatarse de que existen innumerables alusións do seu uso na cociña desde tempo atrás. Se nos remontamos uns séculos, comprobaremos o emprego culinario das flores en culturas como a romana, a grega ou a hindú. Ademais dun agradable sabor e aroma, as flores fan máis atractivos distintos pratos, viños e licores.

Img floresImagen: Tim Samoff

As flores achegan matices de frescura e sabores inusuais que sorprenden ao comensal. Aínda que se utilicen de forma decorativa, as súas rechamantes cores e os atractivos cheiros que desprenden estimulan os sentidos. Son innumerables as que poden utilizarse: pétalos de rosa recentemente cortados, magnolia, xasmín, flores de azahar, de malva, de mejorana, violetas, a herba luisa, capuchina, ou escaramujo ou calabacín.

Un recurso culinario
Á hora de cociñar con flores debe terse en conta que non todas son comestibles
En diversos países de Oriente úsanse desde tempos antiquísimos as flores de rosa, do naranjo e o limón como condimento de deliciosos pratos e como ingrediente de confeituras. Nos países bañados polo Mar Mediterráneo coñécese máis o uso culinario das flores de cabaza e calabacín, ben de primeiro prato como para guarnición, recheas ou fritas. A cultura gastronómica mexicana sempre destacou polos manxares de flores, aínda que co tempo se ha ido perdendo.

Á hora de escoller flores para a cociña hai que seguir unhas pautas tan rigorosas case como cos cogomelos, xa que as hai comestibles pero tamén tóxicas. Ser precavido e ter claro que non todas as flores pódense comer son dúas premisas que se deben ter en conta antes de consumir calquera flor. As da floraría, por exemplo, non son as máis indicadas, xa que para mantelas frescas adoitan engadir ao auga aditivos, praguicidas e outras sustancias tóxicas que poden resultar nocivas para a saúde.

No entanto, cando se cociña con flores convén seguir unhas normas culinarias, tal e como se fai co resto de alimentos:

  • Procure que as flores realcen o sabor do alimento principal e que non o enmascaren.
  • Consulte cun especialista no tema en caso de dubidar se unha flor é comestible.
  • Colla as flores de día e con tempo seco.
  • Recolla tan só as que se vaia a utilizar nese momento.
  • Lave as flores con coidado en auga fresca, sen engurrar os pétalos.
  • Elimine os estambres, os pistilos e a base branca dos pétalos para evitar que dean gusto amargo.
  • Unha vez lavadas, déixeas colgando para que se escurran, e séqueas con delicadeza con axuda dunha servilleta, colléndoas polo talo.
  • Algunhas flores pódense secar para usar fóra de tempada, como a lavanda, o breixo ou as rosas.
  • A maior parte das flores pódense conservar no frigorífico e aguantan frescas e en perfecto estado durante unha semana.

Pratos exóticos e sorprendentes
Unha receita sinxela que sorprende é cociñar os pétalos de rosas recentemente cortados, dourados na tixola sen nada de aceite e espolvoreados con azucre ata que queden escarchados. En países como Alxeria ou Tunes as rosas empréganse para perfumar pratos como o cuscús e certos guisos de cordeiro. O seu agradable aroma e o seu sabor doce convértenas nun ingrediente exótico. Hoxe día empréganse frecuentemente en ensaladas acompañadas de froitas. Canto máis perfumadas sexan as rosas, máis sabor e máis cheiro deixarán no prato.

As ensaladas de pétalos de crisantemo ou de magnolia, flores de xasmín e de hibisco empréganse como guarnición das aves e os peixes. As flores de xasmín son moi utilizadas en Indonesia para perfumar pratos de pito e outras aves. As flores de menta, de tomiño e de cebollino congenian cos pratos de peixe.

En Europa, as flores úsanse basicamente para aromatizar bebidas. Nas ensaladas, limítanse a decorar, aínda que cada vez é máis frecuente atopar manteigas compostas que se condimentan con pétalos de flores de xasmín , de naranjo ou de limonero. As capuchinas, unhas das máis utilizadas desde a antigüidade recibían, polo seu sabor algo picante ao principio, o nome de berros das Indias. Empréganse en ensaladas e combinan moi ben con perexil, estragón e cebolletas. As violetas combinan especialmente ben coas endibias e como recheo para tortillas. Teñen un sabor suave e delicado, e pódense consumir frescas, secas e confitadas.

A flor de lavanda pode engadirse ao coello, ao pito e ao arroz e pódese empregar para elaborar doces e xeados. As caléndulas eran moi apreciadas na antigüidade polas súas cualidades comestibles na India, Grecia e algúns países árabes. Polo seu lixeiro sabor amargo, a empregábase, xunto coas súas follas, para aromatizar caldos e bebidas.

FLORES DE CALABACÍN

A flor do calabacín, coñecida tamén polo seu nome italiano “zuccini”, é moi empregada na gastronomía mexicana e italiana e outras cociñas mediterráneas. Quen a probaron coinciden en sinalar que ten certo gusto dulzón. Na cociña considérase un manxar delicado para o que hai que ter certa consideración para cociñalas con éxito.

O apropiado é colleitalas á primeira hora da mañá co frescor da alba e consumilas ese mesmo día, aínda que se se gardan no frigorífico nun recipiente pechado poden aguantar ata dous días. Non convén limpalas nin lavalas ata o momento de cociñalas. Lávanse con coidado nun recipiente cun pouco de auga e con delicadeza, sécanse e resérvanse ata o momento de ser cociñadas.

Á hora de decidir que utilidade culinaria dáselles, un pode inspirarse na cociña xaponesa. É típico da arte culinario xaponés mergullar as flores de calabacín nunha tempura e fritilas brevemente para servir de acompañamento a unha ensalada ou como aperitivo. As flores de calabacín ao estilo mexicano forman parte de moitas receitas tradicionais de guisos de legumes ou de pataca, así como do recheo de carne e verduras dos burritos ou dos sopapos de millo e dan o toque de dulzor a estes preparados que, polo xeral, teñen un sabor picante característico.

Na cociña italiana adóitanse encher de queixo mozzarella, se rebozan e frítense en aceite ben quente de maneira que o exterior da flor queda crujiente e o interior cremoso. É fácil atopalas de recheo dos raviolis ou en pratos de pasta diversos xa sexa aromatizando as salsas, como guarnición, troceadas e salteadas. Noutros países mediterráneos adóitanse empregar para realzar o sabor de sopas e ensaladas.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións