Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Desnutrición no ancián

Estímase que a desnutrición na poboación anciá española que vive no seu domicilio varía entre o 3% e o 5%, mentres que nos anciáns institucionalizados pode alcanzar cifras superiores ao 30%

  • Autor: Por

  • Data de publicación: Xoves, 08deMaiode2008

Cada vez máis estudos demostran a elevada prevalencia de malnutrición-desnutrición no sector poboacional de persoas maiores. Independentemente de si os anciáns viven sós, están institucionalizados -viven en residencias de anciáns ou en centros de longa estancia-, ou se atopan hospitalizados, a desnutrición mingua a súa calidade de vida e faios máis proclives a enfermidades infecciosas e, mesmo, a unha maior estancia hospitalaria.

Estado nutricional

/imgs/2008/05/avós-ao-sol1.jpg

Numerosos autores afirman que as persoas maiores que non teñen ningunha enfermidade e gozan dunha vida activa -a pesar dos cambios fisiológicos asociados á súa idade-, manteñen un correcto estado nutricional; mentres que os anciáns que padecen enfermidades crónicas ou sofren trastornos de saúde agudos, acusan un peor estado nutricional. Segundo diversos estudos epidemiolóxicos, son varios os marcadores do estado nutricional que adoitan estar alterados na vellez: o ferro, as proteínas (albúmina), o zinc, vitaminas como B12, o ácido fólico e a vitamina D.

En concreto, o estado nutricional reflicte se as necesidades do organismo están cubertas a través da inxesta dietética diaria, paira lograr que se manteña san, poida realizar actividades fisiológicas normais, desenvolverse e desempeñar actividades laborais, intelectuais e recreativas, entre outras. Estas necesidades están suxeitas a cambios fisiológicos como os que suceden co paso dos anos.

Cousas da idade

Os cambios fisiológicos asociados ao proceso natural do envellecemento determinan, por unha banda, modificacións nos hábitos alimentarios, tanto no consumo de alimentos (en cantidade e frecuencia) como na forma de cociñado, e, por outra, alteracións no aproveitamento orgánico dos nutrientes. Coa idade, os diversos órganos, entre eles os dixestivos, van sendo menos funcionais, o que explica as molestias dixestivas que sofren moitos anciáns tras as comidas, os problemas de estreñimiento ou mesmo a incapacidade paira masticar ben os alimentos, ou a lentitude do seu estómago paira dixerilos.

A deficiencia de vitaminas, xunto a una menor inxesta de proteínas, ferro e zinc, aumenta o risco de anemia e de debilidade muscular e do sistema inmune En liñas xerais, pódese dicir que coa idade o dixestivo experimenta cambios morfológicos (atrofia) e funcionais (diminución da secreción de encimas dixestivas e da motilidad), o que orixina alteracións na dixestión e absorción de nutrientes e, por tanto, menor aproveitamento dos alimentos inxeridos. Comeza entón un círculo vicioso que pode conducir, se non se remedia a tempo, a situacións de malnutrición-desnutrición relativamente frecuentes nos anciáns. Moitos maiores mostran desgana e falta de apetito ante a dificultade que teñen paira masticar a comida ou paira tragala (disfagia) ou comen menos paira evitar as molestias dixestivas e a hinchazón que senten despois de comer.

A principal consecuencia do consumo insuficiente de alimentos é que comeza a xestarse a desnutrición, global ou específica paira algún nutriente concreto, o que explica á súa vez esa desgana ou a anorexia, entendida como falta de apetito. Son relativamente frecuentes as deficiencias dalgunhas vitaminas como a B12 e a vitamina D que, xunto a una menor inxesta de alimentos proteicos e ricos en ferro e zinc, aumenta o risco de anemia e de debilidade muscular e do sistema inmune, co consecuente risco de infeccións ou dun peor prognóstico na cura de certas enfermidades.

Hai outros factores de risco de desnutrición, como os relacionados co nivel socioeconómico do ancián (soidade, viudez ou escaso poder adquisitivo, entre outros) e os asociados á dificultade de movemento que impide o desprazamento, a posibilidade de facer a compra e mesmo de cociñar. E se a persoa maior ten una ou máis enfermidades crónicas -como diabetes, hipertensión arterial, hipercolesterolemia-, ten que contar con que algúns dos medicamentos que toma poden ocasionarlle efectos secundarios e afectarlle á súa inxesta espontánea de alimentos (nauseas, anorexia, estreñimiento ou diarrea).

Todos estes factores determinan, por unha banda, a orixe multi-causal da desnutrición nas persoas maiores e, por outra, a necesidade de contemplalos e adaptar a dieta ás necesidades específicas do ancián ou valorar a necesidade dun soporte nutricional extra. A Guía CONSUMER EROSKI “Como atender mellor aos nosos maiores”, explica con detalle as distintas teorías do envellecemento que axudan a entender como afectan á saúde da persoa todos os cambios funcionais que se producen no organismo coa idade.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións