Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Dieta e disbiosis intestinal

Trátase dun desequilibrio da flora intestinal provocado por cambios dietéticos e que pode ser desencadenamento de estreñimiento ou da síndrome do intestino irritable

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 21deAgostode2008


A disbiosis intestinal é un desequilibrio cualitativo e cuantitativo da microflora intestinal, a súa actividade metabólica e a súa distribución ao longo do intestino.
Este desequilibrio pode estar provocado por diversidade de causas, como o efecto de certos medicamentos como os antibióticos, a tensión e factores dietéticos como o exceso de proteína da dieta (sobre todo de proteína animal) e de azucres simples, características actuais das dietas occidentais.

Os cambios na concentración das distintas bacterias intestinais poderían contribuír ao desenvolvemento ou empeoramento de moitos trastornos ou enfermidades crónicas e dexenerativas; desde a hinchazón abdominal e o estreñimiento crónico ata a enfermidade inflamatoria intestinal (síndrome de colon irritable) e mesmo hemicrania e enfermidades inflamatorias como a artrite reumatoide.

Dieta hiperproteica e disbiosis

Segundo diversos estudos, a composición química da dieta demostrou ter un efecto significativo na composición e na actividade da flora intestinal. Observouse como as dietas ricas en fibra (con efecto prebiótico) e en probióticos (iogures e leites fermentadas) favorecen o crecemento das bacterias intestinais beneficiosas. Pola contra, as dietas hiperproteicas, baixas en fibra ou ricas en azucres simples, favorecen a disbiosis intestinal cun aumento da actividade de bacterias intestinais patógenas ou de metabolitos tóxicos.

O consumo dun alto contido de proteínas da dieta pode aumentar a produción de sustancias nocivas por parte das bacterias intestinais
Por tanto, a presenza de moitos compostos tóxicos depende do tipo de fermentación intestinal e esta, á súa vez, do tipo de bacterias abundantes no intestino así como dos substratos dispoñibles para a fermentación. Estas son algunhas das informacións que se desprenden da revisión sobre as causas de disbiosis intestinal realizada por Jason A. Hawrelak e Stephen P. Myers, investigadores do Centro Australiano de Educación e Investigación para o Medicamento Complementario (ACCMER, nas súas siglas inglesas), publicada en 2004 en Alternative “Medicine Review”.

Segundo os autores, diversos estudos confirman que o consumo dun alto contido de proteínas da dieta pode aumentar a produción de sustancias nocivas por parte das bacterias intestinais, provocando o que se coñece como toxemia intestinal.
Xa o dicía Hipócrates; “a mala dixestión é a raíz de todos os males”. Neste sentido, estimouse que dun consumo diario de ao redor de 100 g de proteína -consumo relativamente habitual nas típicas dietas occidentais-, uns 12 g de proteína por día poden escapar á dixestión encimática do estómago e o intestino delgado e chegar intactos ao colon. A proteína non dixerida é fermentada pola microflora do colon coa consecuente produción de metabolitos potencialmente tóxicos, tales como amoníaco, aminas, fenoles, sulfuro…

O amoníaco demostrou modificar a morfoloxía e o metabolismo das células da mucosa intestinal, reducindo a súa vida útil e favorecendo o crecemento de células intestinais cancerosas. O exceso de aminas biógenas parece ter a súa implicación no desenvolvemento de certos tipos de hemicrania asociada á dieta. A degradación destes compostos xera un efecto vasoditador e inflamatorio nas arterias do cerebro, o cal explicaría a intensa dor de cabeza en persoas sensibles e con tendencia a sufrir hemicrania. Ao parecer, en diversos ensaios comprobouse como a produción destes compostos pódese reducir coa combinación dunha dieta rica en fibra.

O rol da proteína animal
Numerosas investigacións coinciden en sinalar que son as dietas altas en proteína animal as que teñen un maior efecto na alteración da flora intestinal. Observouse, tanto en animais como en humanos, que a inxestión dun exceso de proteína animal asóciase a un aumento da actividade de certas encimas bacterianas como a beta-glucuronidasa, azoreductasa e nitroreductasa, entre outras. Son estas as responsables da maior liberación de sustancias potencialmente tóxicas no intestino.

Por exemplo, unha actividade elevada da encima beta-glucuronidasa asóciase a un risco aumentado de diversos tipos de cancro. Diversas investigacións, a maioría realizadas en animais de experimentación, suxiren que o composto químico D-glucarato cálcico, reduce a actividade da beta-glucuronidasa, polo que podería servir para previr o desenvolvemento de diversos tipos de cancro. Ante estas boas perspectivas cabe esperar ao resultado de novas e máis completas investigacións en humanos. O certo é que o D-glucarato cálcico atópase de maneira natural en diversas froitas e hortalizas, como en laranxas, pomelos, verduras de familia das coles (coliflor, coles de Bruxelas, brócoli, etc.) e mazás. Unha vez máis se confirma a evidencia do papel protector fronte ao cancro que xoga o consumo habitual de vexetais.

Nutrición e saúde intestinal

Img vegetales12
A nutrición das células intestinais é esencial para que estas poidan realizar as súas funcións a partir dos nutrientes que proporcionan os alimentos. O proceso de absorción dos nutrientes dos alimentos ten lugar basicamente no intestino delgado. Nas distintas porcións deste tubo dixestivo é onde se absorbe a maior parte da auga, os azucres, as vitaminas e os minerais, ademais dos aminoácidos, os azucres e os acedos grasos libres, que son os produtos da dixestión das proteínas, os hidratos de carbono e as graxas, respectivamente.

Son diversos os nutrientes dos que se estudou unha asociación particular co bo funcionamento do sistema dixestivo. O beta-caroteno, abundante en vexetais de cor amarela intenso, alaranxado ou avermellado, transfórmase no organismo en vitamina A, que intervén na saúde das mucosas, do mesmo xeito que a vitamina C.

Os ácidos grasos omega 3, con presenza natural nos peixes azuis, e os ácidos grasos omega 6, abundantes en froitos secos e aceites de sementes, son nutrientes con acción antiinflamatoria, especialmente interesante en caso de enfermidade inflamatoria intestinal. Os distintos tipos de fibra , propia de cereais integrais, legumes, hortalizas, froitas e froitos secos, serve de substrato para a flora intestinal o cal favorece o crecemento selectivo das bacterias intestinais beneficiosas. Así mesmo tamén se está estudando o efecto positivo sobre a microflora do colon do consumo regular de iogures ou outros leites fermentadas xa que, entre outras funcións, resulta positivo tanto para o tratamento do estreñimiento como da diarrea.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións