Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Dieta e Parkinson

A dieta ten en conta o tratamento farmacolóxico, o estreñimiento frecuente, e as dificultades que presentan os pacientes paira comer e deglutir.

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 20deSetembrode2001

Hoxe día, as enfermidades dexenerativas constitúen un gran problema
sanitario dado o aumento da súa incidencia nas últimas décadas.
Ao contrario do que pensa una gran parte a poboación, a súa aparición
non sempre se produce en persoas maiores, senón que tamén poden padecelas
persoas novas entre os 20 e os 40 anos, segundo da
enfermidade que se trate. As liñas de investigación actuais
pretenden identificar as causas destas enfermidades, xa que a pesar de que
avanzouse espectacularmente no diagnóstico e tratamento, moitas
son aínda de causa descoñecida; parkinson, alzheimer, esclerose múltiple,
fibromialxia… Aínda queda moito por investigar, polo que de momento
non é posible establecer estratexias ou medidas de prevención.

En que consiste a Enfermidade de Parkinson.
O cadro clínico constituído por lentitude de movementos (bradicinesia),
xunto con tremor de repouso e aumento do ton muscular (rixidez) foi descrito
por vez primeira en 1817 por un médico británico, Sir James Parkinson
que dió nome á enfermidade.
A Enfermidade de Parkinson é una patoloxía do sistema nervioso. Afecta
á zona do cerebro encargada do control e coordinación do movemento
do ton muscular e da postura. Nesta zona do cerebro, chamada sustancia
negra
, existe un compoñente químico, a dopamina. A presenza de
dopamina é esencial paira a regulación dos movementos, é dicir,
para que os movementos realícense dunha forma efectiva e harmónica.
Na Enfermidade de Parkinson, prodúcese una dexeneración da sustancia
negra, cuxa consecuencia é a diminución da dopamina. É por iso
que as principais manifestacións da enfermidade expresan un control deficiente
dos movementos: tremor, lentitude, rixidez e alteracións da postura
e da marcha.
Esta enfermidade non fai distincións na idade, raza, sexo e dáse en persoas
en todos os lugares do mundo. Segundo datos da Asociación Española
paira o Parkinson, actualmente a enfermidade afecta a 200 de cada 100.000 persoas
e a 2 de cada 100 entre os maiores de 65 anos. En España hai
máis de 60.000 enfermos. Constitúe una das causas máis comúns
de incapacidade nas persoas maiores; con todo, cada vez afecta a persoas
máis novos, mesmo a menores de 40 anos.

Os síntomas máis comúns son: tremor (máis evidente
cando se está en repouso, lento e rítmico e non se presenta en
todos os casos), retardación do movemento ou bradicinesia (falta
de expresión na cara, escritura lenta e de trazos pequenos,
que se dá tanto nos movementos automáticos -deglutir, parpadear,
etc., como nos voluntarios), rixidez muscular (resistencia a mover pasivamente
as extremidades), anomalías posturales (inclinación da cabeza
e o tronco cara adiante, tendencia a manter os cóbados e xeonllos encolleitos),
anomalías ao andar (marcha lenta, levantando pouco os pés do chan,
pasos curtos e rápidos, episodios de bloqueo, aumento brusco do ritmo
da marcha), trastornos do equilibrio (pódense manifestar nun estadio
avanzado da enfermidade), estreñimiento, insomnio, alteración
da visión…. A terapia actual reduce ao máximo os seus síntomas
e combina fármacos, pautas dietéticas, fisioterapia, logopedia,
atención psicolóxica e en casos seleccionados, cirurxía.

Tratamento multidisciplinar da enfermidade.
Os medicamentos que se coñecen até o momento permiten aliviar a maior parte
dos síntomas aínda que non eliminen a causa. Esta enfermidade responde
positivamente ao tratamento cun medicamento, chamado L-Dopa ou levodopa,
o cal é o precursor da dopamina, un neurotransmisor cerebral. Devandito neurotransmisor
atópase alterado nesta enfermidade. A dexeneración apréciase
pola redución, en máis dun 80 %, do neurotransmisor que as
neuronas empregan paira comunicarse nesa zona do cerebro. O tratamento consiste
en aumentar a produción de dopamina, e paira iso adminístranse ao
paciente tres tipos de sustancias: 1) A L-Dopa, precursor da dopamina, 2)
Os inhibidores da decarboxilasa, a encima que aceleraría excesivamente
o proceso, e 3) Os favorecedores da transmisión da dopamina.

O descubrimento da L-Dopa significou un gran avance no tratamento
da enfermidade, xa que mellorou en gran medida a calidade de vida de
os pacientes afectados. En calquera caso, o tratamento farmacolóxico
será individualizado, segundo as características do paciente
e os síntomas predominantes. A realización dun programa de
exercicios físicos é moi recomendable, así como o apoio e tratamento
psicolóxico da situación.

Que sabemos da dieta.
Paira evitar ou curar a Enfermidade de Parkinson, non parece haber una vitamina,
mineral ou outro nutriente específico que teña un valor terapéutico.

A dieta na esta enfermidade ten en conta o tratamento co fármaco
L-Dopa, a tendencia destas persoas a padecer estreñimiento, e as posibles
dificultades que poden presentarse paira levar a cabo os actos manuais necesarios
paira a alimentación e, ás veces tamén paira comer e deglutir.
Os problemas relacionados coa alimentación, contribúen con frecuencia
ao malestar do enfermo, polo que é moi importante coidar o aspecto dietético
paira contribuír na melloría da calidade de vida do paciente.

Interacción fármaco – nutriente.

As proteínas teñen una tendencia a interferir o tratamento con levodopa,
reducindo a absorción da mesma. Naqueles casos nos que se observa
que a resposta ao fármaco non é a esperada, o paciente debe eliminar
durante o día (almorzo, xantar e comida) a maioría daqueles
alimentos ricos en proteínas como carne e aves, peixes, lácteos,
ovos, legumes, froitos secos e suplementos alimentarios proteicos, e consumilos
na cea paira evitar un desequilibrio nutricional. Estas manobras dietéticas,
poden ser útiles paira mellorar a calidade de vida do enfermo durante o
día.

Alimentación en caso de estreñimiento.
Paira previr e tratar o estreñimiento, o máis adecuado é asegurar
una inxesta abundante de líquidos (máis de dous litros ao día)
e aumentar
o consumo de fibra
(verduras, froitas frescas e secas, legumes, cereais
integrais…) ou ben incluír suplementos de fibra (salvado de avena, sementes
de liño, etc.), que aumentan o birlo fecal e favorecen os movementos intestinais.

O estreñimiento é un problema común en moitos pacientes. Algúns
comen pouco e beben pouca auga. En moitos casos, o estreñimiento agrávase
pola medicación. Na maioría dos casos non é necesario defecar
diariamente, sendo suficiente cada dous ou tres días. Ademais das
indicacións dietéticas, hai varias medidas hixiénicas que pode
ter en conta:
– Mantéñase fisicamente activo.
– Sentir comodamente cando vaia a defecar, cos xeonllos encolleitos
paira favorecer a contracción dos músculos abdominais.
– Evite no posible o uso frecuente de laxantes purgantes ou de enemas. Os
supositorios de glicerina poden ser de gran axuda.

Dificultade paira masticar e deglutir os alimentos.
Ás dificultades nos actos manuais necesarios paira o acto da alimentación,
poden engadirse as de masticar e tragar. Faga a proba de empregar estes
sinxelos recursos:
– No momento que vaia comer, hase de sentar correctamente.
– Utilice copas e pratos irrompibles e cun deseño que permita sostelos
firmemente.
– Use cubertos que pesen pouco, xa que son máis fáciles de manexar.
Poden modificarse os mangos dos cubertos, introducíndoos nalgún
almohadillado de espuma tubular. Ás veces, é mellor o uso da culler que
o do tenedor.
– Se ten dificultade paira levar o vaso á boca, utilice una palla flexible.
– Una cunca especial, parcialmente tapada (beberito) pode impedir que se derramen
os líquidos.
– O emprego de ventosas de goma ou tiras de hule pegadas na base dos pratos
e das cuncas impedirá que se escorreguen cando vostede come.
– Se vostede come lentamente, serviralle una bandexa térmica paira
manter quente a comida.

Ter presente que se existe dificultade paira deglutir alimentos sólidos,
aqueles que teñen consistencia de papilla ou de puré son máis
fáciles de tragar que os alimentos cortados finos ou picados. É aconsellable
neste caso iniciar a comida cun bo sorbo de auga ben fría, xa
que estimula o reflexo da deglución.
Así mesmo, é posible que algunhas persoas teñan dificultade
paira tragar líquidos
, nese caso será necesario incluír
produtos de nutrición especial que fan que os líquidos adquiran
textura de xel, o que evita que se produzan situacións de atragantamiento
ou de afogo.
En casos seleccionados de dificultade severa na deglución de sólidos
e/ou líquidos, será necesario recorrer á nutrición artificial,
sempre baixo supervisión do médico e dun especialista en Nutrición.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións