Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Dietas disociadas: cinco preguntas con resposta

As dietas disociadas non teñen base científica e son moi difíciles de pór en práctica sen afastarse dunha alimentación sa e equilibrada

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 15deAbrilde2014
Img dieta disociada3 hd Imaxe: David Huang

Os especialistas en nutrición parécense aos carteiros: moitas veces sorpréndense coas curiosidades que caen nas súas mans e que, por suposto, non funcionan. Atópanse con cartas cos selos mal postos, colocados encima da dirección do destinatario, pegados cunha cinta adhesiva opaca, partidos pola metade, mesmo metidos dentro do sobre. Os elementos necesarios para enviar a correspondencia están aí, pero o uso que se lles dá é inadecuado, e errado. Algo así sucede coas “dietas milagre“, que non deixan de asombrar aos expertos en alimentación e que, lonxe de esgotarse, proliferan. Hai decenas delas. Ante tal colleita de ocorrencias, algúns investigadores propoñen clasificar as extravagancias dietéticas en distintos grupos. Un deles é o das “dietas disociadas”, que se aborda neste artigo mediante cinco preguntas e as súas respectivas respostas.

Img dieta disociada3
Imaxe: David Huang

1. En que consisten as dietas disociadas?

A formulación de base destas dietas é, en aparencia, simple, o que a recado xustifica o seu éxito. É máis sinxelo, en todo caso, seguir unha dieta saudable. Sexa como for, as dietas disociadas propoñen separar nos menús os alimentos en función de se teñen moitas proteínas, moitos carbohidratos ou moitas graxas, ou nos tratan de convencer para que non combinemos no prato diferentes grupos de alimentos (sexa cal for a súa composición). O argumento é conciso, aínda que a súa implementación, como se detalla a continuación, non o é en absoluto.

2. Cal é o seu fundamento?

A súa teoría é a seguinte: separar macronutrientes ou grupos de alimentos fará que o noso metabolismo altere o seu funcionamento para que pasemos a queimar máis calorías das que inxerimos. Para convencernos de que semellante falacia é certa, os seus promotores recorren a mesturar unas cantas palabras científicas reais cunha boa chea de conceptos inventados, conscientes de que, tras moitos parágrafos ou páxinas (que pretenden xustificar o inxustificable), é moi probable que boa parte da poboación, falta de coñecementos nutricionais, considere que a teoría (debemos dixerir de forma separada determinados nutrientes ou grupos de alimentos) ten sentido.

3. Unha dieta disociada, ten sustento científico?

Non o ten. O ser humano é do todo capaz de dixerir ao mesmo tempo e sen problemas as proteínas, as graxas e os carbohidratos, ou de metabolizar de forma correcta un pan con tomate. Custa crer que ás autoridades mundiais en nutrición páselles por alto que algo tan fácil como separar alimentos ou nutrientes sexa a clave para perder peso “para sempre e sen esforzo”. Como sucede noutras áreas da vida, no ámbito académico hai que demostrar que algo funciona antes de implementalo. E as dietas disociadas o único que demostraron é a súa capacidade de facer famoso ao falso gurú que as promove.

4. Que se critica delas?

Se aos profesionais sanitarios cústalles coñecer a composición nutricional dos alimentos, non menos á poboación xeral. Devandito coñecemento é preciso para seguir esta clase de dietas, xa que se necesita saber se as noces teñen máis proteínas que graxas ou se os legumes presentan un maior contido en carbohidratos que en proteínas. Tras o inútil esforzo de coñecer a composición de todos os alimentos que tomamos, deberiamos planificar os nosos menús; un auténtico xogo de malabares (moi poucos alimentos están compostos de forma exclusiva por un macronutriente), que nos afastará dos consellos que fundamentan unha dieta sa e que nos fará desaprender os hábitos dietéticos saudables que tanto custa asimilar. Para evitar tales volteretas dietéticas de imprevisible final, vale a pena revisar o detallado no texto ‘Alimentación saudable, que é?‘, publicado en abril de 2013 en EROSKI CONSUMER.

5. As dietas disociadas entrañan riscos?

Si. Estas dietas tradúcense en consumir máis proteínas e graxas do aconsellado polas autoridades sanitarias, ou en inxerir pouca enerxía. Non se debe esquecer que unha mala alimentación escóndese detrás de numerosas enfermidades crónicas. Moitas destas dietas prohiben a froita despois das comidas, o que adoita reducir a xa de seu baixa inxesta de froita. Se tomamos pouco de algo que protexe a nosa saúde, consumir aínda menos non un acerto dietético.

Todo iso pode facer que a longo prazo se resinta o status nutricional. A Federación Española de Sociedades de Nutrición, Alimentación e Dietética (FESNAD) detalla que estas dietas poden xerar unha longa lista de efectos adversos, tales como alteracións gastrointestinales (estreñimiento, por falta de fibra dietética), malestar xeral, mareos, intolerancia ao frío, sequedad da pel, fraxilidade das uñas, perda de cabelos, mal alento, descalcificación, danos renais, contracturas musculares, amenorrea (en mulleres), insomnio, ansiedade ou elevacións nos niveis de colesterol , triglicéridos ou acedo úrico.

Exemplos de dietas disociadas

As dietas disociadas non son en absoluto novas: levan máis de 100 anos sen cumprir a súa garantía de eficacia na perda de peso, segundo detalla a páxina web da Estratexia NAVES. Algo que non parece importar a quen as promoven, ávidos de diñeiro fácil. Varios tipos de dietas disociadas aparecen de forma cíclica entre os máis vendidos e alagan Internet, case sempre coa proposta de que compremos caros e inútiles complementos dietéticos cos que aderezalas. Atopamos exemplos na dieta de “Hai”, a de “Shelton” ou a de “Beverly Hills”.

Desta última dieta deron boa conta Mirkin e colaboradores na revista JAMA en novembro de 1981, o mesmo ano en que o responsable da cuestionada formulación dietética, Judy Mazel, publicaba o seu libro ‘Beverly Hills Diet’. Por desgraza, a sólida crítica de Mirkin, que incluíu a famosa frase “a última, e quizais a peor entrada no derbi das dietas de moda”, serviu de pouco: o libro encabezou a lista de máis vendidos durante moito tempo, e o seu autor (un autodenominado experto no control de peso) pasou a nadar no dólar. Hoxe mesmo pódese comprar unha nova versión do exemplar chamada ‘A nova dieta Beverly Hills’, que garante “a delgadez para sempre” e que nos asegura que poderemos “ser indulgentes cos nosos alimentos favoritos”. Con todo, como sinalou en 2013 a doutora Clotilde Vázquez, xefa de Sección de Nutrición Clínica e Dietética do Hospital Ramón e Cajal, de Madrid, as dietas milagre son un atallo á obesidade.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións