Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

“Drunkorexia” e “diabulimia”, novas desordes alimentarias

Non comer durante horas, ou facelo en pequenas cantidades para compensar as calorías inxeridas polo consumo de bebidas, é un trastorno alimentario cada vez máis estendido entre os mozos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 19deFebreirode2009

Son diversas as publicacións que difunden novos termos dentro do léxico dos desordenes alimentarios. É o caso da “drunkorexia”, que se entende como unha abreviación dunha serie de condutas desequilibradas como deixar para comer para compensar as calorías inxeridas tras o consumo de alcol. Tamén nova é a palabra “diabulimia”, un problema da conduta alimentaria á alza entre mozas diabéticas, que utilizan a condición da disciplina alimentaria que esixe a súa enfermidade para tratar de perder o máximo peso.

As noticias sobre as teimas e as obsesións de moitos personaxes famosos coas comidas que se decantan polo consumo exclusivo de alimentos orgánicos e libres de aditivos espertaron no seu día o interese por un novo trastorno alimentario que foi acuñado co termo de ortorexia ““, entendido como a obsesión pola comida sa. Á obcecación por conseguir un corpo musculoso detrás de horas e horas de exercicio intenso tamén se lle puxo un nome, a “vigorexia“.

Agora son diversas as publicacións, blogues e páxinas webs que difunden novos vocábulos que se inclúen dentro do léxico dos desordenes alimentarios. É o caso da “drunkorexia” que, sen ser a denominación médica oficial do trastorno, abrevia unha serie de comportamentos insanos como deixar para comer para compensar as calorías inxeridas tras o consumo de alcol. Recente é tamén o termo de diabulimia “”, un crecente problema da conduta alimentaria entre mozas diabéticas, que utilizan a condición da disciplina alimentaria que esixe a súa enfermidade para tratar de reducir o máximo peso.

“Drunkorexia”: non comer para beber

O feito de seguir unha dieta de adelgazamento supón considerar todos aqueles alimentos que, pola súa elevada carga enerxética, hanse de limitar co fin de darlle ao corpo as calorías que precisa pero non máis. Ademais dos consabidos doces e snacks enerxéticos (patacas fritas e similares), o dietista-nutricionista, á hora de planificar unha dieta sa, tamén suxire pór un límite ao consumo de bebidas azucaradas e bebidas con alcol.

Ao recoñecido prexuízo para a saúde do consumo desmesurado de alcol súmase o achegue de enerxía (calorías) de todas aquelas bebidas alcohólicas. Un gramo de alcol ou etanol achega 7 kilocalorías. Con axuda dunha fórmula para sinxela determinar os gramos de alcol exactos de cada bebida e dunhas táboas de composición de alimentos, pódense estimar as calorías derivadas do consumo de distintas bebidas.

Os trastornos da conduta son especialmente perigosos se se suman a unha enfermidade crónica como a diabetes

Así, pois, tomar unha lata de cervexa (330 ml) supón ao organismo un achegue de ao redor de 110 calorías; un vaso de viño (125 ml), unhas 80 calorías; e un combinado supera as 200 calorías. Se se fai dieta, a limitación de tomar cervexas ou combinados non adoita ser ben admitida polos mozos, en xeral, e polas mozas, en particular, que son as que antes comezan a querer adelgazar.

A tendencia a deixar para comer durante horas ou apenas comer durante o día para compensar as calorías inxeridas coas bebidas está a estenderse, sobre todo, entre as mozas novas. Varias publicacións fixéronse eco deste comportamento insano, e que podería incluírse dentro do grupo dos trastornos da conduta alimentaria.

“A obsesión con estar delgado e a aceptación social do consumo de alcol son parte da orixe deste grave trastorno da conduta alimentaria”, declaraba Douglas Bunnell, presidente da Asociación Nacional de Trastornos da Conduta Alimentaria (National Eating Disorders Association) de Estados Unidos a unha publicación estadounidense que tratou o tema. Este experto actualmente ocupa o cargo de director de The Renfrew Center, unha fundación que engloba a unha serie de centros médicos especializados no tratamento integral dos trastornos da conduta alimentaria localizados en distintas cidades americanas.

“Diabulima”

O termo “diabulimia” trata de definir a un trastorno da conduta que se xesta en persoas recentemente diagnosticadas de diabetes tipo 1, que precisa tratamento crónico con insulina. Un dos signos comúns que preceden ao diagnóstico da diabetes tipo 1 é a perda de peso a causa do desequilibrio hormonal que acontece. A insulina é a hormona que en condicións de saúde regula o metabolismo dos distintos nutrientes, en particular o dos hidratos de carbono ou azucres.

Cando o páncreas non secreta suficiente insulina, as células non poden obter enerxía a partir dos azucres dos alimentos, e estes elimínanse polos ouriños, o que conduce a un menor consumo e aproveitamento enerxético, coa consecuente perda de peso. Tras o diagnostico da enfermidade, comézase a terapia cunha dieta adecuada combinada con insulina, e a persoa vai recuperando aos poucos o peso perdido. Sucede que moitas persoas comen máis azucres para evitar as temidas hipoglucemias, baixadas bruscas dos niveis de glicosa en sangue (glucemia), o que, a longo prazo, conduce a exceso de peso.

Este novo fenómeno coñecido como “diabulimia” consiste en utilizar a condición da disciplina alimentaria e, sobre todo, do control da insulina que esixe a diabetes para perder peso. As persoas afectadas reducen as doses de insulina co fin de baixar de peso de maneira intencionada. O organismo ao non ter suficiente insulina non pode aproveitar todos os azucres, o achegue enerxético é menor e, en consecuencia, pérdese peso. É fácil comprender que os trastornos da conduta son especialmente perigosos se se suman a unha enfermidade crónica como é a diabetes.

Sen insulina, aumentan os niveis de glicosa en sangue. Cando chegan a uns niveis moi elevados (hiperglucemia) e mantéñense demasiado tempo, prodúcese a cetoacidosis diabética, na que a sangue se volve demasiado aceda. Os ácidos do sangue danan as células; isto pode conducir a unha situación de coma, que pode chegar a ser mortal. A longo prazo, o exceso de azucres dana os vasos sanguíneos que irrigan os nervios provocando neuropatías. Se o dano prodúcese nos vasos sanguíneos da retina pódese sufrir retinopatía diabética, que afecta á visión.

Aínda que o termo “diabulimia” pode dar a entender que comparte condutas insanas coa bulimia nerviosa -comer por chea e logo purgarse para compensar o exceso de calorías inxeridas-, pódese comprobar que os signos de identidade son totalmente distintos.

NOVAS DESORDES, NOVOS TERMOS

Img atracon1
Son diversos, e en ocasións moi específicos, os síntomas e os signos que serven para identificar as desordes alimentarias distintos dos máis coñecidos e de maior incidencia, como a anorexia nerviosa e a bulimia nerviosa. Por exemplo, a sensación de inapetencia durante toda a mañá e de gran apetito á hora da cea e durante a noite son acenos característicos da síndrome do comedor nocturno.

Este comportamento é totalmente distinto ao que se define en clínica como “trastorno por chea” ou “binge eating”, que consiste na inxesta esaxerada de alimentos, en momentos concretos e de forma inconsciente, para acougar a ansiedade. O termo de “ortorexia” enténdese como a obsesión pola comida sa, baseada na selección de alimentos orgánicos, sen aditivos, etc., e inclúese tamén dentro do léxico das desordes alimentarias.

Mesmo se está estendendo o uso popular da expresión “manorexia” para referirse a a anorexia nerviosa en homes.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións