Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Encurtidos, adictos ao vinagre?

Moitas persoas son propensas a consumir alimentos avinagrados, como os encurtidos, pero non hai ningún estudo que avale a idea de que o vinagre xera adicción

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 21deAgostode2013

Como aderezo, como conservante e, mesmo, como medicamento, o vinagre é un produto que se utiliza desde a antigüidade. O seu sabor e a súa eficacia para manter en bo estado aos alimentos conseguiron que, a día de hoxe, continúe presente na vida cotiá de millóns de fogares. Á marxe das súas aplicacións como remedio caseiro para múltiples doenzas (algo que a Autoridade Europea de Seguridade Alimentaria rebateu en diversas ocasións), o certo é que o vinagre é útil na cociña e, ademais, gusta. Pero… canto gusta? É capaz de xerar adicción? No seguinte artigo resúmese a curiosa historia do vinagre, abórdase o asunto da propensión a consumilo e, no caso dos encurtidos, explícase tamén cal é o papel do sal.

Img encurtidos vinagre
Imaxe: Manuel Martín Vicente

Bebida, remedio, aderezo e conservante: os usos históricos do vinagre

Img vinagre casero in
Imaxe: Sharon Mollerus

O vinagre utilizouse ao longo da historia non só para mellorar o sabor da comida, senón tamén para conservala de maneira eficaz, grazas ao seu contido en ácido acético e o seu baixo pH. Nos tempos de Babilonia, por exemplo, usábase como condimento e como conservante de alimentos. Con todo, tamén se lle outorgaron cualidades que van máis aló destas características. Así, Hipócrates atribuíulle propiedades medicinais, mentres que a Biblia menciónao como un remedio sedante e curativo.

Na Antiga Roma, o vinagre diluído con auga, coñecido como “posca” ou “acetum cum aqua mixtum“, era unha bebida típica do exército romano durante as súas longas marchas. O seu uso “medicinal” estendeuse durante a Idade Media e o Renacemento: fregábase nas bonecas para combater a febre, e pensábase que combatía a caída do cabelo e mesmo a tinga. É necesario aclarar que a Autoridade Europea de Seguridade Alimentaria (EFSA) denegou en 2009 , 2010 e 2011 unha longa lista de declaracións de saúde relacionadas co vinagre.

Vinagre: propensos, pero non adictos

Existe a crenza de que o vinagre pode ser adictivo. Quizá se deba a que a historia con este alimento vén de lonxe, ou a tradición cultural que o acompaña como
posuidor de propiedades “curativas” -de aí, o refrán “vinagre e mel saben mal e fan ben”-. Sexa como for, é importante ter presente que ningún manual de referencia nin estudo rigoroso fai alusión a unha suposta “adicción” ao vinagre.

Si é verdade, segundo sinala o Dr. José María Ordovás, que hai persoas con maior propensión a consumir máis cantidade de certos tipos de alimentos que outros. Ter “propensión” é, segundo a Real Academia Española, “inclinarse por natureza, por afección ou por outro motivo, cara a algo en particular”, mentres que unha adicción defínese como un desexo insaciable (que a miúdo vai en aumento), acompañado dunha incapacidade para superar o devandito desexo e dunha excesiva dependencia emocional e física.

Abusar do vinagre pode xerar danos no esófago ou erosións dentais

A pesar de que hai quen confesa que a súa vida non sería o mesmo sen alimentos avinagrados, como os encurtidos, non é plausible que alguén padeza unha “dependencia emocional e física” do vinagre. En calquera caso, como determinados “falsos gurús” atribúen ao vinagre propiedades adelgazantes (que non ten), débese puntualizar que abusar deste alimento pode xerar danos no esófago ou erosións dentais, aínda que isto só obsérvase en persoas que “beben” vinagre ou toman complementos a base de vinagre de forma habitual.

O sal dos encurtidos, xera adicción?

Img enc1
Imaxe: CONSUMER EROSKI

Os encurtidos, en xeral, presentan un alto contido en sal. E o sal, a diferenza do vinagre, si é materia de discusión no ámbito científico como posible promotora da chamada “adicción á comida”. En 2006, un investigador conjeturó na revista Medical Hypotheses que o sal podería ter certo potencial adictivo. Tres anos despois, en maio e decembro de 2009, varios autores subscribiron, na mesma revista, as súas teorías (sen confirmalas) e engadiron que iso podería explicar por que moitas persoas perden o control sobre a súa capacidade de regular o seu consumo dos alimentos salgados, xa que, ademais do apetito, estimularían os seus receptores cerebrais do pracer. Todo iso contribuiría á súa ganancia de peso, polo maior consumo de calorías. En marzo de 2010, Current opinion ingastroenterology , unha revista científica con maior reputación que a anterior, publicou un artigo que achegaba máis probas a favor de certo poder adictivo dos alimentos salgados.

Aínda que o concepto de adicción á comida (en ocasións chamado “food craving“) está por demostrar, non cabe dúbida de que o exceso de sal é perigoso: diminuír a nosa elevadísima inxesta de sal en tan só 3 gramos ao día exercería o mesmo beneficio que eliminar o tabaquismo, e evitaría, só en Estados Unidos, unhas 92.000 mortes ao ano, tal e como recolleu a edición de febreiro de 2010 da revista New England Journal of Medicine. Unha revisión sistemática máis recente (de abril de 2013) confirma que reducir a nosa inxesta de sal desde os case 10 gramos que consumimos na actualidade ata non máis de 3 gramos ao día traducirase en importantes melloras da saúde e notables aforros no gasto sanitario.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións