Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Estes 7 cogomelos mellorarán os teus pratos de outono

No noso país existen 20.000 especies de fungos, líquenes e brións, pero non todas son comestibles

Img setas mejorar platos hd

Img setas mejorar platos
Os cogomelos son un gran alimento que nos ofrece o outono. Unha ración de 100 gramos, porción idónea para uns cogomelos á prancha, teñen só 30 kcal, pero moitos nutrientes beneficiosos: fibra, fósforo, potasio e vitamina B, en especial a 2 e a 3. E, como bo alimento vexetal, nada de colesterol. En España existen 20.000 especies de fungos, líquenes e brións. Non todas son comestibles, pero si podemos elixir entre unha gran variedade que achegará valor ás nosas receitas. Seleccionamos uns poucos cogomelos que convén coñecer e integrar na dieta.

Gozar cos cogomelos comestibles é fácil, pero chorar por
elas tamén. Non deben comerse crúas nin pouco feitas, xa que
poden provocar indigestión. Outro erro consiste en lavalas en
exceso e cociñalas a lume moi forte; perderán o seu aroma e
sabor. Tampouco hai que abusar do seu consumo; mellor como
guarnición que como prato principal.

Na actualidade, é difícil coñecer o consumo
real de cogomelos
no noso país. Sabemos o
que se compra, pero non o que se colleita nos bosques, xa que
a produción oscila moito dunha tempada a
outra. Iso si, segundo o Ministerio de Agricultura,
cada persoa adquire ao redor dun quilo ao ano,
principalmente no outono, cando se compra un
65 % máis que noutras épocas. “Agora teñen bastante
presenza mediática e comercialízanse, o
que convida a adquirilas”, explica o biólogo e director do Museo Micolóxico de
Rabanales (Zamora), Pedro Gómez Turiel.

Pero tamén hai prexuízos. “Moitos senten
reticencia a consumir cogomelos conservados por considerar
que se alteran as súas propiedades organolépticas
(o sabor, o cheiro, a textura e a cor). Pensar así é un erro, sobre todo ante determinadas formas de conservación, como os cogomelos ultracongeladas”, engade.

Se non se quere renunciar á paixón setera, Gómez Turiel
recomenda ser cautos: “Débense coñecer ben as especies perigosas
e non só as comestibles
, como adoita ocorrer. En caso de
dúbida, hai que rexeitar o seu consumo”. Hai persoas que se fían
doutras que levan toda a vida collendo cogomelos, pero que en realidade
non dispoñen dun criterio adecuado. Para identificalas
de modo correcto existen asociacións micolóxicas, departamentos
de botánica nas universidades ou servizos municipais de
saúde e consumo. Non hai máis que informarse nas asociacións de cada comunidade
autónoma. “O seu labor é impagable, pero lamentablemente
hai recolectores que cren que non necesitan adquirir eses coñecementos”,
lembra. Neste mundo, ata os expertos andan con pés de chumbo. De aí a famosa broma do gremio: “Todos os cogomelos pódense comer, pero a maioría só unha vez”.

Os 7 cogomelos comestibles para incorporar ao teu menú

Img tesoros nutricionales bosque hd
Imaxe: Valentsova
  • 1. Champiñón (Agaricus arvensis). Existen dúas especies
    importantes, o silvestre (campestris) e o cultivado
    (bisporus). Dise que o primeiro é máis saboroso, de
    cor branca e, en ocasións, con escamas na parte
    central do chapeu. O segundo está recuberto por
    escamas parduscas, con carne branca e firme.
  • 2. Fungo negro ou bronceado (Boletus aereus). O seu chapeu
    é pardo negruzco e, a súa carne, dun branco inmutable.
    Cheiro e sabor agradables con textura firme pero tenra.
  • 3. Cabaza (Boletus edulis). O seu chapeu é amarronado
    e viscoso coa humidade, mentres que as súas esporas
    tenden ao amarelo e á verde oliva. A súa carne móstrase
    branca, e violácea baixo a cutícula que recubre o chapeu.
    Ten cheiro e sabor agradables que lembran á noz.
  • 4. Níscalo (Lactarius deliciosus). De cor alaranxada,
    está recuberto dunha materia harinosa blancuzca,
    sinalada por zonas concéntricas máis escuras de cor
    pardo-avermellado que verdean co paso do tempo. A
    carne ao principio é branca e logo tira a alaranxado
    verdoso. Dura e quebradiza, exuda un leite doce de
    cor laranxa vivo que verdea en contacto co aire.
  • 5. Oronja ou Cogomelo dos Césares (Amanita caesarea).
    Con chapeu avermellado e carne firme e amarelada. Se
    atopa dentro dunha volva membranosa moi visible.
  • 6. Rebozuelo ou girola (Cantharellus cibarius). A súa carne
    revélase branca amarelada cara á superficie, con
    agradable cheiro afrutado e sabor delicado.
  • 7. Trufa negra (Tuber nigrum). A súa cor é negro ou grisvioláceo,
    de forma irregular, similar ao carbón. A súa pel resulta moi fina e está recuberta de verrugas. Carne compacta, máis esbrancuxada preto da pel, grisácea
    cara ao centro e termina nunha cor marrón violáceo. Cheiro forte e picante. Sabor agradable, aínda que un pouco amargo.

Img portada consumer octubre 2018
Para acceder a máis contidos, consulta a revista impresa.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións