Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Feixe a pasta como un profesional

Cociñar pasta resulta un prato sinxelo, pero require dunha boa cocción para que o produto non perda as súas propiedades e saiba mellor

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 17 de Abril de 2020
img_pasta profesional hd

Moitas veces, cando non hai tempo nin ganas para cociñar, recórrese á pasta como último recurso. Pero en realidade, un bo prato de pasta esixe unha boa cocción. É dicir, require atención e mimo. E agora non hai escusas. Co confinamento en casa non serve o pretexto da falta de tempo e a falta de previsión para optar por este alimento nas súas mellores versións. A continuación desvelámosche como cocer e preparar a pasta como un profesional.

O chef Andrea Tumbarello, do restaurante Don Giovanni, de Madrid, laméntase: “A cociña italiana é a máis maltratada, e iso que está entre as máis difundidas no planeta”. Así pois, este alimento ten o seu propio método. E, cando se lle dedica tempo, cambia a mentalidade: “Os  españois están a aprender. No momento en que proban unha boa pasta, a súa idea preconcibida cambia”.

Pero a pregunta é como cociñar en casa un bo prato de pasta, como sacarlle partido a este todoterreo considerado a base “para todo”. Xunto ao experto Tumbarello, ofrecemos algunhas claves:

Mellor a pasta ao dente

Cuestión de saúde. Para que a pasta sexa unha fonte excelente de hidratos de carbono complexos de absorción lenta ha de quedar cocida “ao dente“, é dicir, cocida por fóra e semicruda no seu interior. Se está demasiado feita, o único que facemos é meterlle auga e sal. “Non resulta digerible”, explica o chef. E, para conseguir o mellor resultado, achega pistas:

  • A pasta cocíñase con auga e sal. Necesítase un litro de auga por cada 100 gramos de produto para que se cociñe ben. En canto ao sal, non pode establecerse unha cantidade, porque existen varios tipos. Bótase sal ata que a auga estea salgada como o mar.
  • Cando a auga estea a ferver métese a pasta nunha cazuela profunda. Déixase un minuto ou minuto e medio sen mover para que se afrouxe un pouquiño. Pola contra, rompería. Unha vez que reciba un pouquiño de auga, é o momento de movela.
  • O instante de sacar a pasta. Cando está lista? Depende do tipo de pasta. Convén probala (coa fresca non fai falta). Por exemplo, un espagueti estará a punto cando, ao mordelo, teña un punto moi pequeno branco; isto significa que a auga está a chegar ao corazón. Entón, agardamos 30 segundos máis e sacámolo. O punto branco é o último
    punto de resistencia da pasta. Se non hai punto branco, quere dicir que está demasiado cociñada.
  • Se escurre ben. Pero antes, resulta aconsellable botarlle un chorro de auga fría. Desta forma, paralízase a cocción. Se se mantén en auga quente, segue cociñándose.

Elixir boas compañías

“A pasta é unha cabeza baleira. Tela que encher co que queiras. Pero, claro, hai unhas normas”, recoñece Andrea Tumbarello. E pedímoslle algúns consellos para acertar:

1. Existen 300 tipos de pasta. Algunhas salsas poden combinar ben con distintas variedades e outras, pola contra, piden un tipo de pasta en concreto. Coa lisa, por exemplo, hai que pór a cantidade xusta de salsa. Vexamos algúns casos:

  • Carbonara. Sempre hai que utilizar espaguetis.
  • Boloñesa. O habitual é facela con tagliatelle, pero tamén admite espaguetis.
  • Puttanesca. Mellor con spaghettoni.
  • Pesto “alla genovese. Pódense empregar espaguetis, ñoquis, hélices…

2. Os alimentos que mellor combinan. Andrea Tumbarello escolle tres bos ingredientes da dieta mediterránea: tomate, albahaca e queixo parmesano. Un clásico. “É o espagueti pomodoro básico. Uf, que rico!”. E revela a receita da salsa de tomate da súa avoa: “É 99 % tomate e 1 % albahaca, se envasa ao baño maría e tes tomate para todo o”ano .

3. Lograr un equilibrio. Para o chef do Don Giovanni de Madrid, resulta básico apreciar todos os sabores sen que ningún domine: “Encántanme os espaguetis á puttanesca, pero é un prato difícil de conseguir porque ten sabores fortes (alcaparras, anchoas, olivas e guindillas) e, se te pasas cun dos seus ingredientes, sábeche só a ese alimento”. O equilibrio non chega só, hai que conseguilo… E para iso, hai que practicar.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións