Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Giuseppe Russolillo, presidente da Asociación Española de Dietistas-Nutricionistas (AED-N)

Deben deseñarse estándares para ensinar á sociedade a comer ben

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 30deSetembrode2008

A Asociación Española de Dietistas-Nutricionistas acudía este mes de setembro ao 15º Congreso Internacional de Dietistas que se celebraba en Xapón coa esperanza de conseguir a candidatura para Granada no ano 2016. A pesar da dificultade de alcanzar este obxectivo, cumpriuse a misión. Cales foron as claves do éxito? Unha delas foi o impulso que experimentou a profesión en España nos últimos 15 anos, durante os cales logrou facerse cunha “voz e recoñecemento importante”, asegura Giuseppe Russolillo, dietista-nutricionista e presidente da Asociación Española de Dietistas-Nutricionistas (AED-N). Segundo o experto, tamén axudou a alcanzar este recoñecemento o alto nivel dos equipos de investigación nutricional de empresas e institucións, o rigor científico que avala os estudos neste campo así como o prestixio internacional da gastronomía española. Esta elección, ademais, dá dereito á Asociación Española a ocupar, no próximos oito anos, unha do seis vocalías na Conferencia Mundial de Dietética, que se traduce en estar “en primeira liña da toma de decisións e de coñecementos”, o que contribuirá a que a “profesión se consolide aínda máis”.

Como viu aos seus colegas de todo o mundo no encontro nipón?

Foi un encontro multirracial e déixannos o listón moi alto, porque Xapón se preparou a conciencia para este gran momento. Custoulle 20 anos conseguir ser sede. O congreso reuniu a 4.000 dietistas e compartimos problemas que, aínda que en distinto grao ou orde, son moi similares en todos os países do mundo occidental. Debatemos sobre as últimas evidencias de como o noso estilo de vida está a facer madeixa na alimentación da sociedade e as consecuencias traducidas en enfermidades cardiovasculares, diabetes, obesidade e cancro. Pero, ademais, incidiuse moito nas recomendacións dietéticas que deben dirixirse á poboación e na necesidade de formar e informar á cidadanía. En definitiva, levámonos traballo a casa. Agora toca concretar estándares para ensinar á sociedade a comer ben e deseñar estratexias para axudar a que o consiga.

Será labor de dietistas-nutricionistas?

Se algo quedou evidente é o noso papel crave como axentes da saúde. O dietista axuda a previr enfermidades e diminúe o custo sanitario. España é o único país da Confederación Internacional que non ten nutricionistas na sanidade pública, e o único europeo no que non hai profesionais na atención primaria. As cifras indican que ao ter dietistas-nutricionistas atendendo nos centros de saúde primaria, o gasto sanitario diminúe entre un 10 e un 12%. Pensemos un pouco: se a obesidade é unha epidemia, se as consecuencias de dietas erróneas son enfermidades, poñamos medios na escala sanitaria máis sinxela e sa, alá onde está o seu equipo sanitario de cabeceira.

Pero prima o costume de acudir ás consultas privadas.

“O cidadán ten dereito a esixir que nos centros de saúde haxa tamén dietistas”E está ben, pero non todo o mundo pode asumir o gasto, e estamos a falar de saúde. Por iso, gustaríanos conseguir neste período que nos conduce á meta do Congreso de Granada que o cidadán tamén tome conciencia de que está no seu dereito de esixir que nos centros de saúde, ademais de profesionais do medicamento e a enfermaría, atópense fisioterapeutas, podólogos, logopedas e dietistas-nutricionistas. É un dereito amparado na Lei de Calidade da Sanidade de 1988, e estase vulnerando, porque agora mesmo é o particular quen se custea do seu peto a atención dun dietista-nutricionista, coma se tratásese dun tratamento estético, e é -xa está bastante claro- sanitario.

É máis, ao cidadán estáselle esixindo que tome conciencia da importancia de non estar obeso.

Exacto, e de que serve que a Administración se gaste tanto diñeiro previndo a obesidade, alertando das nefastas consecuencias dunha mala alimentación cando despois non lle pon medios para que corrixa hábitos, ou sinxelamente teña ao seu alcance un profesional que lle deseñe unha dieta e fágalle un seguimento do tratamento.

A obesidade infantil non deixa de ocupar titulares.

É que somos o cuarto país da Federación con maiores niveis de obesidade entre os nenos. Pero volvemos ao mesmo, esíxeselles ás familias e aos educadores que eviten que os nenos estean mal alimentados, pero non se lles dá ferramentas para corrixir malos hábitos. Non hai unidades especializadas en obesidade infantil. E refírome a grupos interdisciplinares, con pediatras, psicólogos, dietistas-nutricionistas, e mesmo arquitectos que traten o tema a fondo e poñan medios.

Pero como chegamos ata aquí? A dieta mediterránea é patrimonio do noso país.

A nosa cesta da compra debería seguir sendo a froita, as hortalizas, as verduras; todos eles compoñentes elementais da dieta mediterránea. É máis, o noso país aínda mantén un estilo de vida moito máis desestresante que outros, como a famosa sesta, un descanso saudable que se exercita.

Que falla entón?

A educación desde a infancia, tanto a que exerce a familia como a do sistema en xeral, que non está a dotar de recursos ás familias para adaptarse aos novos estilos de vida. Non pode limitar a obesidade infantil ás causas alimenticias. Os plans urbanísticos tamén teñen a culpa: deséñanse cidades para ir en coche; a seguridade cidadá inflúe: acudir ao colexio andando pode ser perigoso, correr en bicicleta nun parque non é seguro. Hai que abordar a obesidade infantil de maneira global. Non é só a mala comida.

Este verán, CONSUMER EROSKI analizou varios produtos que axudaban, dicían, a perder peso. As conclusións foron que o prometido estaba moi lonxe da realidade.

Algúns produtos para perder peso só son eficaces cando complementan unha dieta seria. Con todo, é moi importante deixar claro ao consumidor que hoxe en día hai moi poucos produtos que, utilizados como suplementos para a perda de peso, teñen a eficacia clínica demostrada. Isto significa que o produto foi testado cientificamente e o diñeiro que se pagou serve para lograr o efecto que se busca. Só dous principios activos cumpren este requisito, e ambos son expedidos só con receita médica e sometidos a seguimento do paciente.

Falamos de educación alimentaria. Por que se fixo necesaria?

“Abandonouse a cociña de culler, a comida en familia, que garantía bos alimentos e cantidades xustas”Vivimos doutra maneira. Abandonouse a cociña de culler, a comida en familia, que garantía bos alimentos e cantidades xustas. Pero o cambio é un feito, e non podemos tentar volver ao que abandonamos. Os profesionais e a poboación en xeral non fomos conscientes do cambio ata que se produciu, e neste momento requírese reeducar, corrixir malos hábitos. A educación alimentaria é básica. Antes dábase en familia, agora non, así que hai que impartila nos colexios, as familias deben atopar instrumentos para reconducir condutas.

Unha sociedade como a nosa, que celebra todo ao redor da mesa, teno máis difícil.

A relación entre restauradores e os dietistas está condenada a entenderse. Cada vez máis. Eles achegan a parte lúdica e nós os principios sans. Se conseguísemos establecer pactos e alianzas interprofesionais, e a Administración pode alentalos, conseguiriamos comer dunha maneira sa, pero tamén divertida en calquera etapa da vida. Esta mesma semana celebrouse en Pamplona o III Congreso Internacional de Gastronomía e Saúde, onde expoñen os puntos de vista e avances científicos e gastronómicos, conxuntamente, investigadores e profesionais sanitarios con restauradores e gastrónomos.

Existe este tipo de relacións cos produtores e a industria?

A industria agroalimentaria xa se sensibilizou. Non só se está adaptando á novas necesidade, de saúde e de hábitos, senón que nalgúns campos vai por diante.

Esta semana tamén se celebra en Bilbao o IV Congreso da Asociación Española de Dietistas-Nutricionistas, con que novidades?

Vai ter un perfil moi clínico. Por unha banda, vaise a profundar nos novos tratamentos dietéticos en diferentes patoloxías, e vaise a realizar unha reflexión moi profunda sobre os novos alimentos que se lanzan ao mercado, que requiren información e formación ao consumidor.

Alimentos con propiedades saudables?

Efectivamente. É difícil que hoxe un leite non teña engadidas propiedades, e os dietistas-nutricionistas temos que estar ao tanto do último do mercado. Por unha banda, o consumidor non ten a información nin a formación suficiente para interpretar todo o que lle chega; e por outro, a industria está en constante desenvolvemento, ofrecendo novos produtos. Os dietistas-nutricionistas somos en certa medida a ponte entre ambos, e por iso debemos estar a nos formar constantemente.

Tamén son quen velan pola veracidade dos novos alimentos?

Somos unha parte da engrenaxe. A lexislación é moi precisa e está ao día. É máis, a industria alimentaria importante é seria. Os enganos duran pouco no mercado. E os novos produtos que pasan todos os filtros son realmente interesantes para o cidadán, se se sabe consumilos, claro.

O primeiro é lograr entender as etiquetas.

Ás veces a un profesional da saúde tamén lle custa. Non hai estándares unificados, e cada industria etiqueta baixo uns estándares mínimos, pero logo engade a súa información particular. O consumidor vese ao final superado. Unha materia pendente da Administración é investir en educar á poboación a interpretar as etiquetaxes.

ALIMENTACIÓN SUSTENTABLE

Un dos retos que se expoñen da candidatura para Granada no ano 2016, ademais de contar coa participación dos expertos máis importantes de todo o mundo e crear un ambiente de debate sobre os últimos proxectos nutricionais, é traballar nunha “nova liña de investigación”. Trátase da “sustentabilidade na alimentación” que, segundo Giuseppe Rusolillo, dentro de “oito anos será o eixo de discusión da saúde”.

Este concepto refírese a a creación de dietas que, ademais de saudables e equilibradas, sexan sustentables, tal e como rexerán as liñas argumentais da Organización Mundial da Saúde (OMS). A maneira como se concreta este termo en relación coa alimentación é “sinxela”. Para Rusolillo, os alimentos que usen os dietistas deben ter “o menor custo ecolóxico posible para a Terra”. Para iso, deben escollerse “alimentos propios da xeografía que nos rodea e optar polos alimentos ‘amigos’ do medio ambiente”.


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións