Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Guisos saborosos de outono con cogomelos e fungos

Os cogomelos, ademais de achegar a súa presenza como guarnición, dan aos guisos un aroma e un gusto extraordinarios

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 25deOutubrode2017
img_guisos sabrosos setas hd Imaxe: mallivan

O outono é a estación preferida dos seteros. Cheiro a terra mollada, chan cuberto de hojarasca… E alí, rebuscando un pouquiño, pódense atopar dous dos tesouros gastronómicos que ofrece a natureza nesta época: cogomelos e fungos. Degustando estes produtos do bosque pódese sentir o aroma do outono con toda a súa potencia. Son tan apreciados que en moitos lugares regularon a súa recolección pondo un coto para que sexa un ben sustentable do que poidan gozar todas as persoas, máis aló dun negocio. No seguinte artigo ofrécense catro ideas para incorporar estas delicias aos guisos.

Img guisos sabrosos setas 01
Imaxe: mallivan

Unha vez colleitadas e limpas, os cogomelos pódense conxelar crúas, para gozalas máis adiante, ou cociñalas de distintas maneiras: lixeiramente salteadas, confitadas cun pouco de aceite, ao forno, á prancha cunhas pingas de aceite de oliva e sal, como acompañamento dun arroz cremoso ou un prato de pasta…

Pero a proposta de hoxe é a de aromatizar guisos e enchelos de matices otoñales, xa que os cogomelos e os fungos achegan o seu perfume ás cocciones lentas e pausadas. Nestes casos, ademais de achegar a súa presenza como guarnición, darán ao guiso un extraordinario aroma e gusto, apto tanto para receitas de carnes e aves, como de mariscos e verduras.

Img setas maneras prepararlas hd
Imaxe: chudo2307

1. Guiso de feixóns con cogomelos de cardo e cabaza

Nunha cazuela, cun par de cucharadas de aceite de oliva, se sofríen media cebola, un dente de allo e un pemento verde (todo iso picado en cuadraditos pequenos), ademais dun tomate troceado, unha cucharadita de pemento e unha folla de loureiro.

Unha vez cociñado, agréganse un tazón de cogomelos de cardo, limpas e troceadas, e unha rodaja de cabaza pelada e troceada. A este sofrito engádenselle os feixóns brancos escurridas do seu remojo de oito horas. Cóbrense con auga fría e déixanse cocer a lume lento durante uns 90 minutos, ata que estean tenras.

Para que non se endurezan os feixóns, débese pór a piques de sae cinco minutos antes de apartar o guiso do lume. E despois, hai que deixar repousar outro dez minutos antes de servir.

2. Marmita de luras con senderuelas e guisantes

Primeiro débense cortar en juliana unha cebola vermella, outra branca e dous pementos verdes. Tamén hai que filetear dous dentes de allo. Se pocha todo nunha cazuela baixa con aceite de oliva e, cando a verdura estea branda e a cazuela estea aínda a lume forte, engádense as luras limpas (un quilo). Remóvese todo durante un par de minutos e déixase cociñar coa cazuela tapada e a lume suave durante 40 minutos, ata que as luras collan unha cor dourada.

Engádense os cogomelos senderuelas limpas e troceadas e déixanse cocer durante 10 minutos máis. Unha vez cociñados as luras e as senderuelas, agréganse os guisantes. Déixase que dea un hervor de cinco minutos e ponse a piques de sae se fixese falta. Ao final, incorpórase o cebollino finamente picado e déixase repousar cinco minutos antes de servir.

Img setas alimento recomendable hd
Imaxe: agneskantaruk

3. Guisado de coxas de pito con robellones

Este é un prato idóneo para darlle un toque campestre ao pito. Primeiro, ponse unha cazuela grande cunha cucharada de aceite a lume medio. Mentres se espera a que estea ben quente, sálganse lixeiramente as coxas de pito. Logo, colócanse na base da cazuela ata douralos de maneira homoxénea.

Agréganse dous dentes de allo, unha cebola e unha cenoria (todo iso cortado en rodajas) e se rehogan xunto coas coxas. Móllase a mestura cunha copa de brandy e déixase reducir ata que se evapore. Entón, engádese medio litro de caldo de ave, tápase a cazuela e déixase cocer a lume suave durante a hora.

Cando as coxas estean cociñados, o caldo transformouse nunha salsa que se deberá pasar polo pasapurés para, despois, verterla de novo na cazuela. Logo agréganse unhas par cuncas de robellones ou níscalos, limpos e troceados e férvese todo xunto durante 10 minutos máis.

Déixase repousar durante unha hora ata que se amorne para que se unan todos os sabores. E se se pode deixar repousar dun día para outro na neveira, mellor: máis sabor.

4. Guiso de lebre con fungos e castañas

Este é un prato de caza no que interveñen tanto os fungos como as castañas, dous produtos de bosque que lle darán un toque otoñal xenuíno á receita.

En primeiro lugar hai que preparar a lebre: límpase, pela e eviscera. Logo, se trocea en oitavos o seu corpo, introdúcese en bolsas de conxelación e se garda no conxelador un mínimo de tres días para romper a fibra e abrandar a carne. Logo, se descongela dentro do frigorífico durante un par de días.

Descongelada xa a lebre, se trocea en pedacitos un pouco máis grandes que de bocado que se espolvorean cun pouco de sal e se enharinan cunha mestura de fariña e pemento doce. Logo, colócanse os anacos de lebre nunha cazuela ao lume con aceite de oliva e se rehogan. Cando se doure lixeiramente a superficie dos trocitos de lebre, sácanse da cazuela.

Doutra banda, faise un corte ás castañas e ásanse durante 15 minutos no forno a 200 ºC. Pélanse e resérvanse.

Na mesma cazuela onde se dourou a lebre se saltean agora o allo e a cebola picada en brunoise (picadito pequeniño). Cando estea cociñada a cebola, agréganse un par de tomates troceados en taquitos e co conxunto faise un sofrito. Introdúcese de novo na cazuela a lebre dourada e engádense algunhas castañas peladas e os cogomelos lixeiramente troceadas xunto coa auga, xusto ata cubrir os ingredientes. Tápase e déixase cocer a lume baixo durante unha hora aproximadamente.

Coa batidora pícanse unha rebanada de pan tostado e catro castañas asadas e peladas. Con iso, faise unha pasta ben fina que haberá que disolver en parte do caldo do cocido da lebre. Despois, engádese á cazuela cando falten 10 minutos para terminar o guiso. Déixase que coza e espese a salsa e sérvese a continuación, acompañado dos propios cogomelos e castañas do guiso. Se espolvorea por encima un pouco de cebollino troceado.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións