Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Historia e orixe dos doces

A elaboración dos pasteis, garrapiñadas, mazapanes e demais saborosos alimentos remóntase ao descubrimento do mel e do azucre

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 06deSetembrode2001


Img postre

Hai séculos, non tantos, non se coñecía o azucre
e si o mel
de abella, que se utilizaba paira preparacións doces en determinadas épocas.
Por exemplo, en tempos de Xesucristo, os panadeiros eran á vez pasteleiros
e utilizaban o mel como ingrediente principal das súas receitas combinada con
diversos froitos secos. Así, na Biblia e no Corán hai numerosas
citas do mel e dos froitos secos, que combinados e elaborados convenientemente
daban lugar a ricas sobremesas.

O desenvolvemento da pastelaría e a confeitaría no mundo

Nun principio pensouse que a cana de azucre procedía
da India, pero probablemente vinga de Nova Guinea, onde fai 8.000
anos xa se utilizaba como planta de adorno nos xardíns. Tamén
cortábase e masticaba polo seu sabor agradable. Desde alí estendeuse
o seu cultivo e consumo por numerosas illas do sur do Pacífico, chegando
até a India, onde dez séculos antes do comezo da era cristiá
empezou a cultivarse, obténdose a partir dela una mel de
cana que substituíu ao mel de abella na elaboración
de doces.

Os gregos e romanos coñecían o azucre cristalizado e empregábano
moito, tanto na cociña como na elaboración de bebidas. Pero foi
en Persia, uns cincocentos anos a.C, cando se puxeron en práctica
métodos paira a obtención do azucre en estado sólido.

Os árabes estenderon o seu cultivo por toda a ribeira do mediterráneo,
e no século X despois de Xesucristo, existían refinarías
en Exipto.

Nos países árabes fixéronse moi populares os doces de azucre
con froitos secos, e ao azucre como tal, considerábana una lambetada
exquisita e que á vez tiña propiedades curativas.

De América á cociña


Con Colón, Cortés e Pizarro, a cana de azucre é
introducida nos países americanos (Brasil, Cuba, etc.), desenvolvéndose
o seu cultivo de forma vertixinosa, de modo que, en menos de cen anos,
América superou en produción ao resto do mundo.

Aínda que Europa fornecíase até o século XVI do azucre que importaba
doutros países, en Francia, durante a época de Napoleón,
empezouse a obter o azucre a partir da remolacha. Sucedeu
como consecuencia do bloqueo naval imposto polos ingleses. A partir de 1830
incrementouse tanto o cultivo da remolacha no mundo, que chegou
a superar á cana de azucre. Na actualidade, o 40% da
produción mundial de azucre vén da remolacha e o resto
da cana.

O cacao, algo máis que cor



Img

Doutra banda, a introdución do cacao
en Europa incrementou o consumo de azucre pola excelente combinación
resultante, estendéndose rapidamente polas cortes europeas.

Aínda que a produción de doces e pasteis viña facendo en
os países europeos a nivel familiar desde moi antigo (co comezo
da Idade Media), asegúrase que a orixe das tendas de pastelaría
e confeitaría actuais, coa súa obrador na trastienda, xurdiron a partir
das farmacias.


Efectivamente, cando as receitas preparábanse na rebotica,
engadíaselles azucre ou mel paira cubrir o seu gusto pouco agradable.

É tamén importante indicar que a orixe de moitos doces e pasteis
xurdiu da necesidade de atopar métodos paira a conservación
de alimentos. Así, por exemplo, observouse que si se quentaba o leite con
azucre, dándolle voltas e deixándoa que se concentrase,
obtíñase un produto (o leite condensada) de agradable e doce sabor,
e que se podía conservar sen problemas durante longos períodos
de tempo. Igual se pode dicir das marmeladas feitas a partir de froitas
e azucre sometidas a cocción.
O turrón: grazas ao excedente de améndoas


Noutros casos, xurdiron os doces ante a necesidade de aproveitar determinados
produtos que existían en abundancia. Así por exemplo, o turrón
xurdiu como consecuencia da gran cantidade existente de améndoas e
mel en determinadas rexións.

No século XIX a confeitaría e a pastelaría en Europa gozan
dun gran auxe, coa aparición das pastelarías e confeitarías
modernas, moi parecidas ás que existen na actualidade. No século XX,
co incremento do nivel de vida, continúa ese auxe até chegar a
os nosos días en que se alcanzou un alto grao de perfección
na profesión cuns produtos moi variados, de alta calidade, atractiva
aparencia e sabor moi agradable.

É necesario indicar que a pastelaría salgada foise
incrementando paulatinamente por esixencias do consumidor, que en determinados
momentos (aperitivo, merenda, reunións sociais..) inclínase por especialidades
talles como canapés, snacks, etc.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións