Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Infusión de menta piperita

Una planta que non orixinou a natureza, senón o cruzamento entre a menta acuática e a de espiga

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 12deDecembrode2002

A menta piperita é una planta herbácea moi aromática. A súa base
é un rizoma do que salguen varios talos de cor violeta escuro e as súas follas,
dentadas e lanceoladas son de cor verde escuro.
O seu cultivo está moi estendido e pode atoparse en calquera parte
do mundo, preferindo chans con climas máis ben húmidos.

As
follas se consechan con fins terapéuticos no verán, que é cando florece
a planta. Tras a súa recolección sécanse a temperaturas non moi elevadas,
aínda que nalgúns lugares realízanse infusións ou decocciones recentemente
cultivadas as follas.

Vantaxes e inconvenientes

O compoñente maioritario da menta piperita é un aceite esencial, o mentol.
Así mesmo contén outras sustancias de interese terapéutico,
ademais de sales minerais, ácido orgánicos e taninos. Ten propiedades antisépticas, estimulantes do sistema nervioso, calma
a tose e é dixestiva; acción colagoga (favorece o vaciamiento da
vesícula biliar) e carminativa (axuda a combater a aerofagia e o meteorismo
intestinal).

Con todo, en certas afeccións da vesícula biliar (litiasis biliar,
obstrución dos condutos biliares…) pola súa acción colagoga
e en esofaguitis, hernia de hiato e outras alteracións asociadas a reflujo gastroesofogágico,
non se recomenda tomala xa que relaxa o esfínter do esófago,
facilitando o paso dos ácidos do estómago cara ao esófago.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións