Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

Magret de pato asado con acompañamentos lixeiros

Posto que o pato é unha ave con abundante graxa, aconséllase que as salsas e as guarnicións que acompañen ao magret sexan lixeiras para equilibrar a dieta

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 16 de Maio de 2011

O magret de pato é unha peza de carne magra, localizada na pechuga da ave. A súa carne é avermellada e ten unha pel con gran cantidade de graxa, xa que procede de patos cebados de maneira esaxerada para hipertrofiar o seu fígado e conseguir o prezado foie. Ao estar o animal sobrealimentado, o exceso de graxa tamén se acumula na súa pel. O asado é a mellor técnica culinaria para cociñar o magret, xa que ao ser o pato un alimento graso, por efecto da calor, se derrite parte da graxa. No entanto, os mollos do asado empréganse a miúdo para elaborar a base dunha salsa ou unha crema, por iso é polo que as receitas de pato resulten moi calóricas e aconséllese un consumo excepcional.

Sorprender cos acompañamentos

Esta carne saborosa admite gran variedade de acompañamentos, desde salsas a guarnicións de froitas e verduras, xa sexa en anacos, en cremas e purés ou con panaché. Unha salsa deliciosa e lixeira obtense co desglasado do asado, mesturada con zume de laranxa ou zume de mandarina e pomelo, ou a compota de agres, que se elabora con laranxa, mazá e limón. Máis tradicional é a salsa de viño O Porto, para a cal tamén se emprega parte dos mollos do asado. O resultado pódese mesturar cun caldo de carne e lígase cun pouco de fariña de millo exprés, ata conseguir o espesor desexado.

Esta carne admite desde salsas a guarnicións de froitas e verduras, purés e cremas

Os purés e cremas, como o puré de mazá, buscan contrastes de sabor, ao utilizar o toque acedos e doces con anacos de froitas, como as frambuesas e fresas, as grosellas, a mestura con froitas do bosque ou con higos secos. Unha sinxela guarnición con verduras salteadas e aderezadas con vinagres balsámicos, como a receita de magret con shitakes e talos de espárragos verdes resulta un prato sinxelo, á vez que orixinal.

O pato, ave de consumo excepcional

O pato é unha das aves que máis calorías achega, debido á gran cantidade de graxa que ten debaixo da pel (subcutánea), en particular, os patos domésticos. Os patos salvaxes conteñen menos graxa, que difire segundo a idade, a época do ano e a alimentación do animal. As femias teñen unha carne máis fina e menos graxa. Outra diferenza importante é que a carne dos patos de granxa é moi tenra, mentres que os patos salvaxes teñen máis tecido conjuntivo, o que explica que a súa carne sexa máis dura e que requira maceración para que se abrande.

As receitas con pato resultan, en xeral, indigestas, debido a que o pato ten abundante graxa. A isto súmanse as salsas, algunhas contundentes, que acompañan a estes pratos. Ao cociñar magret de pato, para que a receita resulte máis lixeira e dixestiva, en lugar de fritilo, é preferible asalo, hornearlo, fervelo ou cociñalo en microondas. De igual modo, aconséllase que as salsas e guarnicións sexan lixeiras para equilibrar a dieta. No entanto, a pesar do seu elevado contido graso, non hai grandes diferenzas respecto ao achegue de colesterol, se se compara o pato con outras aves, como o pavo, a galiña ou o pito.

A SINXELEZA DUN PRATO EXQUISITO

A forma máis común de presentación comercial do magret de pato correspóndese cunha peza única, deshuesado e envasado. Para cociñalo, débese sacar do envase e reservar a temperatura ambiente un vinte minutos antes.

Cabe facer distinción se o magret procede dun pato salvaxe. Se é así, hai que eliminar as plumas e os ósos localizados na parte dianteira das costelas e, antes de cociñalo, hase de marinar para que a carne máis dura abrándese. Se o pato é de granxa, pódese marinar ou non, segundo o gusto que se desexe achegar ao magret.

O marinado consiste en mesturar nun recipiente o magret cuberto de viño tinto e cun toque aromático de herbas, como o tomiño, ou un toque de vainilla ou de canela. A marinada admite un gusto froiteiro suave se se engade un chorrito de zume de laranxa ou de pomelo. Conséguese un sabor agradable se se engaden uns granitos de pementas variadas.

A marinada permanecerá dentro do frigorífico tapada durante 5 horas. Transcorrido este tempo, sácase do frigorífico, se escurre o magret do líquido de cobertura e espérase ata que volva adquirir a temperatura ambiente necesaria para que o asado sexa correcto. Se a carne está fría, costa máis que a calor chegue ao interior da peza e o resultado, a efectos de textura e sabor, cambia.

Para cociñar o magret débense realizar unha serie de incisiones en forma de cuadrícula na pel do magret, sen chegar a cortar a carne. O cociñado comézase ao tostar a parte da pel nunha tixola antiadherente previamente quentada, ata que se funda parte da graxa e quede unha costra dourada e reducida a un terzo do seu tamaño.

A continuación, retírase a graxa fundida da tixola, márcase lixeiramente a parte da carne, ata que se sele o magret para non perder os seus mollos, e termínase de cociñar no forno a temperatura de 180ºC ata que o interior do magret alcance 65ºC. Entón retírase da calor, déixase repousar durante 5 minutos e se trincha ou filetea en rodajas grosas, de maneira que quede rosado e zumento no seu interior.

Etiquetas:

magret-gl pato-gl

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións