Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Maio: A pitahaya vermella ou froita do dragón

Unha froita rica en vitamina C, moi rechamante e decorativa pola súa pel vermella e brácteas verdes e amarelas

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 14deMaiode2007

A pitahaya vermella, Hylocereus ocamponis, é unha froita exótica da familia das cactáceas, na cal se inclúen máis de 600 especies coñecidas, como os cactos, ricos en mucílagos (fibra soluble) e ácidos orgánicos. No mercado internacional comercialízase co nome de froita do dragón ou dragon fruit, e chega ao noso país durante os meses de xuño a agosto.

A froita do dragón foi descuberta por primeira vez en forma silvestre polos conquistadores españois en México, Colombia, Centroamérica e as Antillas, quen lle deron o nome de pitaya, que significa froita escamosa. Hoxe día cultívase en países como México, Nicaragua e Vietnam. Neste último país, a principal zona de produción de pitahaya vermella é a costa oriental, desde Nha Trang no norte ata a cidade de Ho Chi Minh no sur. As exportacións desta froita en Vietnam oriéntanse principalmente aos mercados de Hong Kong, Singapura e Taiwan, aínda que tamén se destina unha parte aos mercados europeos.

Este alimento caracterízase pola súa casca, vermella, grosa e que presenta unhas brácteas verdes que, ao madurar, tórnanse amarelas, dándolle un aspecto moi decorativo. A pulpa é moi aromática, está repleta de diminutas sementes negras e posúe un sabor algo insípido, lixeiramente azucarado. O seu calibre é pequeno, xa que ten uns 12 centímetros de longo e de 75 a 80 milímetros de diámetro. O peso dos froitos varía de 150 a 250 gramos.

As súas propiedades nutritivas

Trátase dunha froita cun contido de calorías moi baixo, concretamente 36 por cada 100 gramos, debido ao seu escaso achegue de carbohidratos (9,2%), e á case ausencia de graxas e proteínas. O seu achegue de fibra é duns 0,3 g por cada 100, non moi alto, e o seu contido de vitamina C é a metade que o dunha laranxa, uns 25 miligramos por cada 100 g de froita.

É un froito ideal para achegar vitamina C ao organismo sen ter que inxerir cítricos, pementos ou outros vexetais que a conteñen case en exclusiva

Polo seu escaso achegue enerxético e riqueza en vitamina C, esta froita é adecuada para quen teñen un maior risco de sufrir carencias da devandita vitamina, por exemplo as persoas que non toleran os cítricos, o pemento ou outros vexetais, que son a fonte case exclusiva de vitamina C na nosa alimentación.

Esta vitamina, como antioxidante, contribúe a reducir o risco de múltiples enfermidades, entre elas as cardiovasculares, as dexenerativas e mesmo o cancro. Ademais, debido a que a vitamina C aumenta a absorción do ferro dos alimentos, aconséllase en caso de anemia ferropénica, acompañando aos alimentos ricos en ferro ou aos complementos na dieta deste mineral, xa que isto acelera a recuperación.

Como elixila e preparala

A froita está madura cando a brácteas tórnanse amarelas. Débese conservar en lugar fresco, seco, afastada dos focos de calor e sen entrar en contacto directo coa luz do sol. Só convén introducila na neveira se queremos tomala fresca, e pouco antes do seu consumo.

Adóitase consumir como froita fresca, pero tamén pode utilizarse en cócteles e refrescos. As pitahayas maduras pélanse sen dificultade. Córtase polo lado da flor e tírase da pel cara abaixo. Pelada desta maneira pode cortarse en rebanadas e, ao comela, débese evitar masticar as sementes. Por último, a súa atractiva cor faina particularmente apropiada como adorno de múltiples sobremesas e cócteles exóticos.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións