Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Menos aromas artificiais en alimentos

O Parlamento Europeo propón restrinxir o uso de aromas artificiais na fabricación de alimentos e limitalo nos casos nos que sexa tecnoloxicamente necesario

Img poma p

A Comisión de Sanidade e Medio Ambiente do Parlamento Europeo acaba de aprobar dous regulamentos para mellorar o uso de sustancias aromáticas e encimas na produción de alimentos. Os expertos, que pediron que as condicións para a súa autorización sexan máis estritas e esixentes, propoñen a creación dunha lista de sustancias que poderán utilizarse como aromas, pero tamén unha relación de produtos prohibidos, así como índices máximos para algúns aditivos particulares.

Img boca1
Imaxe: Green308/Flickr

Os alimentos, ademais de ser nutricionalmente adecuados e toxicológicamente seguros, deben ser sensorialmente apetecibles. Niso traballan boa parte dos aditivos alimentarios que se utilizan actualmente na industria alimentaria, como os aromas, sustancias que proporcionan sabor e cheiro aos produtos. Actualmente hai rexistrados máis de 2.600 tipos de aromas naturais ou artificiais na Unión Europea. Agora, as sustancias usadas como aromatizantes para dar cheiro ou sabor aos produtos son obxecto dunha proposta parlamentaria que defende un uso máis racional na industria agroalimentaria.

Así, os europarlamentarios acaban de solicitar que os aromas só se usen nos casos nos que sexa tecnoloxicamente necesario e cando o obxectivo buscado polos fabricantes sexa imposible de conseguir con especias. Neste sentido, a proposta avoga por crear unha lista de sustancias que poidan utilizarse como aromas, ademais dunha relación de produtos prohibidos e índices máximos para algúns aditivos particulares, como podería ser o caso da etilvainillina, unha versión máis potente da vainilla natural ou idéntica á natural sendo tres ou catro veces máis forte. Algúns expertos afirman que estes aromas teñen un sabor máis «artificial».

Máis sabor e cheiro

As sustancias aromatizantes poden proceder de fontes vexetais e animais

Acetato de isoeugenilo para caramelos e produtos horneados; propiornato de carvilo; enantato de anilo ou ácido 5 e 6-decenoico para bebidas non alcohólicas e caramelos son algunhas das sustancias aromatizantes artificiais utilizadas en produtos alimenticios. Segundo defíneas o Comité do Codex sobre Aditivos Alimentarios (CCFA), pode tratarse de sustancias obtidas a partir de procesos físicos a partir de materias primas vexetais, e mesmo animais (aromatizantes naturais), ou sustancias idénticas a estas que se illaron químicamente de materias primas aromáticas e, por último, sustancias que aínda non foron identificadas os produtos naturais aptos para o consumo humano, tanto elaborados como non elaborados.

En 2004 o Comité Mixto FAO/OMS de Expertos en Aditivos Alimentarios (JECFA), un comité científico internacional de expertos que tutela a Organización das Nacións Unidas para a Agricultura e a Alimentación (FAO) e a Organización Mundial da Saúde (OMS), concluía que aproximadamente o 99% das preto de 1.500 sustancias aromatizantes presentadas para revisar foron aptas para uso como aromatizantes nos niveis asignados como «non problemáticos en materia de seguridade».

Etiquetaxe aromática

Os aromas que se utilizan nos produtos alimentarios deben quedar especificados na etiqueta, tal e como establece a normativa comunitaria, que restrinxe o termo «natural» ás sustancias ou preparados derivados directamente dunha materia animal ou vexetal. Suprime así a mención de «aroma idéntico ao natural» ao considerar que pode confundir ao consumidor. Así, as etiquetas dos alimentos que leven aromas deben incluír o termo «aroma» seguido dunha designación máis específica do mesmo ou a súa descrición. Ademais, a denominación «aroma natural» ou calquera expresión similar indícase na etiqueta cando o aroma se deriva directamente dunha sustancia ou preparación presente nunha materia prima ou vexetal. No caso de que o aroma se obteña por síntese, pero que químicamente sexa idéntico ao aroma natural, levará na etiqueta unha indicación que así o indique.

A proposta parlamentaria defende que un aroma pode ser considerado «natural» só nos casos nos que o 95% da sustancia aromática ten esta orixe. Unha mención especial é a que deberían levar, segundo o Parlamento Europeo, os aromas ou encimas que fosen obtidos de organismos transxénicos. Tendo en conta que os consumidores esixen información sobre a fonte dos aromas naturais, deberá quedar especifcado, por exemplo, cando o sabor afumado dun alimento débese á presenza de aromas de fume. A norma comunitaria fixa que a etiquetaxe de aromas debe incluír información como a data de caducidade, a indicación do lote ou as condicións de conservación e uso.

ADITIVOS EN ALIMENTOS

Desde colorantes e aromas para realzar o aspecto dalgúns alimentos, ata especias e colorantes para conservar e mellorar a aparencia dos alimentos, desde hai anos utilízanse numerosas sustancias que cumpren distintas funcións. Os aditivos alimentarios, como edulcorantes, conservantes e antioxidantes utilízanse, por exemplo, para retardar a degradación dos alimentos sen alterar o sabor. Ata a data, o JECFA analizou un total de 1.500 aditivos alimentarios, uns 40 contaminantes e sustancias tóxicas naturais, e residuos duns 90 medicamentos veterinarios.

O uso de calquera tipo de aditivo debe quedar xustificado baixo criterios científicos que garantan a súa seguridade. Para iso, as valoracións baséanse na revisión dos datos toxicolóxicos dos que se dispón e, a partir de aquí, determínase o que denominan o «nivel sen efecto adverso observado» (NOAEL, nas súas siglas inglesas). Este nivel serve para determinar a cantidade de «inxesta diaria admisible» (IDA) para cada aditivo, que é a cantidade dun aditivo que pode consumirse na dieta diariamente, durante toda a vida, sen que exista risco para a saúde.

O criterio que se utiliza para garantir o uso de todo aditivo é engadir os niveis máis baixos posibles. En todo o mundo, a Comisión do Codex Alimentarius é a que se encarga de desenvolver normas internacionais sobre seguridade alimentaria destinadas a establecer normas internacionais harmonizadas e rigorosas.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións