Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Necesidade para comer doce

A ansia continua por comer doces ou alimentos ricos en carbohidratos pode responder a unha infección por fungos chamada candidiasis
Por Maite Zudaire 20 de Novembro de 2008
Img elpostre
Imagen: Mario Carvajal

Desexo para comer acotío chocolate ou calquera outro doce, acompañado da sensación ter o abdome inchado e duro, con dor, moitos gases e molestos ruídos. Estes son os síntomas comúns que manifestan quen padecen unha infección intestinal causada por un fungo do xénero cándida. A máis frecuente é a orixinada pola”Cándida albicans”.

A “Cándida albicans” é un fungo que se atopa de maneira habitual -en equilibrio con outros microorganismos non patógenos- na mucosa da boca, o aparello dixestivo e o xenital. Con todo, por diversos motivos -ante un físico debilitado, inmunodeprimido ou convalecente despois dun longa cura antibiótica- pode multiplicarse de forma anómala e chegar a provocar candidiasis.

Ansia de doce

O azucre é o alimento principal dos fungos do xénero cándida, por iso é polo que un dos síntomas específicos cando se desenvolve esta infección sexa a necesidade e o desexo irreprimible, continuo e esaxerado para comer doce ou alimentos ricos en carbohidratos. Unha das particularidades do inicio deste proceso infeccioso cando se produce no intestino é que despois de que a persoa satisfai o desexo comendo doces ou outros alimentos ricos en carbohidratos, como pastelería, galletas ou patacas, manifesta de maneira evidente hinchazón e molestias abdominais.

Contrariamente ao que se poida pensar, tras haber comido alimentos tan enerxéticos a persoa sente cansa, sen enerxía e sen forzas, pero a ansia por seguir comendo doces non desaparece. Ante este síntoma tan específico o que hai que descartar en primeiro lugar é unha diabetes, aínda que, o desenvolvemento desta enfermidade crónica acompáñase de máis síntomas, como perda de peso, cansazo excesivo, moita sede e continuas ganas de ouriñar.

Hai alimentos ou remedios dietéticos que reforzan a flora intestinal e as defensas do organismo, e que poden frear o desenvolvemento da infección

O embarazo adoita ser un momento da vida da muller no que se ten máis propensión á candidiasis. Sucede que, durante a xestación, a descompensación hormonal tradúcese nun aumento dos niveis de proxesterona, feito que pode conducir de forma temporal a unha redución da tolerancia aos azucres, o que provoca un exceso de glicosa en sangue (hiperglucemia ou diabetes gestacional) circunstancia que favorece o crecemento das cándidas.

As ganas continuas para comer doce adóitanse confundir cos típicos antojos do embarazo, o que pode desviar a atención dunha posible infección micótica. As cándidas poden ser os fungos que colonicen a vagina e provoquen infeccións urinarias, moi frecuentes durante este período.

Alimentos que axudan

A baixada das defensas do organismo por distintos motivos fai que os fungos do xénero Cándida propáguense con facilidade a distintas partes do corpo, provocando infeccións bucais ou de ouriños, as máis frecuentes. No entanto, non hai que alarmarse porque hai alimentos ou remedios dietéticos que reforzan a flora intestinal e as defensas do organismo, de maneira que poden frear o desenvolvemento da infección.

Nutrientes para as defensas. Ás vitaminas A, C e E recoñéceselles un papel directo na nutrición de diversos compoñentes do sistema inmunitario. As froitas cítricas, ricas en vitamina C; o xerme de trigo, como complemento de vitamina E; o aceite de oliva virxe extra ou os froitos secos, así como queixos, ovos e hortalizas e froitas de cor laranxa-amarelo-avermellado (cenoria, cabaza, mandarinas e mango), polo seu achegue de vitamina A son alimentos imprescindibles. O seu consumo habitual é de vital importancia para o control das cándidas xa que reforza as defensas.

Vitamina B1 para compensar o exceso de azucre. Esta vitamina participa na obtención de enerxía a partir dos hidratos de carbono, polo que o exceso de doces aumenta os requirimentos orgánicos. O fermento de cervexa como complemento dietético, os froitos secos e os alimentos integrais (pan, arroz e pasta) en lugar de refinados axudan a compensar a deficiencia deste nutriente.

Menos alimentos doces, azucarados e refinados. Pódese comezar por reducir o consumo destes alimentos, que son os predilectos dos fungos. O punto de partida pode ser aprender a elaborar alimentos doces pero sen azucre engadido, como refrescos, batidos, zumes de froitas ou repostaría.

Germinados e fermentados, ricos en encimas dixestivas. A falta de encimas dixestivas leva a unha incorrecta e insuficiente dixestión dos alimentos. Esta mala dixestión pode ser a causa do desequilibrio da flora intestinal e do aumento das cándidas. Estes fungos, entre outros microorganismos, fermentan os nutrientes mal dixeridos, o que dá lugar a fenómenos de putrefacción. Os síntomas físicos asociados son hinchazón, gases, malestar e pesadez. As hortalizas, cereais ou legumes germinadas, como brotes de soia ou de alfalfa , e alimentos fermentados, como o miso e o chucrut, achegan encimas con efectos similares ás do aparello dixestivo.

Iogur como reforzo da flora intestinal benéfica. Os lactobacilos e os bífidus dos iogures e outros leites fermentadas axudan a restablecer o equilibrio intestinal e a combater os fungos.

CANELA CONTRA A CANDIDIASIS?

ImgAlgúns laboratorios farmacéuticos ofrecen produtos dietéticos que din ser o remedio para a candidiasis. Entre os ingredientes da fórmula está a canela, da que destacan a súa acción antifúngica fronte á “Candida albicans”. Nunha revisión clínica sobre as distintas cualidades saudables da canela, levada a cabo por diversos centros de investigación canadenses, apúntase que tan só un estudo piloto estudou o efecto da canela fronte á candidiasis oral.

O estudo en cuestión, levado a cabo polo Departamento de Medicamento do Medical Center en Brooklyn en Nova York, EE.UU., fíxose cun grupo moi reducido de pacientes (tan só cinco) con infección polo VIH. Os pacientes recibiron unha preparación comercial con canela (“Cinnamomun zeylanicum”) durante unha semana. Ao cabo deste tempo, tres do cinco pacientes mostraron unha melloría da súa candidiasis oral.

No entanto, a escaseza de probas sobre as propiedades da canela e a reducida mostra obrigan a considerar como débil a evidencia da eficacia da canela nestes casos. Por tanto, antes de proclamar a canela como eficaz contra este tipo de infeccións, son precisos ensaios clínicos para determinar a utilidade dos seus preparados no tratamento da candidiasis de mucosa.

INFECCIÓN OPORTUNISTA

As cándidas áchanse de maneira natural nas zonas húmidas do corpo, como a mucosa da boca e do aparello dixestivo e xenital, en harmonía con outros microorganismos non patógenos. O problema aparece cando se altera o equilibrio e aumenta de maneira descontrolada a poboación destes fungos, circunstancia que pode desencadear unha micosis (infección por fungos). A cistitis adoita ser unha manifestación da infección por cándidas, do mesmo xeito que a infección bucal, que se acompaña da aparición dunha lingua esbrancuxada, entre outros signos de alerta.

Se afecta á pel adoitan aparecer lesións con zonas arroibadas e inflamadas acompañadas de moito picor. Existen circunstancias que predisponen á candidiasis: é máis frecuente en persoas que toman antibióticos de amplo espectro ou corticoides durante moito tempo, en quen seguen un tratamento de quimioterapia ou en persoas co sistema inmunológico deprimido, como son os pacientes con VIH-sida .