Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Nutrición ortomolecular, unha terapia desaconsellada

Os expertos en nutrición desaconsellan a nutrición ortomolecular porque non se sustenta en datos científicos e pode ser perigosa

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 24deFebreirode2012
img_dietista

A nutrición ortomolecular pode cualificarse como unha “proposta paracientífica, enganosa, fraudulenta e potencialmente perigosa”. Así de contundente móstrase o Grupo de Revisión, Estudo e Posicionamento da Asociación Española de Dietistas-Nutricionistas (GREP-AEDN) no seu último documento sobre a nutrición ortomolecular. Tras a gran acollida que recibiu a súa crítica ao método Dukan (avalada polo Ministerio de Sanidade), os investigadores documentais han buscado evidencias sobre a eficacia e seguridade deste controvertido procedemento.

Img
Imaxe: leandro paradiso

A nutrición ortomolecular baséase no uso de doses moi altas de vitaminas ou outras sustancias (minerais, encimas, antioxidantes, aminoácidos, acedos grasos esenciais e fibra dietética, entre outras) que están presentes de forma natural no corpo. A comunidade sanitaria considera esta terapia como un dos moitos métodos alternativos, que carece de base científica e non está exenta de riscos. Aínda que as enquisas mostran que é unha das terapias alternativas máis utilizadas na actualidade, non é nova, como tampouco o son as súas críticas.

Nutrición ortomolecular, sen base científica

Xa nos anos oitenta, varios artigos científicos, e mesmo unha revisión da literatura científica publicada na revista ‘British Journal of Medicine’, cuestionábana, informaban os seus riscos e cualificábana de curanderismo “”. Sociedades científicas como a Academia Americana de Pediatría, a Asociación Americana de Psiquiatría e a Sociedade Americana de Cancro situáronse en contra. Esta última afirma que os estudos dispoñibles na actualidade non demostraron que a nutrición ou o “medicamento ortomolecular” poida contribuír a mellorar as condicións para as que se recomenda.

As sustancias usadas na nutrición ortomolecular non se probaron para saber se interaccionan con medicamentos ou alimentos

Tamén fai énfase en que as sustancias utilizadas neste método non se probaron a fondo para pescudar se interaccionan con medicamentos, alimentos, plantas ou outros suplementos. En España, as advertencias veñen desde a Real Academia de Medicamento, a partir do seu dicionario de termos médicos, que considera que o “medicamento ortomolecular carece de base científica, e non existen estudos clínicos comparativos que demostren a súa eficacia e seguridade”.

O GREP-AEDN tamén fai referencia aos problemas de seguridade e advirte dos perigos potenciais derivados do consumo esaxerado de vitaminas e outras sustancias na cantidade que recomenda a “nutrición ortomolecular”.

Efectos adversos por megadosis de vitaminas e minerais

O consumo elevado de vitaminas, minerais ou outras sustancias pode superar os niveis máximos de inxesta tolerable que o Comité de Nutrición e Alimentos do Instituto de Medicamento de Estados Unidos (organismo de referencia en todo o mundo en canto a Inxestas Dietéticas de Referencia) e a Autoridade Europea de Seguridade Alimentaria (EFSA) recomendan non exceder co fin de evitar efectos adversos tras a súa inxesta, tanto a curto como a longo prazo. Cando sen xustificación médica consómense vitaminas ou minerais por encima dos valores superiores de inxesta tolerable, algo que pode suceder coa nutrición ortomolecular, son posibles problemas de saúde:

  • Vitamina A :efectos teratológicos (malformacións congénitas) e toxicidade do fígado.

  • Vitamina C: síntomas gastrointestinales, cálculos renais, exceso de absorción de ferro.

  • Vitamina D: elevación excesiva dos niveis de calcio en sangue.

  • Vitamina E: hemorraxias.

  • Niacina: enrojecimiento da pel e síntomas gastrointestinales.

  • Vitamina B6: toxicidade do sistema nervioso.

  • Folatos: enmascara complicacións neurológicas en persoas con déficit de vitamina B12.

  • Outeiro: sudoración e cheiros corporais desagradables, salivación, hipotensión, toxicidade do fígado.

  • Boro: efectos negativos sobre a capacidade reprodutiva e de desenvolvemento.

  • Calcio: cálculos renais, insuficiencia renal.

  • Cobre: síntomas gastrointestinales, dano hepático.

  • Flúor: acumulación de flúor nos dentes e ósos.

  • Iodo: aumento das concentracións sanguíneas da hormona estimuladora da glándula tiroides (TSH).

  • Hierro: síntomas gastrointestinales e oxidación.

  • Magnesio: diarrea.

  • Manganeso: toxicidade do sistema nervioso.

  • Molibdeno: efectos negativos sobre a capacidade reprodutiva.

  • Níquel: efectos sobre o control do peso corporal.

  • Fósforo: calcificación metastásica (un subtipo de calcificación patolóxica), porosidad ósea, interferencia coa absorción de calcio.

  • Selenio: fraxilidade e perda de pelo e uñas.

  • Vanadio: lesións renais.

  • Zinc: diminución do status de cobre.

NINGÚN ESTUDO AVALA A NUTRICIÓN ORTOMOLECULAR

A nutrición humana e a dietética son disciplinas científicas e, como tales, susténtanse en teorías que se explican ou refutan mediante estudos científicos. As experiencias individuais poden conducir á formulación de novas hipóteses, pero estas deben ser refutadas mediante o método científico para eliminar rumbos e factores de confusión, así como para asegurar a súa efectividade e seguridade (ausencia de efectos adversos). Neste sentido, cando se somete a “nutrición ortomolecular” a este cribaje, ao revisar as máis importantes bases de datos científicas, non se acha ningún estudo de alta calidade que relacione esta terapia con algún tipo de beneficio para a saúde, tanto en suxeitos sans como enfermos, xa sexa a curto ou a longo prazo.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións