Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

O allo

Un ingrediente estrela na elaboración de moitos pratos, indicado no tratamento de enfermidades como a hipertensión, a taquicardia e a arterioesclerosis
Por maitezudaire 6 de Marzo de 2006

O allo é unha raíz formada por 12 ou 15 bulbillos ou “dentes de allo” envoltos en capas finas, e a este conxunto coñéceselle como “cabeza de allo”. Confire aos pratos un aroma peculiar ademais dun forte sabor e o máis importante, ten moitos efectos beneficiosos para a saúde.

Clasificación científica

O allo pertence á familia das Liliáceas, especie Allium sativum. Dentro do xénero Allium, ademais dos allos, estánas cebolas, as cebolletas, o cebollino e o allo porro.

Diversidade e tipos

No supermercado pódense atopar allos de 3 tipos en función da cor da súa cuberta. – Allo rosado ou morado: a cor da súa cuberta dálle o nome e son allos que non se conservan tan ben como os allos brancos. – Allo branco ou común: o seu tamaño é máis grande que o allo morado e a súa conservación é boa. Ten un sabor moi marcado e un aroma persistente. – Ajete ou allo tenro: este é o tipo de allos que se utiliza moito para elaborar tortillas e revoltos.

Valor nutritivo

Os allos están formados principalmente por auga e hidratos de carbono. En canto a vitaminas, destaca o seu contido en vitamina C e algunhas do tipo B, como B1 e B3. Os minerais máis destacados son potasio, calcio, fósforo e magnesio. Cabe resaltar que a cantidade de allo que se toma é tan pequena que é insignificante o achegue de nutrientes a través do seu consumo. No entanto, o allo contén uns compoñentes ricos en xofre que son os que verdadeiramente lle confiren as propiedades saudables; aínda que o desagradable cheiro que provoca comer allo, sobre todo cru, fai que moita xente sexa remisa a incluílo na súa dieta.

Táboa de composición (100 g de porción comestible)

Enerxía (Kcal)
Proteínas (g)
Hidratos de carbono (g)
Fibra (g)
Potasio (mg)
Magnesio (mg)
Fósforo (mg)
Vit. C (mg)
Vit. B3 (mg)
119
5,7
23.4
2.1
446
23
134
22
0.46

Vantaxes e inconvenientes do seu consumo

O allo ten sobre o organismo moitos efectos positivos: axuda a eliminar do intestino bacterias nocivas, ten unha acción diurética, alivia as conxestións e entre outros efectos axuda a que o sangue flúa mellor polas arterias. Por todo iso, o consumo de allo como ingrediente das comidas é moi recomendable para todas as persoas, e en particular, para quen padecen hipertensión arterial, taquicardia e arteriosclerosis.

O allo aínda que ten múltiples beneficios tamén ten algunhas contraindicaciones. Desaconséllase tomalo en exceso cando haxa unha tendencia a sufrir hemorraxias, porque debido ao seu efecto vasodilatador fai que o sangue flúa con maior rapidez. En casos nos que haxa deficiencia de ácidos gástricos poida que non se dixira ben e provoque flatulencia. Por outro lado, un consumo excesivo de allo pode provocar ardores de boca, esófago e estómago. No entanto, o principal inconveniente que ten o allo é o mal alento que provoca.

Na cociña

O allo é un ingrediente básico na cociña de moitos países; úsase tanto enteiro como picado, rallado ou en po, e forma parte de numerosas salsas, encurtidos e outras preparacións. Os expertos na cociña advirten que cando se vaian a fritir os allos, o aceite non debe estar moi quente, xa que neste caso os allos adquiren un sabor forte. Algunhas das salsas que se elaboran con allo son o alioli -allo e aceite de oliva- e a ajada ou allada -allo e pemento-. Tamén constitúe pratos típicos como o ajoblanco malagueño -un tipo de gazpacho que inclúe moito allo-, a sopa de allo, etc.

Criterios de calidade na compra e conservación

Os allos de mellor calidade son os que teñen as cabezas firmes, sen brotes e cunha envoltura seca. Convén escoller as cabezas pequenas, compactas e pesadas. Os allos brancos consérvanse menos tempo que os de cor, que polo xeral poden almacenarse ata un ano.

Á hora de conservalos en casa, os allos deben manterse nun lugar seco, fresco e ben ventilado, para evitar que se enmohezcan e comecen a germinar. Pódense colgar na mesma ristra conservándose así ata 6 meses. Se se opta por separar os dentes, pódense conservar os allos sen pelar nun bote con buracos ou pelados en un bote de cristal no frigorífico recubertos de aceite, que ademais de conservalos ben, confire ao aceite un sabor exquisito para compor diversos pratos. Aínda que resulte estraño, tamén se poden conxelar aproximadamente 2 meses, se previamente sepárase a pel exterior, aínda que perden as súas propiedades culinarias.