Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artículo ha sido traducido por un sistema de traducción automática. Más información, aquí.

O boniato, un tubérculo de sabor doce

A súa composición é moi similar á da pataca, aínda que cun contido enerxético maior

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 28 de Agosto de 2006
img_boniato

O boniato, como a pataca, forma parte do grupo dos tubérculos. Estes dous alimentos distínguense na forma e no tamaño, pero o aspecto que máis diferenza ao boniato é o seu característico sabor doce. Considéraselle unha variedade da batata, o camote ou a pataca doce.

Este tubérculo é orixinario de América tropical, onde é un dos alimentos básicos da dieta. Os historiadores aseguran que chegou a España grazas a Cristóbal Colón, mesmo antes que o millo ou a pataca, e difundiuse de forma rápida por toda Europa. Ten un aspecto moi similar á pataca, cunha pel máis grosa e unha forma máis alongada. A cor da súa pel varía entre amarelo, vermello, violeta e morado. En cambio, a carne é de cor branca cun toque alaranxado.

Doce e enerxético

A composición do boniato tamén é moi similar á da pataca, aínda que ten un contido enerxético maior determinado, na súa maioría, polos hidratos de carbono complexos (almidón) e os azucres. Estes últimos son responsables do seu marcado sabor doce.

O boniato é adecuado para persoas que realizan un gran esforzo físico

Estas particularidades nutritivas favorecen que sexa adecuado para nenos e persoas que realizan un esforzo físico importante. As persoas diabéticas, posto que é un alimento rico en hidratos de carbono, han de controlar a cantidade que consomen, do mesmo xeito que no caso da pataca e do resto de farináceos (arroz, pasta, legumes ou pan).

En canto ao contido vitamínico, destaca o achegue de prol-vitamina A ou betacaroteno. A vitamina E, C e o ácido fólico tamén se atopan en cantidades superiores fronte á pataca, así como o sodio, o mineral que lle dá un sabor máis pronunciado. Ademais, este tubérculo é unha boa fonte de potasio.

Alimento de tempada
O inverno é unha época excelente para degustar boniato en distintas receitas. Mesmo se pode cultivar, posto que non require uns coidados moi especiais.

É aconsellable cociñalo e manter na neveira durante unha semana, pero nunca gardalo cru no frigorífico

Ao adquirilo, convén elixir os exemplares de aspecto firme porque é un produto moi fráxil. Unha vez en casa, débese almacenar nun lugar fresco, seco, escuro e ben oreado, onde pode conservarse ata dez días.

Se a temperatura é alta, o boniato pode germinar ou fermentar. Para evitalo, é aconsellable cociñar e manter o tubérculo na neveira durante unha semana, pero nunca gardalo cru no frigorífico.

Do boniato extráese almidón, de utilidade no comercio téxtil para fabricar adhesivos e en produtos de lavado de tecidos. En ocasións, aplícase de forma incorrecta o nome “ñame” a variedades do xénero ao que pertence o boniato.

COCIÑAR CON BONIATO

Este alimento sempre se consome cociñado, xa que cru resulta indigesto. Na cociña ofrece moitas posibilidades, aínda que o máis común é usalo como substituto da pataca, sobre todo en preparacións fritas. Pode ser un ingrediente de purés ou guarnición de pratos de carne de porco ou aves. Unha deliciosa forma de preparalo é asado ao forno, aínda que tamén se pode inxerir troceado e frito. Desta maneira, aseméllase ás patacas fritas e serve de guarnición en calquera segundo prato, como o espeto de sepia ou de alitas de pito con salsa de soia. En México son moi coñecidos os “camotes de Poboa”, que se cociñan na cidade homónima. Son unha pasta endulzada, elaborada a partir do tubérculo, cortada en forma de barritas e envolta en papel fino.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións