Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O calabacín

Una hortaliza da familia da cabaza que admite múltiples aplicacións na cociña...

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 05deMarzode2002

Clasificación científica:

O calabacín é una hortaliza que pertence á familia das Cucurbitacéas
(Cucurbitaceae). Esta familia comprende unhas 850 especies de plantas
case sempre herbáceas, trepadoras ou rastreras, que producen froitos xeralmente
grandes e protexidos por unha cortiza firme. O calabacín é a especie
Cucurbita pepo variedade Pepo.

Orixe, diversidade e tipos:

O calabacín
é orixinario de América. Actualmente cultívase nos países
mediterráneos, en Holanda e en Norteamérica.
As dúas subespecies máis recoñecidas son: a pepo, de froitos de gran tamaño,
esféricos ou oblongos, de cor amarela ou alaranxada, de agradable sabor
doce; e a ovifera, que proporciona froitos pequenos ou medianos de forma
variable e sabor xeralmente amargo. Doutra banda, o coñecido como minicalabacín
non constitúe una variedade especial, senón que se trata dun calabacín
que se colleita moi cedo.

Valor nutritivo:

Aínda que o calabacín pertence á mesma especie botánica que
a cabaza, presenta características propias. Está formado principalmente
por auga, hidratos de carbono en maior cantidade que na cabaza, e una baixa
proporción de lípidos e proteínas. Así mesmo, o consumo
esta hortaliza supón un achegue moderado de fibra. En canto ao achegue vitamínico
destaca a presenza de folatos e pequena cantidade de vitamina C. A diferenza
da cabaza que é moi rica en betacarotenos (provitamina A), o calabacín
apenas contén. De minerais, destaca o seu contido en potasio e pequenas
cantidades de magnesio e fósforo.

Táboa de composición (100 g de porción
comestible):

Enerxía (Kcal)
Auga (mL)
Hidratos de carbono (g)
Fibra (g)
Potasio (mg)
Calcio (mg)
Fósforo (mg)
Folatos (mcg)
Vitamina C (mg)
Prol-
vitamina A (mcg)
29,6
91
6
1,3
400
21
30
22,1
10
34

Vantaxes e inconvenientes do seu consumo:

O seu escaso valor calórico xustifica que se inclúa con frecuencia como
ingrediente de numerosos pratos en dietas hipocalóricas dirixidas a conseguir
perder peso. Con todo, a preparación culinaria inflúe directamente
en leste achegue calórico, e mesmo se poden duplicar as calorías
si consómese frito.

Esta hortaliza destaca polas súas propiedades emolientes (suavizantes) sobre o
aparello dixestivo debido ao seu contido en mucílagos. Por iso, ao tratarse
dun alimento fácil de dixerir e con lixeiro efecto laxante, o seu consumo
resulta adecuado en caso de estómagos delicados, dispepsia (mala dixestión),
gastritis e estreñimiento.
Polo seu elevado contido de potasio e baixo de sodio, pode incluírse nas
dietas de persoas con patoloxía cardiovascular e renal, así como
nos casos de quen padezan de hipertensión arterial.

Na cociña:

O calabacín permite
gran variedade de preparacións culinarias, principalmente cociñado: cocido,
rehogado, frito, asado, recheo ou gratinado, como ingrediente en purés,
salsas e pistos.
Se se van a cociñar non é necesario pelar xa que é na pel onde se concentran
principalmente os nutrientes. No caso de que se vaian a fritir, convén
secar un pouco a carne antes de mergullalo en aceite.

Criterios de calidade na compra e conservación:

O calabacín é una hortaliza de verán, aínda que se pode adquirir durante
todo o ano.
Na compra seguiremos os seguintes criterios paira elixir os exemplares
de maior calidade: calabacines compactos, de pequeno ou mediano tamaño,
coa pel brillante, sen defectos nin manchas e pesados en relación
co seu tamaño.
Consérvase ben durante 2 semanas no verdulero da neveira, separado de
froitas e tomates, xa que é sensible ao etileno (gas que estes desprenden
durante o seu almacenamento como consecuencia da respiración), polo
que pode chegar a alterarse con rapidez. Tamén se pode conxelar,
previamente escaldado en auga fervendo durante 3-5 minutos.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións