Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O caqui

É unha froita rica en hidratos de carbono que pode resultar áspera ao padal, pero que madura alcanza un sabor doce, moi suave e delicado

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 08deMarzode2007


As especies de caqui -tamén chamado palosanto– que máis se consomen hoxe día proceden de China, Xapón e outros países do leste de Asia, e EEUU. Ao parecer, a variedade chinesa chegou a Xapón no século VIII, e non foi ata finais do século XIX cando o seu cultivo se estendeu aos EEUU. O caqui chegou a Europa de man dos conquistadores españois que colonizaron América, de modo que os primeiros froitos que coñecemos desta especie pertencían á variedade americana. Hoxe día, do mesmo xeito que sucedeu con outras froitas oriúndas doutras terras, no noso país o caqui pasou de ser considerado como unha froita exótica a unha variedade máis. En concreto, o seu cultivo vén realizando con éxito desde hai anos nas comunidades de Valencia, Castelló e Andalucía -Huelva, Sevilla, Málaga e Granada-.

Como é o caqui?

A súa forma é redondeada e ten unha pel lisa, moi fina, de cor amarela, alaranxado ou vermello, segundo o seu contido en carotenos. Tanto o seu tamaño como a cor da súa pel aseméllanse a unha mazá ou a un tomate. A pulpa é alaranxada, doce e zumenta, cun lixeiro resaibo áspero, segundo a súa cantidade de taninos. O seu sabor lembra a unha mestura entre o pexego, o albaricoque e a pera, doce e suave.

Na compra convén escoller aqueles exemplares que conservan o talo e o casquete. É mellor adquirir esta froita aínda dura e deixala madurar en casa. Se se quere acelerar a súa maduración, basta con introducila nunha bolsa de papel xunto con plátanos ou mazás. Como curiosidade cabe destacar que esta froita admite a conxelación, xa sexa enteira ou só a súa pulpa, nese caso recoméndase engadir zume de limón para evitar que se altere a súa cor.

Cualidades nutritivas e saúde

Do mesmo xeito que outras froitas, os caquis conteñen elevadas cantidades de auga. Son ricos en hidratos de carbono -fructosa e glicosa-, o que determina o seu contido de calorías e o seu sabor doce. Conteñen un tipo de fibra soluble chamada pectina en cantidade moderada, adecuada tanto en situacións de estreñimiento como de diarrea.

Respecto do seu contido en vitaminas destacan a C e o prol-vitamina A ou beta-caroteno. Este último composto ten acción antioxidante, á vez que confire ao froito a súa cor característica. Ademais, o beta-caroteno transfórmase en vitamina A en o noso organismo conforme este necesítao. En canto á composición mineral, sobresae a presenza de potasio.

Polo seu achegue de prol-vitamina A e vitamina C, recoméndase o seu consumo a toda a poboación e en especial a quen teñen un maior risco de sufrir carencias das devanditas vitaminas, como as persoas que non toleran os cítricos, o pemento ou outros vexetais, que son fonte case exclusiva de vitamina C. Tamén se recomenda a quen seguen dietas baixas en graxa e, por tanto, cun contido escaso de vitamina A, ou para persoas con necesidades nutritivas aumentadas -períodos de crecemento, embarazo e lactación materna-. As vitaminas A e C, como antioxidantes, contribúen a reducir o risco de múltiples enfermidades, entre elas as cardiovasculares, as dexenerativas e mesmo o cancro.

Ademais, polo seu contido en hidratos de carbono, a súa riqueza en potasio e o seu baixo achegue de sodio resultan moi recomendables para aquelas persoas que sofren de hipertensión arterial ou afeccións de vasos sanguíneos e corazón. As persoas que padecen de diabetes e de insuficiencia renal avanzada deberán ter en conta o seu contido de azucres e potasio respectivamente. Finalmente, aínda que pareza contraditorio debido ao seu contido de fibra soluble, os caquis resultan adecuados tanto en situacións de diarrea como de estreñimiento.

Táboa de composición (por 100 g de porción comestible)

Calorías (Kcal)
Hidratos de carbono (g)
Fibra (g)
Potasio (mg)
Magnesio (mg)
Prol-vitamina A (mcg)
Vitamina C (mg)
Acedo Fólico (mcg)
65,6
16,0
1,6
190,0
9,5
158,3
16,0
7,0

Tipos de caqui

Img sharon
Segundo o seu método de consumo.
Pódense consumir distintas variedades de caqui, que a efectos prácticos pódense diferenciar segundo sexa o seu método de consumo. Con culler pódense tomar os de consistencia gelatinosa -similar a unha marmelada- e con coitelo os de consistencia dura, cuxa pulpa lembra á da mazá.

Segundo o seu contido de taninos.
O caqui é unha froita que se non se consome madura resulta áspera na boca. Isto débese ao seu contido nunhas sustancias chamadas taninos, cuxa proporción diminúe canto máis madura estea a froita. Os taninos exercen unha acción astringente que resulta de especial interese en caso de diarrea, á vez que axudan a desinflamar a mucosa do aparello dixestivo, o que beneficia a quen sofren de gastritis e outras afeccións dixestivas.

En función do carácter astringente do caqui distínguense dúas variedades, cuxa época de consumo vai desde outubro ata marzo:

  • Astringentes: Tomatero, Gordo, Vermello Brillante… Son os máis comúns e convén consumilos cando están brandos e maduros, e en pouco tempo, xa que son moi delicados e estráganse enseguida. A pulpa destas variedades tende a ser gelatinosa, cunha textura semellante á marmelada.
  • Non astringentes: Sharon -na imaxe- e Fuyu. Son os que máis se consomen. A variedade Sharon é ao estilo dunha mazá, dura e consistente.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións