Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O coello

Unha carne branca que supón unha fonte importante dalgunhas vitaminas e minerais

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 05deAbrilde2006
img_conejo listado

A composición nutritiva e as características da carne de coello é diferente se o animal criouse en granxas ou pola contra viviu en liberdade alimentándose dos produtos que obtén do campo.

Orixe, diversidade e tipos


O coello é unha especie moi antiga, que xa na Prehistoria habitaba en Europa, en países como Francia e Bélxica e máis tarde desprazouse cara á Península Ibérica e de alí chegou a África e América. Este animal comezou a domesticarse durante a Idade Media e a criarse en gaiolas. A súa cría responde ao termo de cunicultura.

Nos anos 50 empezouse a modernizar o sector da cunicultura en España e a partir da década dos 60 incrementouse a súa produción. Desde entón moitas das explotacións familiares convertéronse en granxas industriais, aínda que aínda segue existindo unha cantidade importante de pequenas factorías.

Existen numerosas razas de coello pero as diferenzas máis notables atópanse entre o coello de monte e o de granxa.

Coello de granxa ou doméstico (Oryctolagus Cuniculus): Os coellos que se crían en granxas teñen, en xeral, máis cantidade de graxa que os que se crían en liberdade. A súa carne presenta unha cor rosáceo máis claro e unha textura máis tenra que se vai endurecendo conforme aumenta a idade do animal. Críase de forma intensiva en menos tempo que o de monte e presenta un sabor máis suave.

Coello de monte, de campo ou silvestre (Oryctolagus Cuniculus Algirus): Estes exemplares son máis lixeiros e máis finos que os de granxa. Presentan unha carne máis dura e con moito sabor debido aos aromas que achegan os vexetais que consomen no monte. A súa carne é de cor máis avermellada que a do coello de granxa e contén menos cantidade de graxa na súa composición.

Valor nutritivo


O coello que habitualmente se adquire nas carnicerías é o coello de granxa. Trátase dunha carne magra e branda, polo que resulta fácil de masticar. Contén proteínas de boa calidade en cantidades similares ao resto de carnes.

Respecto dos minerais destaca sobre o resto de carnes polo seu elevado contido en potasio. Tamén sobresae o seu contido en fósforo e en calcio. O achegue de sodio da carne de coello é moderado. En canto ao seu contido en vitaminas destacan as vitaminas do grupo B, en especial a B3 e a B12. A carne de coello é a principal fonte de vitamina B3 entre os produtos cárnicos, e de vitamina B12 despois da carne de xabaril.

Táboa de composición por 100 g de porción comestible

Alimento
Enerxía
(Kcal)
Proteína
(g)
Graxas
(g)
Colesterol
(mg)
Hierro
(mg)
Fósforo
(mg)
Sodio
(mg)
Zinc
(mg)
Vit. B12
(mcg)
Coello
153
21,9
7,3
3,06
2,11
1,80
58,00
1,20
0,10

Vantaxes e inconvenientes do seu consumo


O coello é unha carne branca, polo que se se cociña de maneira sinxela, sen exceso de graxas, convértese nun alimento de elección dentro dos menús baixos en calorías. Pola súa composición nutritiva está recomendado en caso de seguir dietas baixas en graxa e colesterol, en caso de trastornos cardiovasculares. Ao ser unha carne branca, o seu contido en ácido úrico é menor en comparación coas carnes vermellas, o que lle converte nunha carne apta para persoas con hiperuricemia ou pinga.


A súa carne resulta branda e fácil de masticar, sobre todo se se cociña guisado ou estofado e acompañado de salsas e hortalizas, o que supón unha vantaxe para quen teñen dificultade para masticar. No entanto, a súa abundancia de fibras musculares fan do coello unha carne máis difícil de dixerir, e isto pódeno notar quen sofren de estómago delicado.

O seu contido en sodio é moderado, e por tanto a carne de coello é adecuada en caso de hipertensión arterial, a condición de que uno non se exceda co sal á hora de condimentarla.

Criterios de calidade na compra e na conservación


O coello criado en granxas pódese adquirir nas carnicerías durante todo o ano, mentres que para comer coello silvestre hai que esperar ao outono e ao inverno, a época de caza.

No mercado, o coello pódese atopar enteiro, desprovisto das vísceras, totalmente limpo, e mesmo despiezado se se vai a consumir unha parte en concreto. Hanse de elixir pezas non demasiado novas porque teñen pouco sabor, nin demasiado vellas, xa que a súa carne é dura e seca. Para comprobar que se trata dunha peza nova hase de palpar a articulación das patas dianteiras e notar un pequeno óso que se move. Se o exemplar ten as patas flexibles e a cor da carne é rosado é síntoma de que a peza é fresca e está en boas condicións.

Ao comprar o coello enteiro case a metade do seu peso desperdíciase ao eliminar os seus ósos. Este aspecto hase de ter en conta á hora de comprar a cantidade necesaria proporcional ao número de comensais. Unha vez comprada a carne, convén lavala ben e mantela en refrixeración ou en conxelación coas súas vísceras por separado. Esta carne como calquera outra tamén ofrece a posibilidade de conservarse, no frigorífico ou no conxelador, unha vez cociñada.

Na cociña

A carne de coello goza dun apreciado sabor e préstase a múltiples preparacións. Pódese elaborar ao forno, guisado, estofado, frito ou á grella. Se a peza é nova, á grella pode resultar moi saborosa e en cambio se se trata dun animal adulto é preferible cociñala en forma de guisos ou estofados, xa que abrandarán a súa textura.

A carne de coello non contén ningunha capa de graxa polo que pode resultar algo seca. Se se elabora ao forno ou á grella adóitase envolver con lonchas de bacon ou xamón, para que a graxa abrande a súa carne. Para potenciar o sabor do coello doméstico recoméndase marinar a carne con herbas aromáticas ou especias unhas horas antes de cociñala para que absorba ben o sabor e resulte máis zumenta e tenra. Tamén se pode cociñar ao ajillo ou acompañado de salsas diversas como unha vinagreta ou un alioli.

Cociñado dunha ou outra forma o coello admite guarnicións moi variadas -verduras, hortalizas…-, mesmo el mesmo pode formar parte do acompañamento doutros pratos como pode ser unha minestra de verduras, un guiso de patacas, de arroz ou de legumes.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións