Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

O estreñimiento

A dieta xoga un papel moi importante, na prevención do estreñimiento, no seu tratamento e na resolución dos síntomas.
Por maitezudaire 6 de Novembro de 2001

O estreñimiento, tamén denominado constipación, é uncadro caracterizado por unha redución no número e peso normaldas deposiciones que con frecuencia se asocia a un endurecemento da texturadas feces. O seu diagnóstico é difícil de determinar, dada a naturezasubxectiva do problema e a dificultade de concretar o hábito intestinalnormal, claramente influído polas diferenzas socioculturais e dietéticas.Nunha poboación xeral sa, a frecuencia normal das deposicionesoscila entre tres por semana e tres diarias, que se expulsan sen dificultade eno 75% das ocasións.

A defecación debe ser indolora, non requirir esforzo excesivo e ser completa.Baixo este criterio, podemos definir o estreñimiento como a dificultadena defecación en máis do 25% das ocasións e/ou cunha frecuenciainferior a tres deposiciones á semana, asociada ás veces con cambras abdominais,flatulencia e que segue da expulsión defectuosa de feces, xeralmentede consistencia dura e en forma de bolitas, que poden estar moi por baixo dopeso normal (250 g diarios). Así mesmo, poden presentarse síntomasasociados talles como dor de cabeza, irritabilidad e falta de apetito. A persoaque sofre de estreñimiento pode presentar todas ou tan só algunhas deestas características.

Causas que favorecen o estreñimiento.Entre as causas máis comúns que dan lugar a este cadro, agudo ou crónico,atópanse:

– Una dieta que inclúe en cantidade insuficiente alimentos ricos en fibra (verduras,froitas, legumes, cereais integrais, froitos e froitas secas) unida a unha baixainxesta de líquidos que fai que as feces sexan de pequeno volumee de consistencia dura.

– A debilidade dos músculos da parede abdominal e do chan dapelvis que interveñen na defecación.

– A toma de certos medicamentos (codeína en catarros, analxésicos,sedantes, ferro oral e antidepresivos, entre outros) provocan una diminucióndo movemento intestinal, circunstancia que ocorre en enfermidades como a diabetes,hipotiroidismo, enfermidadede Parkinson… e procesos naturais como a xestación (Estreñimientodurante o embarazo).

– A predisposición xenética que teñen algunhas persoas ante oestreñimiento.

– A idade. Oestreñimiento en persoas maiores de 65 anos é moi comúndebido a alteracións no tránsito intestinal, agravado en ocasiónspola inmobilidade, a polifarmacia e a deterioración mental.

– As enfermidades anorrectales: fisuras, hemorroides… que causan defecacióndolorosa, o que leva a evitar todos os movementos intestinais.

– A enfermidadedo colon irritable, enfermidade diverticular ou causas neurológicase psíquicas, incluíndo a ausencia de adestramento intestinal en pacientescon accidentes cerebrovasculares, enfermidades musculares e neurológicas,atraso mental, as viaxes, a tensión ou a depresión… que seasocian a un almacenamento prolongado das feces na porción finaldo colon.

– A estenosis (estrechamiento do intestino), os pólipos ou o cancrode colon, situacións nas que se produce obstrución do intestino groso.

En calquera dos casos, o tratamento debe ser etiológico, é dicir,en función da causa que orixina o cadro (tratamento dietético,fomento de exercicio físico, reeducación do hábito intestinal,pautas hixiénicas e tratamento con laxantes en casos específicos,etc.).

Tratamento dietético: beneficios da dieta rica en fibra. Resulta obvio que a dieta xoga un papel moi importante, non só en a prevención do estreñimiento, senón tamén no seu tratamento e na resolución dos síntomas. O incremento en achéguelos de fibra a partir de cereais integrais, verduras e froitas, legumes, froitos e froitas secas, asóciase cun aumento na frecuencia das deposiciones e un maior peso das feces. A fibra actúa aumentado a masa fecal, estimulando os movementos intestinais e facilitando a fluidez das feces. Outro aspecto a ter en conta é aumentar a inxesta de líquidos con as comidas (sopas, gelatina, infusións, etc.) e entre comidas (preferiblemente auga, zumes naturais), sen esquecernos de realizar algún tipo de exercicio físico de forma regular que axude a fortalecer os músculos de a parede abdominal que interveñen na expulsión das feces.

Hase de ter en conta que a introdución de maior cantidade de fibra na alimentación debe realizarse sempre de forma progresiva, o cal depende das características da dieta anterior ao tratamento de cada persoa. Se o aumento de fibra non é progresivo, aparecen molestias dixestivas (cambras abdominais, flatulencia, diarreas) e mesmo pode verse comprometido o aproveitamento de certos nutrientes por parte do organismo (minerais como calcio, magnesio, ferro, zinc).