Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O fósforo da dieta

Desempeña un papel determinante no almacenamento e a utilización da enerxía proveniente dos alimentos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 12deNovembrode2002

O fósforo está en todas e cada una das células do organismo. As funcións orgánicas relevantes deste mineral explican que sexa universal, é dicir, que se localice en maior ou menor concentración en todos os alimentos. A súa deficiencia é pouco probable, mentres que o seu exceso é máis fácil, xa que xunto cos alimentos naturais, tamén son fonte de fósforo certos aditivos conservantes e complementos dietéticos.

Mineral ubicuo

O fósforo forma parte do grupo dos “macrominerales”, o cal significa que está presente, xunto co calcio e o magnesio en maior proporción, en todos os tecidos do corpo. Por iso é polo que as súas necesidades sexan tamén maiores. A súa cantidade no organismo rolda os 670 miligramos no caso dun adulto home duns 70 Kg de peso.

É esencial para que suceda a formación, desenvolvemento e mantemento de ósos e dentes, así como paira o funcionamento correcto dos músculos e a conexión dos nervios. Forma parte do ADN (xenes) e é constituínte dalgúns lípidos, proteínas e hidratos de carbono. Ten un rol determinante no almacenamento e utilización de enerxía, por medio dunha molécula denominada ATP ou adenosintrifosfato.

As súas funcións importantes nas células explican que sexa un mineral habitual, en maior ou menor medida, en todos os alimentos

As necesidades diarias recomendadas de fósforo varían en función da idade, desde os 800 aos 1.200 miligramos. Una alimentación variada é a maneira segura de obter a cantidade necesaria deste mineral. Aínda que se localiza en xeral en todos os alimentos, a súa concentración é maior nos ricos en proteínas de orixe animal, como carnes, peixes, leite e derivados, en particular, os queixos e os ovos. Dentro do reino vexetal, o fósforo é máis abundante nos froitos secos e as froitas secas, os cereais integrais e os legumes. Tamén hai aditivos conservantes, os fosfatos e os seus derivados, que son fonte dietética deste mineral. A industria emprega estes aditivos paira abrandar a auga, como salgues de fundido paira os queixos, na fabricación de derivados cárnicos como salchichas e como acidificante en bebidas.

Exceso de fósforo

O fósforo e o calcio están en equilibrio no organismo, xa que a abundancia ou a carencia dun afecta á capacidade de absorber o outro. O exceso de fósforo causa menor asimilación de calcio e, por tanto, desmineralización ósea.

En pacientes hemodializados, o control do fósforo da dieta é transcendental, tal e como explica o nefrólogo especialista en diálese José Lacueva Moya, posto que a hiperfosfatemia é un factor de risco recoñecido de mortalidade cardiovascular nestes pacientes.
No tratamento con diálese, o obxectivo da normalización dos niveis de fósforo sérico alcánzase si a hemodiálisis combínase con dieta individualizada estrita nese mineral e con estratexias médicas que favorezan a súa eliminación. Posto que os alimentos ricos en fósforo son tamén ricos en proteínas, esta restrición dietética relaciónase cunha inxesta insuficiente de proteínas, co risco asociado de desenvolvemento de malnutrición calórica.

Una dieta estrita en fósforo pode carrexar deficiencia de proteínas, co consecuente risco de desnutrición

No entanto, ademais do fósforo natural contido nos alimentos, hai outras dúas fontes dietéticas deste mineral: os fosfatos -aditivos conservantes- e algúns complementos dietéticos. Mesmo hai informes que indican que o fósforo dos aditivos pode constituír una inxesta maior que por medio dos alimentos. O dos aditivos é moi absorbible, case o 100% pasa á circulación sanguínea, fronte ao 60-70% de absorción do contido nos alimentos naturais. Ademais, non todos os fabricantes especifican a orixe dos aditivos que engaden, polo que resulta difícil aos pacientes identificar os produtos cunha maior concentración deste mineral. Por iso é polo que non sexa fácil seguir una dieta limitada en fósforo.

DEFICIENCIA POUCO PROBABLE

A deficiencia de fósforo é pouco probable, debido a que é un elemento mineral cunha distribución ampla por alimentos de orixe animal e vexetal. No entanto, en clínica rexistráronse casos de déficit de fósforo en pacientes que inxeren de forma frecuente e abundante medicamentos antiácidos. Os síntomas que axudan no diagnóstico da deficiencia mineral son: decaimiento, debilidade, respiración irregular, desordes nerviosas e musculares e, nalgúns casos, anorexia ou falta de apetito.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións