Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O ginseng

Existen numerosas variedades de ginseng con distintas propiedades, polo que haberá que elixir aquel que se máis se adapte ás necesidades individuais

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 03deSetembrode2001

Na actualidade o ginseng quizá sexa a planta medicinal máis
popular en todo o mundo. É orixinario de Asia, e vén usando con fins
medicinais desde hai séculos nos países asiáticos, principalmente
en China. Aínda que existe máis dun tipo de ginseng, os máis coñecidos
son o americano, o coreano (tamén chamado asiático) e o siberiano.
Os dous primeiros son os considerados “verdadeiros” porque proveñen
dun xénero de plantas nomeadas Panax. O Panax quinquefolius crece
principalmente en América e o Panax ginseng, crece principalmente en
Asia. O coñecido como ginseng Siberiano ou Eleuterococo é da mesma familia
pero dun xénero diferente (Eleutheroscoccus senticosus) e ten distintos
principios activos, por iso é polo que non se poida considerar a mesma planta
medicinal.

Desde que en 1854, o científico e investigador Garriques atopou
una saponina chamada “pan aquilón” na raíz do ginseng,
efectuáronse miles de estudos sobre esta raíz atopándose,
ácidos orgánicos, carbohidratos, aminoácidos, certas vitaminas,
minerais, aceites esenciais, fitoestrógenos e encimas; que estimulan
diferentes partes do corpo (ton muscular, metabolismo, glándulas endocrinas,
sistema nervioso).

Como actúa o ginseng

Os principios activos do ginseng son os ginsenósidos contidos
na raíz, sendo esta, a parte da planta interesante desde
o punto de vista fitoterapeútico e dietético. A cantidade de ginsenósidos
que conteñen os extractos de ginseng varían dependendo da idade
da raíz, de onde se cultivou a planta ou do sistema empregado paira o
secado. E é que hai que ter presente que paira recoller as raíces se
necesita esperar 6 anos. Ademais, a cantidade de ginsenósidos
presentes no extracto non debe ser nunca inferior ao 4%: canto máis
elevada sexa esa cantidade, máis eficaz será a raíz.

Numerosos experimentos tentaron demostrar a actividade farmacolóxica
e bioquímica atribuída a esta planta, con resultados variables e en ocasións
contraditorios, sen dúbida debido ás diferenzas de composición de
os principios activos utilizados.
Baseándonos en experimentos realizados en animais, sabemos que os ginsenoides
aumentan o tempo de exercicio, estimulan a síntese de proteínas,
inhiben a agregación das plaquetas, preveñen a aparición
de úlceras de estómago por tensión e aumentan a actividade
do sistema inmune.

Con respecto aos seus efectos no organismo humano, Xapón, Corea e Rusia
son os países que maiores estudos realizaron desta planta, os
cales confirmaron os seus beneficios na tensión (alimentos
contra a tensión) e o rendemento laboral. Por todo iso, ao
ginseng pódeselle considerar como una planta con efecto tónico ou adaptógeno;
é dicir, axuda ao corpo a adaptarse á tensión:
– Aumenta a capacidade de resistencia ás situacións de tensións.
– Aumenta a sensación xeral de vitalidade e a capacidade física
e psíquica paira traballar.
– Segundo algunhas persoas, aumenta a capacidade sexual, pero non existen
datos científicos respecto diso.
– Algúns informes realizados han indicado que o ginseng podería ser
beneficioso paira quen teñen diabetes non dependente de insulina. Con todo,
este feito non debería considerarse até ter suficientes probas.
Neste sentido, o ginseng pode resultar interesante como complemento dunha
dieta equilibrada paira incrementar o rendemento físico e mental, mellorar
a capacidade de concentración e os reflexos, reforzar os nervios e
mellorar o soño.
No entanto, ao tratarse dun estimulante natural do organismo, que aumenta
o potencial nervioso e a enerxía física, o seu uso como suplemento
ha de realizarse sempre de maneira controlada e baixo criterio
profesional. Tampouco hai que esquecer que aínda son numerosos os beneficios
que se lle atribúen, dos cales existen poucos datos cientificamente
comprobados sobres os seus efectos nos seres humanos.

Todas as especies de ginseng son iguais?

Existen numerosas variedades de ginseng con diferentes propiedades bioquímicas
e biolóxicas. Aínda que todos son usados como adaptógenos, cada
un ten características que serven paira diferentes tipos de condicións.
No medicamento tradicional chinesa as sustancias son consideradas como “ying”
ou “yang”, representando os opostos que se atopan no Universo (escuridade
versus luz; frío versus calor; depresor versus energizante, etc.). Esta distinción
pode servir paira diferenciar as particulares características entre
o ginseng coreano e o ginseng americano. O primeiro é “yang” en acción,
estimulando a enerxía do organismo, mentres o segundo é máis
“ying” sendo sedativo e relaxante. De feito, hai datos científicos
que mostran que o ginseng americano (Panax quinquefolius) ten ingredientes
chamados Rb1 ginsenósidos que teñen efectos sedativos e o ginseng coreano
(Panax ginseng) contén máis Rg1 ginsenósidos que producen un
efecto estimulante.
A diferenza principal entre o coreano e o americano en canto á acción
antifatiga é que o ginseng coreano é máis efectivo paira fatígaa
causada por condicións nerviosas, ansiedade e insomnio; mentres que o americano
é mellor paira os casos onde a fatiga está caracterizada por un cansazo
xeneral e perda de enerxía.

Contraindicaciones

O ginseng contén pequenas cantidades de fitoestrógenos, con
acción similar aos estrógenos (hormonas sexuais femininas),
polo que é recomendable que as mulleres especialmente, non abusen do seu consumo.

Existen formas comerciais que conteñen alcol etílico na súa composición,
as cales non han de ser administradas a nenos pequenos nin a quen
atópanse en proceso de deshabituación etílica.
Polo seu efecto vasoconstrictor non é recomendable paira persoas que padecen de hipertensión
arterial, e dado que non existen datos sobre a seguridade do ginseng
en nenos ou en mulleres embarazadas, non é recomendable usar en niguna
destas dúas situacións.
Tamén debe terse en conta que o ginseng interacciona con determinados
medicamentos, polo que antes de comezar o tratamento, será necesario
consultar co médico.

Efectos Secundarios

Aínda que pouco frecuentes en comparación coa gran amplitude do seu uso,
hai coincidencia respecto dos efectos secundarios do uso continuado do ginseng
(Síndrome de abuso ao ginseng): cifras elevadas de tensión arterial,
nerviosismo, insomnio, dor de cabeza, urticaria e diarrea matutina. En mulleres,
describíronse casos de hiperestrogenismo, manifesto en forma de mastalgia
(dor da glándula mamaria) e metrorragias (hemorraxia da matriz,
fóra do período menstrual).

Á hora de tomar ginseng hai que ter en conta

O ginseng é un extracto de plantas que se vende en tendas de dietética
e en farmacias e parafarmacias sen necesidade de receita médica. Na
maioría dos paises occidentais véndese como complemento dietético.
Hai que ter en conta que este tipo de produtos non pasan o mesmo tipo de
controis de calidade e de eficacia que teñen que pasar o resto de medicamentos.
Por iso, poden existir grandes variacións na pureza e a eficacia dos
produtos que se comercializan como Ginseng. Adóitanse comercializar plantas
de diferentes especies e orixes xeográficas, co que a súa composición
pode ser moi variable, mesmo podemos observar accións contrapostas segundo
predominen uns ou outros principios activos: o ginsenósido Rg1 é hipertensor
e estimulante central, mentres que o Rb1 é hipotensor e sedante.
Outra dificultade é coñecer a fiabilidade do produto: no mercado hai preparados
de moi baixa calidade, xa que con frecuencia o produto é falsificado con raíces
secundarias, que poden producir excitabilidad e cefaleas.
Durante o tempo que dure o tratamento, a dose diaria recomendada é de
un ou dous gramos, xa proveña da raíz ou dalgún preparado
equivalente. Non é prudente exceder a dose dun gramo ao día, e
o tratamento convén que non supere as 4 a 6 semanas, seguidas de períodos
de descanso de dous ou tres meses. Tamén hai que ter en conta o contido
alcohólico do extracto fluído e da tintura.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións