Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O gofio canario

Un produto elaborado a base de cereais e legumes, nutritivo, de gran tradición e moi saboroso

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 25deSetembrode2003

O gofio canario é un produto típico, que desde fai miles de anos é propio da gastronomía das Illas Canarias.

O seu método de elaboración tradicional transmitiuse de xeracións
en xeracións, o que fixo posible que hoxe día sexa o segundo produto
alimenticio, tras o plátano, máis recoñecido nas Illas.

Durante a conquista de América, parece ser que os emigrantes canarios
difundiron a elaboración e consumo de gofio, de tal modo que, hoxe día,
fabrícase tamén en Venezuela, Uruguai e outros países.

Paira a obtención do gofio, inicialmente os grans moer
a man en muíños de pedra, posteriormente comezáronse a utilizar muíños
movidos pola auga ou o vento e na actualidade, incorporáronse os muíños
eléctricos, que permiten moer os grans a gran velocidade, deixando intactas
as súas propiedades e consistencia.

Produción artesanal do gofio

1) Recolección do cereal.

2) Selección e limpeza do gran: inicialmente empregábase cebada, trigo,
outros cereais silvestres e fabas. Co tempo incorporáronse o centeo
e os garavanzos. Por tanto, o gofio pode elaborase con diversos cereais e,
si engádense legumes talles como fabas ou garavanzos, obtéñense gofios
de distintos sabores, cunha consistencia máis cremosa.

3) Toste: o procedemento artesanal consistía en tostar os ingredientes
básicos nun testo ou tostador de cerámica. Introducíase
dentro do recipiente area negra e sobre ela o cereal e dábase voltas con
un pau. Una vez no seu punto, separábase a area e eliminábanse as impurezas
que puidesen quedar.

4) Moenda ou molturación: empregábanse muíños de pedra, fabricados
en dúas pezas ou muelas. O gran tostado introducíase pola parte superior,
de forma convexa, a través dun buraco central. Tamén, había
unhas muescas de tamaño suficiente como paira introducir os dedos e un
pau paira remover. O gofio moído a man é o máis apreciado, xa que
a menor velocidade de moenda, mellor aroma, sabor e textura adquire o produto.

5) O gofio pódese amasar con auga, caldo, mel, aceite, en función
de gustos individuais.

Valor nutritivo

O seu valor calórico, aínda que varía en función dos ingredientes
base, rolda as 340 calorías por 100 gramos.
Das súas propiedades nutritivas destaca a súa achegue de hidratos de carbono complexos
(en torno ao 65%), proteínas (cantidade maior si empréganse legumes),
vitaminas (grupo B; B1, B2 e B3), minerais (magnesio, ferro, calcio e sodio,
entre outros) e fibra.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións