Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O magnesio

É un mineral esencial paira a relaxación muscular e o bo funcionamento do corazón

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 30deXuñode2008
Img lacte listado Imaxe: Alan Woo
Img
Imaxe: Alan Woo

O organismo adulto contén de 20 a 28 g de magnesio dos cales ao redor do 60% atópase nos ósos, o 26% nos músculos e o restante nos tecidos brandos e nos líquidos corporais. Aínda que este mineral absórbese ao longo de todo o intestino delgado, a maior parte da absorción ocorre no yeyuno (porción intermedia do intestino delgado). Con todo, ao redor das dúas terceiras partes do inxerido elimínase polas feces. Polos ouriños refúgase a cantidade necesaria paira manter a concentración plasmática normal (1,5 a 2,1 miligramos/100 mililitros).

Cales son as súas funcións?

O magnesio está distribuído no noso organismo tanto fose como dentro das células. O primeiro (magnesio extracelular) intervén na transmisión neuromuscular, no bo funcionamento do músculo cardíaco (corazón) e ten una función primordial na relaxación muscular. Pola súa banda, o magnesio intracelular forma parte da matriz ósea. Este mineral intervén intimamente nas accións da hormona paratiroidea e da vitamina D3 no óso.

A recomendación paira adultos é de 350 miligramos de magnesio diarios paira o home e de 300 miligramos paira a muller

Así mesmo, constitúe un elemento esencial paira numerosas reaccións encimáticas (é un cofactor paira máis de 300 encimas), é dicir, intervén no metabolismo dos compoñentes dos alimentos, na transformación dos nutrientes complexos nas súas unidades elementais e na síntese de moitos compostos bioactivos. Os sales de magnesio son recoñecidas pola súa acción laxante: aumentan o contido de auga do intestino, abrandan as feces e aumentan o movemento intestinal, provocando a defecación. O negativo é que o seu uso continuado crea dependencia e o intestino vólvese “perezoso” e acentúase o estreñimiento cando se interrompe a súa administración.

Un dato curioso sobre o magnesio: no século XVII, en Epsom (Reino Unido), descóbrese a riqueza dos sales minerais das súas augas ao comprobar que curaban feridas e erupciones na pel. Estas características confírmanse nas chamadas “saes de Epsom”, nas que abunda o sulfato de magnesio composto, hoxe día moi utilizado como exfoliante e suavizante da pel.

As recomendacións

Paira a poboación adulta española, asumindo a variabilidade individual referente á absorción e necesidades, a recomendación sitúase nunha inxesta diaria de magnesio de 350 miligramos paira o home e de 300 miligramos paira a muller. A poboación adolescente require un achegue diario similar ao da poboación adulta a fin de achegar magnesio en cantidade suficiente paira o maior crecemento óseo que ocorre nesta etapa da vida.

A alimentación habitual no noso medio proporciona entre 250 e 400 miligramos ao día, por tanto, á luz dos coñecementos actuais, pode non ser preciso tomar suplementos de magnesio.

Onde se atopa?

O magnesio abunda en carnes, marisco, produtos lácteos, froitos secos e grans de cereais integrais (non en moídos nin refinados). Forma complexos coa clorofila (pigmento vexetal que proporciona a cor verde a certas verduras), polo que estes alimentos tamén son una boa fonte. A auga é outro alimento que pode conter até 120 miligramos por litro deste mineral. As dietas ricas en alimentos refinados adoitan ter menor contido de magnesio que as ricas en vexetais e grans non refinados.

O mineral pérdese durante o refinamiento dos cereais, como a fariña de trigo e o arroz, e o procesamiento dos alimentos, como o azucre, e non se engade como parte do enriquecemento dos cereais. Dado que este nutriente atópase nunha boa cantidade en moitos alimentos, una dieta común proporcionará cantidades adecuadas si inclúe diariamente alimentos de todos os grupos básicos.

DETECTAR A DEFICIENCIA

A deficiencia de magnesio pode ser asintomática. No entanto, a miúdo cursa cunha ampla variedade de síntomas: tiróns musculares, tremor, entorpecimiento e hormigueo. Con menor frecuencia obsérvanse debilidade muscular, convulsións, apatía e taquicardia. A pesar de que o déficit dietético é pouco frecuente, existen algúns grupos poboacionais de risco, entre os que se atopan:

  • Quen basean a súa dieta en alimentos refinados e procesados.
  • Persoas hospitalizadas que recibiron nutrición parenteral (nutrición artificial vía intravenosa) prolongada, sobre todo se sufriron unha síndrome diarreico.
  • Aqueles que sofren mala absorción intestinal crónica, que conduce a miúdo a deficiencia.
  • Os alcohólicos crónicos, porque no seu organismo a eliminación de magnesio polos ouriños aumenta.
  • Persoas que están en tratamento crónico con diuréticos.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións