Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O maní

O maní ou cacahuete consómese como froito seco aínda que se trata dun legume.

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 17deAbrilde2003

Crese orixinario das rexións tropicais de América do Sur, onde
algunhas especies crecen de modo silvestre. O seu cultivo vén realizando desde
épocas remotas, así os pobos indíxenas, cultivárono
tal e como queda reflectido nos descubrimentos arqueolóxicos realizados
en Pachacamac e outras rexións do Perú. Alí acháronse representacións
do maní en pezas de olaría e vasijas. Foron os conquistadores
portugueses e españois quen introduciron o maní en África
e Europa. En África difundiuse con rapidez, sendo este legume
un alimento básico da dieta en numerosos países, razón
pola cal algúns autores sitúan a orixe do maní en leste
continente.

A palabra maní, moi empregada en Arxentina, provén do guaraní
“manduví”, mentres que o nome cacahuete ou cacahuate (usado
en México), orixinouse no azteca “cacahuatl”. O
vello nome inglés “ground-nut” ou o francés “pistache
de terre” proveñen do curioso comportamento desta planta, único
entre as leguminosas que crece baixo a terra onde se forma o froito, una
vaina redondeada con 1 a 5 sementes.

Hoxe en día, os principais países de cultivo son China e India,
onde se utiliza sobre todo como materia prima paira a produción de
aceite de cacahuete.

O maní como complemento da dieta

O maní é un alimento moi versátil; pódese consumir
cru, asado ao forno, frito, como ingrediente de pratos doces e salgados. Así mesmo,
con el elabórase aceite, fariña e una pasta coñecida como manteiga de
cacahuete que substitúe á manteiga de leite en numerosos países,
particularmente en EEUU.

Se os cacahuetes ásanse é suficiente metelos no forno de 5 a 10 minutos
se están pelados; e de 15 a 20 si consérvanse coa casca.
Sen casca e tostados e salgados ou con mel, os grans utilízanse en
doces, pasteis, galletas e pans, entre outras preparacións culinarias.

A manteiga de cacahuete é a pasta que se obtén despois de triturar
una mestura de cacahuetes tostados e sen tostar, sen pel. A esta pasta se lle
pode engadir aceite de cacahuete, fariña de soia, mel, malta, entre
outros ingredientes paira darlle un sabor distinto.

Con frecuencia os cacahuetes cultívanse paira utilizarse como forraxe paira
os animais. Nese caso as plantas deben cultivarse antes da súa floración.

O maní complementa o valor proteico dos cereais, e obtense
una proteína de alto valor biolóxico ademais de proporcionar
un sabor agradable á mestura. Por exemplo: cacahuetes mesturados cos cereais
de almorzo, pan untado con manteiga de cacahuete, arroz con froitos secos e cacahuetes,
etc.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións