Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O outro efecto da pandemia: máis novos con trastornos da conduta alimentaria

O número de pacientes con TCA, como anorexia e bulimia, creceu de forma dramática a raíz do confinamento: calcúlase que afecta a unhas 300.000 persoas de entre 10 e 25 anos

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 27deMaiode2021
aumentan casos anorexia bulimia Imaxe: iStock

Uno dos danos colaterais que causou a pandemia da covid-19 é o que afecta á saúde mental. Desde que o coronavirus irrompeu nas nosas vidas, multiplicáronse os casos de ansiedade, depresión, angustia, desregulación emocional e ideas suicidas. O mesmo ocorreu cos trastornos de conduta alimentaria (TCA), é dicir, aquelas alteracións do comportamento habitual nas cales hai una manifesta mala relación coa comida, ben por exceso ou ben por defecto. A raíz do confinamento, o número de pacientes con anorexia e bulimia —as principais enfermidades asociadas cos TCA— creceu de forma dramática. E cada vez son máis novos. Nas seguintes liñas contámosche os factores que favoreceron este crecemento e cales son os sinais de alarma paira actuar de inmediato.

Incerteza, ansiedade… e máis TCA

Os responsables das unidades psiquiátricas dalgúns grandes hospitais xa deron a voz de alarma: a partir do último trimestre de 2020, chegáronse a cuadriplicar o número de ingresos hospitalarios por trastornos alimentarios. Nalgúns casos, os pacientes, case todos eles menores de idade, mostran una situación moi grave.

Os expertos coinciden en que o illamento social, forzado polas propias restricións (confinamentos, peches perimetrales, control da mobilidade) impostas paira combater a covid-19, foi a puntilla paira moitos deles. “Xuntáronse varios factores de risco que crearon un cóctel explosivo”, sinala a presidenta da Asociación contra a Anorexia e a Bulimia (Acab), Sara Bujalance.

Por unha banda, aumentaron os niveis de incerteza, así como os problemas sociais e laborais. A isto súmase a obsesión destes pacientes por inxerir o menor número posible de calorías e, ao mesmo tempo, queimar moitas calorías canto antes. “Paira una persoa que padece este trastorno, o feito de estar encerrada en casa é especialmente estresante, porque debe enfrontarse á comida coa súa familia á beira e, ademais, cun estilo de vida moi sedentario”, prosegue Bujalance. Un panorama que se agravou aínda máis porque a pandemia danou os factores de protección clásicos como as redes de apoio, as relacións sociais, o lecer e o tempo libre ou os plans de futuro e de proxecto vital.

Todo iso pasou factura, sobre todo, a nenos e adolescentes, o colectivo máis vulnerable con diferenza. E é que médicos e psicólogos confirman en que os pacientes que chegan a consulta son cada vez máis novas.

Redes sociais, influencers e TCA

Entre outros motivos, isto explícase polos estándares da beleza e de estética perfecta que rexen na nosa sociedade. En canto decretouse o confinamento, lembra a psicóloga de Acab, empezaron a aparecer pautas sobre como facer exercicio desde casa, recomendacións paira non engordar no peche, popularizáronse multitude de receitas de cociña —moitas delas relacionadas cunha alimentación máis calórica (pan, repostaría de todo tipo, bizcochos, muffins…)—. Toda una presión engadida moi difícil de xestionar paira alguén con TCA.

Neste punto adquiren un especial protagonismo as redes sociais, cuxo uso se disparou desde que en marzo de 2020 decretouse o confinamento. Esta sobrexposición ao mundo virtual é moi perigosa, porque é nas páxinas web onde os mozos e mozas acceden ás súas influencers, ás dietas milagre, ás fotos de corpos perfectos, á información falsa relacionada coa alimentación, ao intercambio de trucos, experiencias ou remedios paira adelgazar. O problema é serio. Segundo o Informe da Axencia de Calidade de Internet, existen case catro millóns de publicacións en Internet coas etiquetas #ana (anorexia) e #mia (bulimia). Dúas patoloxías que afectan a ao redor de 400.000 españois, dos cales 300.000 son menores e novos, de entre 10 e 25 anos.

TCA e colapso sanitario polo coronavirus

Desde o verán de 2020, en Acab duplicáronse as demandas de axuda. A partir de setembro, os ingresos por TCA en hospitais, sobre todo na franxa de idade máis baixa, aumentaron de forma significativa. E o primeiro trimestre 2021 mostra a mesma tendencia coa que concluíu o ano pasado.

O colapso do sistema sanitario debido á atención de enfermos por covid-19 tampouco axudou. Moitos pacientes con trastornos alimentarios non recibiron tratamento até varios meses despois de detectar a patoloxía, e moitos outros os viron interrompidos ou substituídos dun día paira outro por sesións virtuais. Os hospitais, ademais, teñen as súas propias restricións sanitarias debido ao coronavirus, e onde antes entraban 15 pacientes agora entran 10. “Faltan recursos, expertos e protocolos, hai máis listas de espera, a atención primaria é moi deficiente e necesítase maior formación paira detectar os TCA a tempo, porque a detección precoz é fundamental paira poder anticiparnos á enfermidade”, advirte Sara Bujalance.

TCA: sinais de alerta en casa

Os pacientes que padecen TCA son cada vez máis novos. Nalgunhas unidades psiquiátricas xa tratan a nenos e, sobre todo nenas, de 9 anos con este trastorno. Por iso é polo que, ante o mínimo sinal de sospeita, os pais deban actuar de inmediato.

“Se vemos que o noso fillo ou filla ten de súpeto algún cambio no seu hábito alimentario ou na súa actividade física co obxectivo de adelgazar, debemos empezar a sospeitar”, sinala a presidenta da Asociación contra a Anorexia e a Bulimia. Porse a dieta non ten nada de malo en si mesmo, pero os pais deben estar moi pendentes se iso ocorre, porque tras esa acción pode haber algo máis.

Outro síntoma de que igual algo non vai ben son as alteracións no estado de ánimo. Estes mozos e mozas adoitan sentirse tristes, angustiados, irritables, íllanse socialmente, teñen pouco contacto cos amigos, encérranse na súa habitación e pasan horas diante do móbil ou co computador. “Cando se manifesta un tema de saúde mental, tarda tempo en curarse. Isto é un proceso lento que require investimento e constancia”, insiste Sara Bujalance.

Son trastornos complexos que non se liquidan cunha simple charla no psicólogo e con seguimentos semanais de enfermaría. “Necesitamos especialistas que saiban moi ben a que se enfrontan, e paira iso debemos investir en medios materiais e humanos. Se non, estamos perdidos”, remacha.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións