Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O romeu (Rosmarinus officinalis)

Este arbusto teñen a virtude de mellorar a circulación sanguínea.

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Mércores, 21deNovembrode2001

O nome latino de rosmarinus creuse que estaba formado por dous vocábulos:
ros (rocío) e marinus (mariño); porque, sendo o romeu una planta mediterránea,
que non adoita afastarse moito das costas, críase que aquela voz,
isto é, rosmarinus, viña expresar precisamente este fenómeno.
Pero actualmente, os entendidos inclínanse a favor doutra interpretación
segundo a cal, ros sería a mesma voz grega rwy, rhops, que significa
arbusto, e marinus derivaría de murinoz, myrinos, é dicir, aromático.

Descrición:
Este arbusto de follas perennes, é moi aromático e crece de 0,5
a 1 metros de altura, aínda que pode chegar a alcanzar os dous metros e mantén
a súa cor verde durante todo o ano. Florece dúas veces ao ano,
pola primavera e polo outono e as flores son de cor azul claro
con manchas violetas.
Crece en zonas litorais e zonas de montaña baixa (ladeiras e collados),
maiormente nos terreos calcáreos, polo regular acompañando
á aciñeira, desde a costa até 1500 metros de altitude. Cultívase con facilidade
mesmo en macetas. Áchaselle na maior parte de Cataluña, até
os Pireneos en Aragón e Navarra, Castela a Mancha, Valencia, Murcia,
Andalucía, Estremadura e nas Illas Baleares, pero se enrarece ou falta
por completo nas comarcas do norte e noroeste peninsular.

Composición e propiedades:
Do
romeu, utilízanse sobre todo as follas e ás veces as flores. É una planta
moi rica en principios activos que exercen a súa acción sobre numerosos
órganos. As follas e sumidades floridas de romeu conteñen tanino (un
principio amargo), vitamina C, acido rosmarinico, una saponina e o alcaloide
rosmaricina (responsable do efecto estimulante). Pero o máis importante
dos seus compoñentes, aparte una pequena cantidade de resina, é a esencia
de romeu, en cantidades variables segundo a zona de crecemento e a
época de recolección. En xeral, as follas contéñena na
proporción de 1,2 a 2 %. É un líquido incoloro ou cun lixeiro
tinguidura entre amarelo e verdoso, de cheiro alcanforado e sabor amargo. Esta esencia
está formada principalmente por a-pineno, canfeno, cineol, alcanfor de
romeu, e borneol. Segundo a época do ano en que se obtén,
varía tamén a composición da esencia.

Ten propiedades estimulantes, aperitivas, dixestivas e actúa así mesmo
como colerético e colagogo, isto é, sobre o fígado e a secreción
da vesícula biliar.
O seu contido en aceite esencial confírelle una acción tónica
e estimulante sobre o sistema nervioso e circulatorio.
En uso externo é antiséptico, analxésico, cicatrizante e estimulante
do coiro cabeludo.

Indicacións: O
consumo de romeu, nas súas diversas formas, está indicado en caso de esgotamento
nervioso, astenia, convalecencias, alteracións dixestivas (aerofagia
e flatulencia
) e hepáticas, reumatismo, jaquecas, etc. Nestes
casos pódese tomar romeu en infusión antes ou despois das
comidas.
Polas súas propiedades antisépticas, pódese aplicar una decocción
de romeu sobre as chagas e feridas, que se lavarán un par de veces
ao día con esta auga, preparada de novo cada vez. Logo cóbrese a
ferida cunha gasa estéril, que se protexe con algodón e una
boa venda.

Contraindicaciones:
Non convén a persoas
con gastritis agudas, úlcera
gastroduodenal
, hepatopatías, epilepsia e Parkinson. Evitar durante
o embarazo e a lactación.

Plantas coas que combina:

Poténcianse as súas propiedades antisépticas e antiinfecciosas si se
combina con salvia, equinácea,
llantén maior e tomiño. Paira beneficiarse das súas propiedades aperitivas
e dixestivas pódese tomar en infusión mesturado con lavanda, melisa,
cola de cabalo; e comparte propiedades coleréticas e colagogas coa
bardana e a salvia. Polo seu caracter estimulante sobre o sistema circulatorio
e nervioso pódese compor en infusión con eleuterococo, ginseng, té
verde e hipérico.
Aplicado sobre feridas e chagas, para que estas cicatricen pódese aplicar
una decocción de romeu combinado con cola de cabalo e dente
de león
.

Formas de presentación:

Tisana. É una fórmula estimulante
e consiste en manter una cucharada sopera de sumidades de romeu no medio
vaso de auga fervida durante toda a noite. Ao día seguinte, cóase
e engádese una chisco de mel. Bébese una cunca diaria en xaxún.
Decocción. Prepárase empregando
un 1/4 de litro de auga ao que se engaden 40 g de sumidad florida,
deixándoa ferver durante dez minutos. O líquido obtido se
aplica en masaxes sobre zonas afectadas por dores reumáticos, feridas
ou chagas.
Aplicado repetidamente e con suave masaxe sobre o coiro cabeludo, mellora o
rega sanguínea da zona e favorece o crecemento do cabelo. Se
debe aplicar despois do champú e aclárase logo con auga. Se
emprega así mesmo no lavado de feridas e irrigaciones vaginales.
Alcol de romeu. Disólvense 10-20
g de esencia nun litro de alcol de 96º, paira aplicar en friegas
co fin de paliar dores de tipo reumático, neuralgias… Ás veces
aumenta a temperatura da zona sobre a que se aplica, que pode ir acompañado
dun enrojecimiento da mesma.
Aceite de romeu. De uso externo, prepárase
disolvendo 20 g de esencia de romeu nun litro de aceite de oliva. Os seus
aplicacións son análogas ás do alcol de romeu.
Infusión. Engádense dez
g de sumidad florida a un litro de auga fervida, deixándoo en contacto
durante dez minutos. Posteriormente fíltrase, e do líquido que se
obtén tómanse até dúas cuncas ao día, tanto antes como despois
das comidas, co que se consegue un efecto carminativo, colerético
e colagogo.
Fresco ou seco. Os seus
follas empréganse na cociña paira asados, guisos, sofritos, sopas e salsas
aos que proporciona un aroma moi particular.

Consellos paira o seu emprego: Se se pretende
secar, este proceso efectúase á sombra e en lugar ben ventilado,
gardándose posteriormente en caixas de cartón ou bolsas de papel,
pero evitando os tarros de cristal ou de plástico. Ben conservado, mantén
todas as súas propiedades durante un ano.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións