Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

O romeu (Rosmarinus officinalis)

Este arbusto teñen a virtude de mellorar a circulación sanguínea.
Por maitezudaire 21 de Novembro de 2001

O nome latino de rosmarinus creuse que estaba formado por dous vocábulos: ros (rocío) e marinus (mariño); porque, sendo o romeu una planta mediterránea, que non adoita afastarse moito das costas, críase que aquela voz, isto é, rosmarinus, viña expresar precisamente este fenómeno. Pero actualmente, os entendidos inclínanse a favor doutra interpretación segundo a cal, ros sería a mesma voz grega rwy, rhops, que significa arbusto, e marinus derivaría de murinoz, myrinos, é dicir, aromático.

Descrición: Este arbusto de follas perennes, é moi aromático e crece de 0,5 a 1 metros de altura, aínda que pode chegar a alcanzar os dous metros e mantén a súa cor verde durante todo o ano. Florece dúas veces ao ano, pola primavera e polo outono e as flores son de cor azul claro con manchas violetas. Crece en zonas litorais e zonas de montaña baixa (ladeiras e collados), maiormente nos terreos calcáreos, polo regular acompañando á aciñeira, desde a costa até 1500 metros de altitude. Cultívase con facilidade mesmo en macetas. Áchaselle na maior parte de Cataluña, até os Pireneos en Aragón e Navarra, Castela a Mancha, Valencia, Murcia, Andalucía, Estremadura e nas Illas Baleares, pero se enrarece ou falta por completo nas comarcas do norte e noroeste peninsular. Composición e propiedades: Do romeu, utilízanse sobre todo as follas e ás veces as flores. É una planta moi rica en principios activos que exercen a súa acción sobre numerosos órganos. As follas e sumidades floridas de romeu conteñen tanino (un principio amargo), vitamina C, acido rosmarinico, una saponina e o alcaloide rosmaricina (responsable do efecto estimulante). Pero o máis importante dos seus compoñentes, aparte una pequena cantidade de resina, é a esencia de romeu, en cantidades variables segundo a zona de crecemento e a época de recolección. En xeral, as follas contéñena na proporción de 1,2 a 2 %. É un líquido incoloro ou cun lixeiro tinguidura entre amarelo e verdoso, de cheiro alcanforado e sabor amargo. Esta esencia está formada principalmente por a-pineno, canfeno, cineol, alcanfor de romeu, e borneol. Segundo a época do ano en que se obtén, varía tamén a composición da esencia.

Ten propiedades estimulantes, aperitivas, dixestivas e actúa así mesmo como colerético e colagogo, isto é, sobre o fígado e a secreción da vesícula biliar. O seu contido en aceite esencial confírelle una acción tónica e estimulante sobre o sistema nervioso e circulatorio. En uso externo é antiséptico, analxésico, cicatrizante e estimulante do coiro cabeludo.

Indicacións: O consumo de romeu, nas súas diversas formas, está indicado en caso de esgotamento nervioso, astenia, convalecencias, alteracións dixestivas (aerofagia e flatulencia) e hepáticas, reumatismo, jaquecas, etc. Nestes casos pódese tomar romeu en infusión antes ou despois das comidas. Polas súas propiedades antisépticas, pódese aplicar una decocción de romeu sobre as chagas e feridas, que se lavarán un par de veces ao día con esta auga, preparada de novo cada vez. Logo cóbrese a ferida cunha gasa estéril, que se protexe con algodón e una boa venda. Contraindicaciones: Non convén a persoas con gastritis agudas, úlcera gastroduodenal, hepatopatías, epilepsia e Parkinson. Evitar durante o embarazo e a lactación. Plantas coas que combina: Poténcianse as súas propiedades antisépticas e antiinfecciosas si se combina con salvia, equinácea, llantén maior e tomiño. Paira beneficiarse das súas propiedades aperitivas e dixestivas pódese tomar en infusión mesturado con lavanda, melisa, cola de cabalo; e comparte propiedades coleréticas e colagogas coa bardana e a salvia. Polo seu caracter estimulante sobre o sistema circulatorio e nervioso pódese compor en infusión con eleuterococo, ginseng, té verde e hipérico. Aplicado sobre feridas e chagas, para que estas cicatricen pódese aplicar una decocción de romeu combinado con cola de cabalo e dente de león. Formas de presentación: Tisana. É una fórmula estimulante e consiste en manter una cucharada sopera de sumidades de romeu no medio vaso de auga fervida durante toda a noite. Ao día seguinte, cóase e engádese una chisco de mel. Bébese una cunca diaria en xaxún. Decocción. Prepárase empregando un 1/4 de litro de auga ao que se engaden 40 g de sumidad florida, deixándoa ferver durante dez minutos. O líquido obtido se aplica en masaxes sobre zonas afectadas por dores reumáticos, feridas ou chagas. Aplicado repetidamente e con suave masaxe sobre o coiro cabeludo, mellora o rega sanguínea da zona e favorece o crecemento do cabelo. Se debe aplicar despois do champú e aclárase logo con auga. Se emprega así mesmo no lavado de feridas e irrigaciones vaginales. Alcol de romeu. Disólvense 10-20 g de esencia nun litro de alcol de 96º, paira aplicar en friegas co fin de paliar dores de tipo reumático, neuralgias… Ás veces aumenta a temperatura da zona sobre a que se aplica, que pode ir acompañado dun enrojecimiento da mesma. Aceite de romeu. De uso externo, prepárase disolvendo 20 g de esencia de romeu nun litro de aceite de oliva. Os seus aplicacións son análogas ás do alcol de romeu. Infusión. Engádense dez g de sumidad florida a un litro de auga fervida, deixándoo en contacto durante dez minutos. Posteriormente fíltrase, e do líquido que se obtén tómanse até dúas cuncas ao día, tanto antes como despois das comidas, co que se consegue un efecto carminativo, colerético e colagogo. Fresco ou seco. Os seus follas empréganse na cociña paira asados, guisos, sofritos, sopas e salsas aos que proporciona un aroma moi particular.

Consellos paira o seu emprego: Se se pretende secar, este proceso efectúase á sombra e en lugar ben ventilado, gardándose posteriormente en caixas de cartón ou bolsas de papel, pero evitando os tarros de cristal ou de plástico. Ben conservado, mantén todas as súas propiedades durante un ano.