Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

O té verde

As múltiples propiedades saudables que se lle atribúe ao té verde fronte ao resto, residen no seu particular proceso de fabricación
Por maitezudaire 20 de Xullo de 2001

Orixe e historia:

O té verde é una das bebidas máis antigas do mundo e a súa orixe e historia son un tanto curiosos. Durante séculos, o té verde ou negro, permaneceu como a bebida de preferencia nos países asiáticos. Non foi até o século XVI que os exploradores europeos e comerciantes popularizaron o té en occidente. Entón era carísimo. Rusia converteuse nun importante país de paso paira o transporte de té. Actualmente, é a segunda bebida máis consumida mundialmente despois da auga.

O té verde é consumido maioritariamente nos países asiáticos (China, Xapón e India). Nestes países, o té significa benestar, harmonía, beleza, serenidade e convértese nun ritual. China é o principal produtor do té verde.

Características:

O té verde procede da mesma planta que o té negro (Camellia sinensis), e obtense secando as follas por acción do vapor (sistema xaponés) ou polo quecemento (sistema chinés). Estes procesos case non alteran a súa composición química. As follas do té verde non se deixan fermentar despois de cultivado e antes do proceso de secado, para que reteña os ingredientes activos de a planta (polifenoles). Os polifenoles son esenciais na fisiología das plantas, paira a pigmentación, crecemento, reprodución e protección contra pragas. Algúns dos polifenoles dependen da luz solar, por tanto, atópanse en maior concentración nas follas e partes externas da planta. Moitos deles foron estudados en a prevención do cancro pola súa capacidade antioxidante. Entre eles atópanse: flavonas, isoflavonas, flavonoides, catequinas e taninas. O contido de polifenoles varia nas diferentes plantas. O té verde contén catro polifenoles, comunmente chamados catequinas.

Variedades e tipos de té verde:

Existen numerosas variedades de té verde, todas elas moi populares en China e Xapón. As máis coñecidas son: –O Lung Ching: É a variedade máis famosa e significa Pozo do Dragón. Doce e dourado, é una bebida habitual paira os monxes, que o levan utilizando durante centos de anos paira aclarar a mente e acougar os nervios. -O Bancha: Extráese do talo da planta do mesmo nome. Sabe lixeiramente a heno. –O Gunpowdwer: Férvese con menta e azucre e é popular en Marrocos, onde se enrola en bolitas, que se abren coa auga quente. É agridoce.

-O Sencha: É moi popular en Xapón, ten cor amarela e sabe a verduras. -O Matcha: O seu poder refrescante é moi apreciado polos xaponeses, que o serven espumoso na cerimonia do té. -O Gyokuro: O seu sabor a herba cortada fíxoo moi popular en Xapón.

-O Pi O Chun: Ten un curioso aroma a froitas das árbores froiteiros que crecen ao seu ao redor. As pequenas espirales das súas follas enroladas a man, outórganlle o nome, que significa caracol verde.

O proceso de fabricación do té verde, paso a paso:

A importancia que se lle atribúe ao té verde en canto ás súas propiedades saudables fronte ao resto de tés, reside no seu proceso de fabricación. As follas non fermentadas ao sol conteñen un maior número de polifenoles. O proceso de fabricación é o seguinte: 1) Inmediatamente despois de colleitar as follas levan á fábrica. Cócense ao vapor ou por acción de aire quente paira deter o proceso de oxidación das encimas e conservar máis catequinas. Aquí é onde atopamos a diferenza do té verde con respecto a outros tipos de té. 2) Enrólanse as follas sobre placas ou bandexas quentes paira reducir o contido de humidade. 3) Se retuercen as follas, paira adaptar o contendido de auga. 4) Déixanse secar e se envasaan as follas do té.

Valor nutritivo:

Entre os seus compoñentes destaca o flúor polo que son constatables os seus beneficios sobre a placa dental. Ademais de flúor, entre os minerais atópanse o calcio, o potasio e o magnesio, e entre os seus compoñentes vitamínicos, especialmente vitaminas do grupo B (cun importante papel no funcionamento do sistema nervioso) e provitamina A.

Vantaxes e inconvenientes do seu consumo:

Os seus compoñentes antioxidantes (polifenoles) atribúenlle diversas propiedades saudables a esta planta: – Protexe ao organismo fronte á acción nociva das sustancias oxidantes e as radicais libres que debilitan ao sistema de defensa natural do corpo, e aceleran o proceso de envellecemento. – Contribúe a regula os niveis de colesterol, axudando ao corpo a absorber menos graxa e excretar máis. – Evita a formación coágulos no sangue, xa que inhibe una sustancia liberada polas plaquetas, o tromboxano, que provoca que as plaquetas únanse formando bloques (trombos). – Prevén contra a formación de carie, debido ao seu contido de fluoruro. – Exerce un importante efecto diurético na medida que a súa inxestión axuda á eliminación de líquidos. – O seu baixo contido calórico convérteno nunha boa alternativa a as bebidas gasificadas e azucaradas, especialmente recomendable paira quen abúrrense por terse que cinguir ao consumo de auga. – Contribúe á hidratación da pel dado que permite a oxigenación das células e dos capilares. – Certos compoñentes do té, os taninos, que lle confiren o característico sabor amargo, teñen efecto astringente, polo que o seu consumo está aconsellado en caso de diarrea. – Como o café, o té é una boa bebida estimulante que contribúe a despexar a mente e a espertar ao organismo cando máis lle custa reaccionar (pola mañá, tras a sobremesa…); aínda que se o consumo é desmedido, acaba crispando os nervios.

No entanto, non todo son vantaxes. O té contén una sustancia que impide o aproveitamento orgánico da vitamina B1. Por iso, os grandes bebedores de té poden chegar a padecer deficiencia desta importante vitamina paira o sistema nervioso. Por outra banda, o té verde ten o inconveniente de dificultar a absorción de ferro presente nos alimentos, polo que o seu consumo non estaría indicado en caso de estar a atravesar un proceso anémico.

Como preparar a mellor cunca de té:

A infusión ten a súa importancia. As catequinas do té verde son solubles en auga, e o grao de extracción destas depende do tempo de contacto de as follas en auga. Por iso, paira aproveitar ao máximo as propiedades de calquera té o mellor é facer una infusión longa, de cinco ou dez minutos. Con iso conséguese un té menos aromático e máis áspero, xusto o contrario do que se expón quen degusta e saborea o té, pero non sempre saúde e gastronomía van unidas. A auga é o factor que determinará o aroma e sabor do té. A auga mineral adoita ser a máis indicada. Con auga clorada non salgue un bo té; esta debe ferver 2 ou 3 minutos paira eliminarse o cloro. A auga branda é preferible á dura, pois o calcio “espesa” o ácido tánico contido no té. O té verde non se ha de preparar con auga fervendo, xa que sairía demasiado amargo. Por tanto, debe verterse na tetera coas follas xusto antes de empezar a ferver, ou no caso de que chegue ao momento de ebulición, hase de deixar arrefriar un instante antes de verterla na tetera. Una boa tetera ha de ter a pátina que lle dá un emprego frecuente, pois mellora o sabor. A tetera ha de estar reservada só paira o té. Non é preciso lavala, basta aclarala, xa que o xabón ou o deterxente disolverían a pátina e posiblemente estragarían o seguinte té. A tetera quéntase cun pouco de auga fervendo, que se fai virar no seu interior, tírase e déixase secar antes de verter nela a auga paira a infusión. Entón introdúcese una cucharadita de té rasa (2 gramos) por cunca, vértese a auga quente e tápase a tetera. Os coladores de té deixan de ser bos cando se lles pechan os orificios, xa que impiden que o aroma se expanda. As follas de té verde hanse de deixar repousar en auga entre 1 e 3 minutos como mínimo para que se despreguen os aromas, pero poden deixarse en infusión até 5 minutos. Canto máis tempo déixense repousar, máis pronunciado será o sabor amargo. Pódese tomar ao natural ou edulcorado. O azucre aumenta algo o aroma, e en cambio o mel o desvirtúa. Hai quen engade limón ou una nube de leite.

Criterios de calidade na compra e conservación:

A calidade do té depende do coidado conferido durante a recolección. En Xapón e China os tipos especialmente finos recóllense só con luvas. As follas máis novas dos arbustos dan o mellor té: orange pekoe (de follas delgadas e cultivo lento) e flowery, que contén brotes que na elaboración tinguíronse de prateado ou dourado, o que se chama tips (puntas). As follas máis vellas, de menor calidade, fornecen pekoe e pekoe souchong. A maioría do té de exportación é de primeira calidade. Paira una boa conservación desta planta, convén saber que o té atrae fortemente a humidade. Por iso debe almacenarse coidadosamente nun lugar fresco, e os recipientes han de estar hermeticamente pechados. O té verde pódese conseguir en supermercados, tendas especializadas en produtos naturais e outros establecementos e agora tamén no internet, directamente de compañías que o producen en China e Xapón.