Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

O té verde

As múltiples propiedades saudables que se lle atribúe ao té verde fronte ao resto, residen no seu particular proceso de fabricación

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 20deXullode2001

Orixe e historia:

O té verde é una das bebidas máis
antigas do mundo e a súa orixe
e historia son un tanto curiosos. Durante séculos, o té verde ou negro,
permaneceu como a bebida de preferencia nos países asiáticos.
Non foi até o século XVI que os exploradores europeos e comerciantes popularizaron
o té en occidente. Entón era carísimo. Rusia converteuse
nun importante país de paso paira o transporte de té. Actualmente,
é a segunda bebida máis consumida mundialmente despois da auga.

O té verde é consumido maioritariamente nos países asiáticos
(China, Xapón e India). Nestes países, o té significa
benestar, harmonía, beleza, serenidade e convértese nun ritual. China
é o principal produtor do té verde.

Características:

O té verde procede da mesma planta
que o té negro (Camellia sinensis), e obtense secando as follas por
acción do vapor (sistema xaponés) ou polo quecemento (sistema
chinés). Estes procesos case non alteran a súa composición química.
As follas do té verde non se deixan fermentar despois de cultivado
e antes do proceso de secado, para que reteña os ingredientes activos de
a planta (polifenoles). Os polifenoles son esenciais na fisiología
das plantas, paira a pigmentación, crecemento, reprodución
e protección contra pragas. Algúns dos polifenoles dependen da
luz solar, por tanto, atópanse en maior concentración nas
follas e partes externas da planta. Moitos deles foron estudados en
a prevención do cancro pola súa capacidade antioxidante. Entre
eles atópanse: flavonas, isoflavonas, flavonoides, catequinas e taninas.
O contido de polifenoles varia nas diferentes plantas. O té verde
contén catro polifenoles, comunmente chamados catequinas.

Variedades e tipos de té verde:

Existen numerosas variedades de
té verde, todas elas moi populares en China e Xapón. As máis
coñecidas son:
O Lung Ching: É a variedade máis famosa e significa Pozo do
Dragón. Doce e dourado, é una bebida habitual paira os monxes, que o
levan utilizando durante centos de anos paira aclarar a mente e acougar
os nervios.
-O Bancha: Extráese do talo da planta do mesmo nome. Sabe lixeiramente
a heno.
O Gunpowdwer: Férvese con menta e azucre e é popular en Marrocos,
onde se enrola en bolitas, que se abren coa auga quente. É agridoce.

-O Sencha: É moi popular en Xapón, ten cor amarela e sabe
a verduras.
-O Matcha: O seu poder refrescante é moi apreciado polos xaponeses,
que o serven espumoso na cerimonia do té.
-O Gyokuro: O seu sabor a herba cortada fíxoo moi popular en Xapón.

-O Pi O Chun: Ten un curioso aroma a froitas das árbores
froiteiros que crecen ao seu ao redor. As pequenas espirales das súas follas
enroladas a man, outórganlle o nome, que significa caracol verde.

O proceso de fabricación do té verde, paso a paso:

A
importancia que se lle atribúe ao té verde en canto ás súas propiedades
saudables fronte ao resto de tés, reside no seu proceso de fabricación.
As follas non fermentadas ao sol conteñen un maior número de polifenoles.
O proceso de fabricación é o seguinte:
1) Inmediatamente despois de colleitar as follas levan á fábrica.
Cócense ao vapor ou por acción de aire quente paira deter o proceso
de oxidación das encimas e conservar máis catequinas. Aquí
é onde atopamos a diferenza do té verde con respecto a outros
tipos de té.
2) Enrólanse as follas sobre placas ou bandexas quentes paira reducir o contido
de humidade.
3) Se retuercen as follas, paira adaptar o contendido de auga.
4) Déixanse secar e se envasaan as follas do té.

Valor nutritivo:

Entre os seus compoñentes destaca o flúor polo que son constatables os seus
beneficios sobre a placa dental. Ademais de flúor, entre os minerais
atópanse o calcio, o potasio e o magnesio, e entre os seus compoñentes vitamínicos,
especialmente vitaminas do grupo B (cun importante papel no funcionamento
do sistema nervioso) e provitamina A.

Vantaxes e inconvenientes do seu consumo:

Os seus compoñentes antioxidantes (polifenoles) atribúenlle diversas propiedades
saudables a esta planta:
– Protexe ao organismo fronte á acción nociva das sustancias oxidantes
e as radicais libres que debilitan ao sistema de defensa natural do corpo,
e aceleran o proceso de envellecemento.
– Contribúe a regula os niveis de colesterol, axudando ao corpo a absorber
menos graxa e excretar máis.
– Evita a formación coágulos no sangue, xa que inhibe una
sustancia liberada polas plaquetas, o tromboxano, que provoca que as plaquetas
únanse formando bloques (trombos).
– Prevén contra a formación de carie, debido ao seu contido de fluoruro.
– Exerce un importante efecto diurético na medida que a súa inxestión
axuda á eliminación de líquidos.
– O seu baixo contido calórico convérteno nunha boa alternativa a
as bebidas gasificadas e azucaradas, especialmente recomendable paira quen
abúrrense por terse que cinguir ao consumo de auga.
– Contribúe á hidratación da pel dado que permite a oxigenación
das células e dos capilares.
– Certos compoñentes do té, os taninos, que lle confiren o característico
sabor amargo, teñen efecto astringente, polo que o seu consumo está aconsellado
en caso de diarrea.
– Como o café, o té é una boa bebida estimulante que contribúe
a despexar a mente e a espertar ao organismo cando máis lle custa reaccionar
(pola mañá, tras a sobremesa…); aínda que se o consumo é desmedido,
acaba crispando os nervios.

No entanto, non todo son vantaxes. O té contén una sustancia que
impide o aproveitamento orgánico da vitamina B1. Por iso, os grandes
bebedores de té poden chegar a padecer deficiencia desta importante
vitamina paira o sistema nervioso.
Por outra banda, o té verde ten o inconveniente de dificultar a absorción
de ferro presente nos alimentos, polo que o seu consumo non estaría
indicado en caso de estar a atravesar un proceso anémico.

Como preparar a mellor cunca de té:

A infusión ten
a súa importancia. As catequinas do té verde son solubles en auga, e o
grao de extracción destas depende do tempo de contacto de
as follas en auga. Por iso, paira aproveitar ao máximo as propiedades
de calquera té o mellor é facer una infusión longa, de cinco
ou dez minutos. Con iso conséguese un té menos aromático e máis
áspero, xusto o contrario do que se expón quen degusta e saborea
o té, pero non sempre saúde e gastronomía van unidas.
A auga é o factor que determinará o aroma e sabor do té.
A auga mineral adoita ser a máis indicada. Con auga clorada non salgue un
bo té; esta debe ferver 2 ou 3 minutos paira eliminarse o cloro.
A auga branda é preferible á dura, pois o calcio “espesa” o
ácido tánico contido no té.
O té verde non se ha de preparar con auga fervendo, xa que sairía
demasiado amargo. Por tanto, debe verterse na tetera coas follas xusto
antes de empezar a ferver, ou no caso de que chegue ao momento de ebulición,
hase de deixar arrefriar un instante antes de verterla na tetera.
Una boa tetera ha de ter a pátina que lle dá un emprego frecuente,
pois mellora o sabor. A tetera ha de estar reservada só paira o té.
Non é preciso lavala, basta aclarala, xa que o xabón ou o deterxente
disolverían a pátina e posiblemente estragarían o seguinte
té. A tetera quéntase cun pouco de auga fervendo, que se fai
virar no seu interior, tírase e déixase secar antes de verter nela a auga
paira a infusión. Entón introdúcese una cucharadita de té
rasa (2 gramos) por cunca, vértese a auga quente e tápase a tetera. Os
coladores de té deixan de ser bos cando se lles pechan os orificios,
xa que impiden que o aroma se expanda.
As follas de té verde hanse de deixar repousar en auga entre 1 e 3 minutos
como mínimo para que se despreguen os aromas, pero poden deixarse en
infusión até 5 minutos. Canto máis tempo déixense repousar,
máis pronunciado será o sabor amargo. Pódese tomar ao natural
ou edulcorado. O azucre aumenta algo o aroma, e en cambio o mel o
desvirtúa. Hai quen engade limón ou una nube de leite.

Criterios de calidade na compra e conservación:

A calidade do té depende do coidado conferido durante a recolección.
En Xapón e China os tipos especialmente finos recóllense só
con luvas. As follas máis novas dos arbustos dan o mellor
té: orange pekoe (de follas delgadas e cultivo lento) e flowery, que contén
brotes que na elaboración tinguíronse de prateado ou dourado,
o que se chama tips (puntas). As follas máis vellas, de menor calidade,
fornecen pekoe e pekoe souchong. A maioría do té de exportación
é de primeira calidade.
Paira una boa conservación desta planta, convén saber que o té
atrae fortemente a humidade. Por iso debe almacenarse coidadosamente nun
lugar fresco, e os recipientes han de estar hermeticamente pechados.
O té verde pódese conseguir en supermercados, tendas especializadas
en produtos naturais e outros establecementos e agora tamén no
internet, directamente de compañías que o producen en China e
Xapón.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións