Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Omega 3 na prevención do dano hepático

As resolvinas e protectinas, dous lípidos derivados dos ácidos grasos omega 3, mostran a súa faceta protectora fronte ao fígado graso relacionado coa obesidade

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 27deFebreirode2009

PIÑEIRO Os acedos grasos poliinsaturados omega 3 teñen unha ampla reputación como axentes protectores fronte á inflamación e a dor. O efecto protector débese sobre todo á inhibición das sustancias inflamatorias así como á formación de novos lípidos bioactivos, as resolvinas e protectinas, cun papel esencial como mediadores químicos na resolución da inflamación. Tamén a inxesta de ácidos grasos omega 3, abundantes por natureza no peixe azul, demostrouse eficaz no tratamento de enfermidades como o Alzheimer, as afeccións cardiovasculares e o cancro.


A hipótese de que o consumo deste tipo de graxas podería protexer tamén do dano hepático relacionado coa obesidade tomou corpo en datas recentes co descubrimento do papel positivo das resolvinas e protectinas sobre o fígado enfermo, aínda que de momento só se demostrou en animais de laboratorio.
O acúmulo excesivo de graxa corporal pode provocar o mal funcionamento do fígado e dar lugar a esteatohepatitis (fígado graso non alcohólico con inflamación) e a outras complicacións como a resistencia á insulina, que pode derivar en diabetes tipo II.

Un estudo recente de científicos españois procedentes de distintos centros de investigación de Barcelona, xunto a investigadores da Universidade de Berkeley, en California, demostrou en ratos que as resolvinas e as protectinas teñen o seu protagonismo no efecto protector hepático xa que melloran o funcionamento deste órgano e inflúen de maneira positiva sobre a inflamación.

Dieta antiinflamatoria
Os ratos cunha dieta enriquecida en omega 3 mostran menos inflamación do fígado e melloran a súa tolerancia á insulina

Por primeira vez mostrouse en animais como os lípidos chamados protectinas e resolvinas, derivados dos ácidos grasos omega 3, poden reducir complicacións hepáticas como a esteatosis e a resistencia á insulina, que están con frecuencia relacionadas coa obesidade. Así o afirman investigadores do Hospital Clinic de Barcelona, a Universidade de Barcelona e a Universidade de Berkeley, en California (EE.UU.). No seu estudo publicado recentemente no FASEB Journal, a publicación oficial da Federation of American Societies for Experimental Biology, e realizado con animais de experimentación, atoparon que estes dous tipos de lípidos teñen un efecto protector que podería ser relevante se se demostra en humanos.

Para chegar a esta conclusión, os autores estudaron catro grupos de ratos cun xene alterado que lles produce obesidade e diabetes. Durante cinco semanas alimentaron a estes animais de catro formas distintas: ao primeiro grupo proporcionóuselle unha dieta enriquecida en ácidos grasos omega 3, ao segundo déuselle unha dieta control, o terceiro grupo alimentouse con comida enriquecida en ácido docohexanoico ou DHA (acedo graso poliinsaturado omega 3) e o último grupo recibiu en exclusiva o lípido resolvina.

A partir de aí, os ratos que comeron unha dieta enriquecida en omega 3 son os que mostraron menos inflamación do fígado, ademais de mellorar a súa tolerancia á insulina. Segundo os propios investigadores isto débese a que os ácidos grasos omega 3, mentres desencadearon a formación das resolvinas e protectinas, con propiedades fronte á esteatosis, tamén inhibiron a formación de eicosanoides, sustancias relacionadas coa inflamación.

Gerald Weissmann, editor xefe de FASEB, admite que aínda queda moito camiño por percorrer ata probar a protección en humanos e que “o bo sobre este estudo é que a súa información pode ser usada xa, para cear esta mesma noite”. Para Weissmann “é probable que comer moito máis pescado (azul) ou cambiarse ao aceite de canola (colza) poida marcar a diferenza”. O aceite de canola, común en EE.UU. e Canadá, ten unha alta proporción de acedos grasos monoinsaturados, como o noso aceite de oliva, e achega ademais unha interesante proporción de acedos grasos poliinsaturados omega 3.

Exceso de graxa e dano hepático
A causa máis determinante da esteatosis (exceso de graxa no fígado) é a obesidade, por detrás do alcol, que ata hai pouco se identificaba como a orixe principal de dano hepático. Sábese que a obesidade confire un risco entre 2,5 a 3 veces superior que o alcol para desenvolver lesións no fígado. Aínda que se descoñece o tempo necesario que debe transcorrer ata que este órgano chegue a ser graso, tense constancia de que as persoas que engordan en moi pouco tempo poden desenvolvelo con rapidez.

Se posteriores investigacións demostran en humanos os resultados do estudo liderado por científicos da Universidade de Barcelona, esta información podería ser de gran importancia para os médicos e nutricionistas na reeducación alimentaria das persoas obesas. Ante esta enfermidade crónica, faise moi necesaria a diminución do exceso de graxa corporal para evitar as súas complicacións.

Paliar o dano hepático coa axuda da dieta sería un gran avance no tratamento nutricional da esteatohepatitis non alcohólica. Ata o momento, o tratamento máis eficaz baséase en dieta hipocalórica, redución de peso controlada (3-4 kg/mes), exercicio físico e, unha vez diminuída a graxa corporal, mantemento do peso cunha dieta máis controlada en hidratos de carbono e exercicio físico regular.

DANO HEPÁTICO

O dano hepático non provocado polo alcol vai desde unha esteatosis simple, pasando por unha esteatohepatitis (un mal caracterizado pola acumulación de graxa nos hepatocitos ou células hepáticas e pola inflamación do fígado) ata a fibrosis e por último a cirrosis con graxa. Segundo Gregorio Castelán e Mercedes Pérez Carreiras, do Servizo de Medicamento do Aparello Dixestivo do Hospital Universitario 12 de Outubro de Madrid, “as causas e mecanismos que interveñen na aparición da enfermidade non son ben coñecidos, pero recoñécense factores de risco que favorecen a aparición das lesións da esteatohepatitis non alcohólica por mecanismos aínda non totalmente aclarados. Entre estes riscos figuran con maior frecuencia o sexo feminino (65-83%), a obesidade (69-100%), a diabetes mellitus tipo 2 (36-75%) e a hiperlipemia (20-81%).

A coincidencia de máis un factor de risco parece ter un efecto acumulativo aumentando a gravidade da esteatohepatitis non alcohólica, feito especialmente frecuente no caso da diabetes e a obesidade. O exceso de graxa no interior das células hepáticas vese agravado pola hiperinsulinemia resultante da resistencia á insulina, que á súa vez fai que aumente a produción de ácidos grasos dentro do hepatocito (célula do fígado). En España calcúlase que entre 3,5 e 4,5 millóns de persoas padecen as consecuencias do fígado graso e entre 800.000 e 1.200.000 sofren a esteatohepatitis.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións