Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Orfos de Dukan, que facer cando unha dieta pasa de moda?

Cinco pasos para afastarse das dietas milagrosas, as promesas máxicas e as condutas nutricionais de risco

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 25deFebreirode2014
Img dukan filete hd Imaxe: Eric Chan

Millóns de persoas realizaron nos últimos anos unha dieta milagre, a “dieta Dukan“, alcumada co apelido do seu inventor. Fixérona a machada na crenza de que era efectiva e saudable ou, polo menos, de que non comportaba riscos serios para a saúde. A final de contas, Pierre Dukan era doutor en Medicamento. Pero a percepción cambiou. Agora que o seu artífice foi expulsado do Colexio de Médicos do seu país, as persoas que lle seguían acoden ás consultas dos dietistas-nutricionistas en busca de axuda para afrontar esta nova etapa. Que facer cando se estivo seguindo durante meses ou anos un método pouco eficaz e nocivo? Por onde empezar? Como evitar ser vítima doutra fraude nutricional no futuro? O seguinte artigo debuxa o primeiros cinco pasos.

Img dukan filete
Imaxe: Eric Chan

1. Acudir ao médico

Se se seguiu a machada unha “dieta milagre“, é moi posible que poida xerarse algún dano a nivel orgánico. Así, a primeira pregunta que formulará o dietista-nutricionista é se se acudiu ao médico para que este revise o seu estado xeral. O chamado “efecto yoyó” que se produce ao perder peso de forma rápida mediante dietas estritas, para recuperalo a posteriori, pode prexudicar á saúde. A American Obesity Treatment Association, na súa ‘Carta de dereitos do paciente’, indica que “os pacientes teñen dereito a saber que perder peso con rapidez pode causar graves problemas de saúde”. Os problemas poden ser, entre outros, hipertensión, incremento do risco cardiometabólico ou cálculos biliares e, mesmo, un maior risco de morrer de forma prematura, segundo detalla unha guía de prevención e tratamento da obesidade asinada polo Scottish Intercollegiate Guidelines Network.

2. Reeducar

Cando un profesor de música non só non ten oído musical senón que obriga aos seus alumnos a desafinar, o máis sensato é que tales alumnos cambien de mestre. O novo deberá revisar cales eran os malos hábitos promovidos polo anterior profesor, para que os alumnos abandónenos aos poucos. Algo así sucede coas dietas milagre e os seus “gurús“: deseducan e implantan conceptos erróneos (como o do “peso ideal“) e malos hábitos difíciles (pero non imposibles) de reverter. Un dos principais erros da “dieta Dukan” é que está “baseada no consumo de proteínas”, segundo lese no seu libro. Non é algo exclusivo deste método, senón algo moi habitual nas dietas alternativas para tratar a obesidade.

Así, cando a paciente vítima das chamadas “dietas heterodoxas” acuda a un dietista-nutricionista, leste deberá convencerlle de que a poboación inxere demasiadas proteínas e, sobre todo, de que o elevado consumo de carne vermella, como o que promove a maior parte destas formulacións dietéticas paracientíficos, non está exento de riscos . A baixa inxesta de fibra tamén pode supor un risco, como amplía ao artigo ‘Fibra dietética: alimento para a saúde‘ publicado en EROSKI CONSUMER.

3. Subir o volume dunha dieta sa

O obxectivo dos expertos en nutrición non é tanto que a poboación adelgace, senón máis ben que non aumente o seu peso corporal. Para iso é preciso seguir durante moito tempo (non durante unhas cantas semanas ou uns poucos meses, como sucede coas “dietas milagre”) unha dieta saudable, combinada coa práctica habitual de exercicio físico. O “efecto yoyó” dificulta a perda de peso, por diferentes motivos. É por iso que o dietista-nutricionista considerará un éxito frear o paulatino incremento de peso que adoita suceder tras seguir dietas estritas e desequilibradas. Unha dieta saudable, tal e como indicou en marzo de 2013 un grupo de científicos coordinados pola doutora Elisabet Wirfält (revista Food & Nutrition Research) cumpre este tres características:

  • Baséase no consumo de alimentos vexetais, é dicir, froitas frescas, verduras, hortalizas, legumes, froitos secos e, como non, cereais integrais (arroz integral, pasta integral, pan integral).
  • Hai unha menor presenza (aínda que frecuente) de peixe, lácteos baixos en graxas e aceites vexetais.
  • Existe un achegar moi baixo dos seguintes alimentos: cereais refinados (pasta branca, pan branco, arroz branco, etc.), azucre ou alimentos azucarados (pastelería, repostaría, bebidas azucaradas), e carnes vermellas e procesadas.

4. Incrementar o exercicio físico

A dieta pode xerar unha perda de masa muscular, razón pola que é moi recomendable incrementar a cantidade de exercicio físico que realiza o paciente. Iso elevará o gasto calórico, pero tamén aumentará a masa muscular, algo que non só diminuirá as posibilidades de gañar peso nun futuro, senón que mellorará o estado xeral da persoa. Tal e como declarou en 2012 a Sociedade Española de Medicamento de Familia e Comunitaria, pódese contemplar ao exercicio físico como “un fármaco universal, con poucos efectos secundarios e baixo custo”.

5. Alimentar o espírito crítico

Por último, será preciso educar o espírito crítico do paciente, para evitar que caia de novo nas pegañentas redes das dietas sen fundamento. O artigo ‘Test para detectar dietas milagre‘ achega as seguintes pistas para detectar cando unha dieta pode clasificarse como fraudulenta:

  • Prometen resultados rápidos.
  • Prometen resultados asombrosos ou “máxicos” (unha “cura milagrosa”, un “ingrediente secreto”, un “antigo remedio” ou un “quemador de graxas”).
  • Prohiben o consumo dun alimento ou grupo de alimentos.
  • Ofrecen listaxes de alimentos “bos” e “malos”.
  • Presentan relatos, historias ou testemuños para achegar credibilidade (“a dieta coa que adelgazaron 30 millóns de persoas” ou “Mary sobreviviu a un cancro grazas a esta dieta”).
  • Pódense autoadministrar ou implementar sen a participación de profesionais sanitarios cualificados (“fágao vostede mesmo”).
  • Atribúen “proezas” a determinados nutrientes (“o omega-3 mobiliza as súas graxas” ou “as proteínas sacian moitísimo”).
  • Levan ao consumo de “preparados” que vende quen promove a “dieta” ou o “método”.
  • Conteñen afirmacións que suxiren que os “preparados” son seguros, xa que son “naturais“.
  • Os preparados que se consomen (complementos dietéticos ou similares) teñen un custo moi elevado, se os comparamos co valor económico de obter os mesmos resultados mediante alimentos comúns.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións