Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Ortiga maior (urtica dioica)

Esta planta foi utilizada con fins curativos desde épocas remotas...
Por maitezudaire 20 de Decembro de 2001

Descrición:

Trátase dunha planta herbácea da familia das urticáceas. Posúe un talo ergueito e cuadrangular; as follas son ovaladas, dentadas e opostas. As flores son pequenas, dispostas en acios colgantes e está recuberta de pelillos que producen urticaria ao entrar en contacto con eles.

Recolección e conservación:

Utilízanse a raíz e o rizoma, que se colleitan no outono, e a planta enteira -follas, talo e sumidades floridas-, durante todo o ano. Déixase secar á sombra, e una vez seca, os pelillos deixan de ser uticantes.

Propiedades:

Contén flavonoides (de acción antioxidante e antiinflamatoria), ácidos orgánicos, mucílagos, clorofila, taninos e histamina e serotonina nos pelos urticantes. É antihemorrágica, tónica, antialérgica e antihistamínica, diurética, analgésica, antiinflamatoria e estimulante da produción de glóbulos vermellos.

Indicacións:

Está indicada principalmente en caso de hemorraxias nasais, feridas sanguentos, anemia, paira protexer de infeccións no aparello genito-urinario e no aparello respiratorio, en persoas con retención de líquidos, alérxicas e en caso de reuma ou dores articulares (non en caso de inflamacións graves).

Precaucións:

A planta fresca ten un efecto urticante sobre a pel. Como remedio diurérico debe ser evitado por persoas con problemas de hipertensión arterial, cardiopatías ou insuficiencia renal.

Presentacións: Infusión, decocción, jarabe, tintura, mollo de planta fresca, extractos fluído e seco, pomada e sopa de ortiga. As súas follas empréganse en decocción ou en infusión, a razón dunha cucharada pequena en cada vaso de auga, tomándoo 2 ó 3 veces ao día. Tamén se consome como verdura, fervida con anterioridade e aderezada con sal e aceite.

Plantas coas que combina: caléndula, pensamento, cardo mariano, alfalfa, alcachofera, genciana, centaura….