Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Os patacones

Unha receita tradicional dos países latinoamericanos elaborada con plátano macho frito que dá como resultado un prato enerxético e saboroso
Por Maite Zudaire 22 de Xullo de 2008
Img patacones
Imagen: LiNaMon's

Imagen: LiNaMon’sEn diversos países de Centroamérica e Sudamérica, un alimento que non falta na dieta diaria é o plátano macho, en moitos casos como ingrediente dun dos pratos máis coñecidos, os patacones. Son anacos de plátano macho, que se esmagan, frítense e quedan como unha especie de galleta ou medallón. Sérvense tal cal, aderezados de salsas diversas ou recheos con variados ingredientes.

Bocado tradicional

Unha ollada aos receitarios tradicionais das cociñas de diversos países como Colombia, Venezuela, Uruguai, Arxentina ou Panamá dá idea de que hai centos de receitas de patacones diferentes, aínda que a base é sempre a mesma. Para elaborar esta receita, os plátanos machos córtanse en rodajas grosas dun tres ou catro centímetros de grosor e frítense en abundante aceite ben quente. Espérase uns minutos ata que o plátano adquire un ton amarelo-dourado.

Os patacones teñen un certa equivalencia nutricional coas patacas fritas

A continuación, retíranse os anacos de plátano do aceite, se escurren e esmáganse, anaco por anaco, ata formar unha especie de galleta, coa “pataconera”, dúas pequenas táboas, dispostas unha sobre outra e unidas nun lado por un par de bisagras que permiten o “xogo” de pisar os anacos de plátanos xa fritos.

Cando están ben esmagados, as “galletas” que se forman vólvense a botar ao aceite ata que queden ben douradas e listas para servir. Esta é a receita basee dos patacones. Se se desexa dar un sabor diferente, os receitarios suxiren deixar macerar os plátanos cortados e fritos con allo, cebola e herbas aromáticas ou especias ao gusto, antes de realizar a segunda fritura.

Nos locais onde se venden os patacones adóitanse ofrecer coma se tratásese de dúas galletas cun recheo no medio que se pode elixir; con queixo, pito, porco ou con salsas diversas (de tomate, maionesa, mostaza). A combinación de ingredientes e de aromas dependerá do uso que se lle vaia a dar; se van servir como saborosa guarnición de carnes, peixes ou ovos; ou se se van a ofrecer como parte do almorzo ou como aperitivo entre horas. Cando se consomen sós, xeralmente acompáñanse dalgún aderezo encima, como o guacamole.

Aperitivo enerxético

Plátano macho e aceite son os ingredientes básicos deste prato tradicional. A combinación de ambos dá como resultado un prato enerxético e nutritivo. Comparado coa cociña tradicional española, pódese dicir que ten certa equivalencia nutricional coas patacas fritas.

O plátano macho, de pel grosa e verdosa, e pulpa branca, a diferenza do plátano de canarias (rico en azucres simples) ten a particularidade de ser rico en almidón (do mesmo xeito que a pataca). Esta característica explica que non sexa comestible cru -resultaría indigesto- e que se deba cociñar antes de comelo. O tipo de aceite empregado para fritir determinará a calidade da graxa. Nos países latinoamericanos o que máis se usa en cociña é o aceite de millo. En España, con todo, o máis usado é o de oliva ou o de girasol. En calquera caso, o resultado é un aperitivo enerxético que achega unha boa dose de graxas insaturadas, recoñecidas polo seu saudable papel na protección cardiovascular.

Se o recheo é consistente, con anacos de carne ou de queixo, por exemplo, os patacones convértense nun aperitivo enerxético e nutritivo e que pode servir, tanto para o aldeán como para o turista, para soportar con forza unha dura xornada laboral ou como visitante.

No fogar, pode ser interesante elaborar este prato como substituto das habituais patacas fritas. Ademais, o plátano macho, cortado en rodajas finas e frito, aderezado cun pouco de azucre ou mel, pode servir de aperitivo saboroso, saudable e nutritivo para os xantares e as merendas dos máis pequenos da casa.

Intercambio gastronómico

A chegada de alimentos típicos doutros países permite que os consumidores enriquezan os seus menús. En España, por exemplo, desde o ano 2004 rexistrouse un incremento importante na oferta de alimentos e produtos alimenticios doutros países. Este feito puxo de manifesto o interese de fabricantes e distribuidores por satisfacer as necesidades alimentarias da poboación inmigrante.

De feito, no ano 2007 rexistrouse unha porcentaxe menor de abandono dos consumos tradicionais da poboación estranxeira con respecto a anos anteriores e un aumento do consumo de “alimentos doutros países” entre a poboación local. Resulta común atopar nos mercados alimentos como o cuscús, a sémola de trigo que é a base do prato que leva o mesmo nome típico na cociña árabe; a yuca, un tubérculo habitual nos menús de países latinoamericanos ou froitas exóticas como a papaya, o litchi, o mango ou o rambután, habituais dos mercados asiáticos.