Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Os pediatras aconsellan inculcar aos fillos desde pequenos un horario regular de comidas, sen picoteos de chucherías

Tamén consideran que se un neno non quere comer é mellor non insistir, e non ofrecer un prato alternativo ao seu gusto

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 07deXuñode2004

Dar para comer a un neno pequeno supón paira moitos pais un auténtico calvario. Hai bebés que comen de todo, pero son os menos, xa que á maioría cústalle pasar do leite materno aos purés sen obxeccións. Ante a negativa do neno a comer, os pais utilizan distintas estratexias, como a típica de converter a culler nun “avioncito”. Os especialistas desaconsellan este tipo de tácticas porque, ademais de ser pouco efectivas, o único que conseguen é crear malos hábitos.

Tampouco é conveniente premiar ou distraer ao pequeno para que coma. Porque, ante todo, o primeiro que recomendan os especialistas é non insistir. “Xamais, baixo ningún concepto, hase de obrigar a comer con ameazas nin con berros nin con chantaxe; fagas o que fagas comen o mesmo, e si métesllo á forza, vomitan. Obrigar aos nenos só serve paira facelos sufrir e para que odien a comida”, advirte o pediatra Carlos González. Na súa opinión, obrigar a un neno a que coma un determinado alimento pode conducir a que rehúse moitos máis.

Técnica inapropiada

E é que os pais a miúdo non pensan que quizais o que lle ocorre ao seu fillo é que simplemente non ten fame. “A habilidade dos pais consiste en detectar eses alimentos que non lle gustan ao neno e evitalos na medida do posible. O ideal é que coma de todo, adaptándose aos seus gustos”, puntualiza Antonio Xurado, xefe de Pediatría do Hospital Materno Infantil de Málaga.

No entanto, Xurado fai especial fincapé en que sempre hai que descartar calquera trastorno orgánico, como una infección. “O normal é que o rexeitamento á comida débase simplemente a que non lle gusta ou a que non a tolera. Outra cousa é que exista un problema físico que reduza o apetito, por exemplo una otitis ou una rinitis. Pero estes son casos puntuais e transitorios”, asegura.

O rexeitamento á alimentación tamén pode ser o resultado dunha técnica de alimentación inapropiada. Mesmo una presión paterna pode levar ao rexeitamento do alimento. Nun estudo recente, os nenos que eran compensados paira probar un novo produto tomábano peor que aqueles que eran estimulados a probalo pola súa propia iniciativa.

Reaccións

Existen dous tipos de reaccións: o rexeitamento activo (pranto, desvío da boca ao tentar aproximar o biberón ou a culler, cuspir o alimento ou expulsalo inconscientemente, e vomitar si obrígaselles a tragalo) e o rexeitamento pasivo (permanecen quietos, deixan que introduzan o alimento na súa boca, sen tragalo, e posteriormente cando xa está chea, expúlsano), consecuencia dun trastorno reactivo máis marcado.

Habería que preguntarse entón que se entende por non comer. Polo xeral, os pais preocúpanse demasiado pola cantidade e, segundo os pediatras, é o que menos importa. “As nais chegan á consulta cunha neurosis obsesiva porque o seu fillo non come suficiente, e o verdadeiramente importante é que o seu crecemento sexa correcto”, explica o doutor Xurado.

Ás veces, os pais teñen una idea equivocada do que os seus fillos necesitan. Neste sentido, os especialistas advirten de que o momento máis problemático prodúcese entre o ano e os tres anos. “Como a velocidade de crecemento diminúe, os nenos de 15 meses comen o mesmo ou menos que os de nove meses, cando os pais creen, erroneamente, que ao ser máis grande ten que comer máis”, precisa Carlos González.

Tópicos desechables

De feito, o mundo da alimentación tamén está cheo de tópicos. Como, por exemplo, o feito de que o leite é o nutriente máis completo. “A miúdo, cando o neno non comeu nada, os pais danlle pola tarde un vaso de leite, e o que fan é quitarlle máis aínda o apetito, especialmente agora no verán”, considera Antonio Xurado.

“Se non lles obrigas a comer, os nenos adoitan probar un pouco de froita e un pouco de verdura. Pero non se pode pretender que se coman un prato enteiro de acelgas, ou una mazá enteira. O mellor é introducilos aos poucos, en pequenas cantidades, e, o que é máis importante, comelos en familia. O neno tende a imitar o que ve en casa”, indica o doutor González.

Por esta razón, é moi recomendable seguir unhas pautas de disciplina. Os especialistas aconsellan inculcar aos fillos desde pequenos un horario regular de comidas, sen tomas intermedias. “Paira comer fai falta ter o estómago baleiro e se os nenos tomaron lambetadas terán pouco apetito á hora de sentar diante da mesa”, observa o doutor Xurado, pouco partidario de contentar aos nenos con caprichos. “Se non quere comer é mellor non insistir, e non ofrecer un prato alternativo ao seu gusto”, engade este especialista.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións