Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Papá, seguro que comes san?

A alimentación cotiá dos adultos é clave para mellorar a dieta dos nenos e establecer uns hábitos de vida saudables

Img papa seguro comes sano hd Imaxe: pressmaster

A imitación de modelos é o factor máis importante para adquirir condutas e comportamentos dietéticos. Vai por diante doutros, como a dispoñibilidade de alimentos, o nivel socioeconómico, os vínculos emocionais ou, mesmo, os costumes que rodean á cultura do grupo social no que se vive. Se se ten isto presente, está claro que os adultos -en especial, os pais e as nais- desempeñan un papel crucial na dieta dos fillos. Como se lembra neste artigo, se os proxenitores queremos que coman san, os alimentos que compramos e os consellos que lles damos son importantes, pero o que facemos e comemos fronte aos nenos é decisivo.

Img papa seguro comes sano
Imaxe: pressmaster

Dar exemplo é importante para ofrecer modelos de conduta nos que os nosos fillos, alumnos ou amigos poidan ter referencias válidas para seguir ou adoptar un estilo de vida saudable, non só desde o punto de vista nutricional, senón tamén en calquera outro terreo no que nos movamos. Aínda que hai bastantes frases soadas que ilustran a idea, a seguinte do escritor, economista e historiador suízo JCL Simonde non é demasiado coñecida: “O home instrúese pola imitación e anímase polo exemplo”. Onde di “home” leamos “neno” e xa temos a frase perfecta para o tema que nos ocupa.

Ofrecer modelos é clave. Con todo, é importante subliñar que non serviría de nada alimentarnos de maneira moi sa, se para iso instauramos unha férrea disciplina en cada comida ou xeramos un ambiente familiar tenso ou repleto de violencia verbal e gestual. Non compensa. Os nosos fillos, por encima de todo, han de ser felices. Pero esta afirmación non se debe interpretar como un abandono da nosa obrigación (habitualmente instintiva) de coidar da súa saúde e da súa integridade física. Se o facemos, serán outros quen, con moi diferentes intereses, encargaranse de proporcionarlles referentes alimentarios -case nunca saudables- mesturados con entretemento e diversión, de tal maneira que poderán asociar para toda a súa vida un binomio indesexable: comida (ou bebida) lixo e felicidade.

Por todo iso, temos que esforzarnos en ser un modelo a seguir para os nosos fillos. Se non nos comprometemos en selo, os nosos pequenos non tardarán en imitar outros, que saben venderse de maneira máis atractiva e que case sempre son impostos polos medios de comunicación. Virán, entón, a ilusión por ir a establecementos de comida insana, a apetencia por produtos saborosos pero repletos de azucre e graxas indesexables e o desexo de parecerse a eses personaxes infantís ou animalitos humanizados que aparecen nos envases de centos de produtos, nas webs corporativas ou en programas de televisión.

Así, os pais, os irmáns maiores, os tíos e avós… todos deben ser modelos de conduta para que o ambiente no que se desenvolve o neno sexa saudable. É frecuente que cando os pais están separados, o proxenitor que menos tempo comparte coa pequeno tenda a tentar halagarlo con comidas fóra de casa nas que “se baixa a garda nutricional”.

Alimentación infantil saudable: estratexia de longo percorrido

Img app comersano
Imaxe: Lars Plougmann

Na infancia, é frecuente que as condutas alimentarias presenten unha clara tendencia á estabilidade temporal e, como di o dietista-nutricionista Xullo Basulto, hai que establecer estratexias a longo prazo, pois os nenos imitan sempre o que ven, xa que non teñen outra maneira de aprender.

Deste xeito, se en casa non hai pastelería nin bolsas de patacas fritas, nin zumes nin lácteos azucarados, porque non foron incorporados ao carro de compra, será moito máis sinxelo non picar alimentos insanos -nin os menores nin nós mesmos-, cando entre horas estamos algo aburridos ou aínda queda unha hora para a comida ou a cea. Este intervalo de tempo, xusto antes de que estea preparada a comida, é bastante “perigoso”, pois as acometidas da grelina (a hormona que fai que senta fame) son poderosas e non é complicado caer en picar produtos de fácil e rápido consumo, tanto nós mesmos como, por conseguinte, os nosos fillos.

Comer en familia, sen mirar a televisión ou o móbil, é un factor protector de desequilibrios na inxesta, tanto en calidade como en cantidade, á hora de alimentarse. Non podemos esixir á nosa prole que non mire pantallas, se nós estamos todo o día chateando por WhatsApp, mirando vídeos en Youtube e estando máis atentos aos sons que anuncian chegadas de mensaxes ou retuits que ás conversacións que se expoñen na mesa.

Tampouco funciona obrigar a comer froita ou verdura. A maneira máis efectiva de traballar este asunto é deixando por toda a casa, en varias fontes que sexan decorativas, froita apetitosa ou froitos secos e coméndoos a calquera hora (nin a froita nin os froitos secos engordan, nin entre horas nin antes nin despois da comida, nin despois da cea), de modo que os nenos véxannos de maneira diaria, habitual e sen “teatritos” que nós a consumimos. Igual sucede coas hortalizas e verduras: coller unhas tiras de cenoria ou uns tomatitos cherry debería ser tan normal como beberse un vaso de auga. Tampouco serve dicirlle ao pequeno que se come cenorias terá unha vista de lince ou que se come brócoli xamais terá enfermidades. Primeiro porque non é verdade e segundo porque os nenos non son parvos; saben que estamos a esaxerar as virtudes deses alimentos para inducir unha resposta positiva pola súa banda.

En definitiva, servir de modelos nutricionais para os fillos en calquera lugar e circunstancia é a mellor maneira de conseguir que, a longo prazo, o neno convértase nun adulto que terá a comida saudable sempre presente no seu esquema de vida, xa que foi o normal e o que viu o 99% dos días na súa casa. Pero isto é unha tarefa colectiva. Como comezamos o artigo cunha reflexión soada, acabarémolo cun proverbio africano igual de exemplar: “Para criar a un neno fai falta a tribo enteira”.

RSS. Sigue informado

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións