Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Piña tropical (Ananás)

O seu contido en azucres e en principios activos duplícase nas últimas semanas de maduración, polo que si colléitase prematuramente, resulta aceda e pobre en nutrientes

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 29deOutubrode2001

Nome científico:

Ananas comosus.

Familia:

A piña tropical, tamén coñecida
como piña americana pertence á familia das Bromeliáceas (Bromeliaceae).
Esta familia comprende unhas 1.400 especies de plantas, case todas herbáceas
e de folla perenne e con flores moi rechamantes. Algunhas delas, como é o
caso da piña tropical, producen encimas proteolíticas, é dicir, sustancias
capaces de facilitar a dixestión das proteínas. Todas as especies desta
extensa familia se crían na América tropical.

Orixe e zonas de cultivo:

A piña é orixinaria de Sudamérica, concretamente de Brasil.
Alí foi onde a atoparon os colonizadores españois e portugueses.
É o froito da planta coñecida como Ananás (os portugueses continúan
mantendo este nome orixinario que paira os indíxenas significa froita
excelente).

Tempada:

Podemos dispor desta prezada
froita en calquera época do ano, aínda que a súa tempada natural é o inverno
no hemisferio norte, que coincide coa estación de verán no hemisferio
sur, de onde procede a maior produción.

Características:

É una froita moi apreciada,
zumenta, dixestiva e rica en nutrientes. Ten forma ovalada e grosa, mide uns
30 centímetros (cm) e ten un diámetro de 15 cm. O seu peso rolda os 2 Kg. O
cor da súa pulpa é de cor amarela ou branco e atópase rodeada de brácteas,
formando a pel do froito. No extremo superior as brácteas transfórmanse
nunha coroa de follas verdes. O seu pulpa é moi aromática e de sabor doce. As
piñas pequenas adoitan ter un sabor máis delicado que as grandes.

Valor nutritivo:

Esta froita ten un contido de auga moi alto, polo que o seu valor calórico
é baixo. Ben madurado, o ananás contén ao redor do 11% de hidratos de
carbono simples ou de absorción rápida. O seu contido en azucres e en principios
activos duplícase nas últimas semanas de maduración, polo que os froitos
colleitados prematuramente resultan acedos e pobres en nutrientes. En canto
a minerais, destacan en cantidade o potasio, magnesio, cobre e manganeso.
As vitaminas máis abundantes da piña son a vitamina C e, en menor
cantidade, a tiamina ou B1 e a B6 ou piridoxina.
Os compoñentes non nutritivos da piña son os máis significativos desde o
punto de vista dietético:
– O seu contido en fibra é considerable.
– Contén una encima, a bromelina ou bromelaína, similar ás encimas dixestivas,
que axuda a dixerir as proteínas.
– Os ácidos cítrico e málico son os responsables do seu sabor acedo e como
ocorre nos cítricos, o primeiro potencia a acción da vitamina C.

Táboa de composición nutricional (por
100 g de porción comestible):

Enerxía
(Kcal)
Auga (mL) Proteína (g) Graxa (g) Hidratos de carbono (g) Fibra (g)
49 86,5 0,4 0,4 11,2 1,2
Potasio (mg) Magnesio (mg) Provit. A (mg) Vit. C (mg) Folato (mg) Vit. E (mg)
113 14 2 15,4 10,6 0,1

Vantaxes e inconvenientes do seu consumo:

O ananás ou o seu mollo fresco tomados antes das comidas sacia o
apetito e constitúe un bo complemento en dietas.
de adelgazamento
. Ademais é lixeiramente diurético por
o que favorece a eliminación de ouriños.
Dado o seu achegue de fibra, o seu consumo está indicado en caso de preguiza intestinal
ou estreñimiento.
O seu contido en bromelina, encima que facilita a dixestión das proteínas,
polo que resulta unha sobremesa ideal ou como ingrediente en ensaladas paira preparar
ao estómago dos posibles excesos. O seu consumo está especialmente indicado
nas seguintes afeccións do estómago:
– Hipoclorhidria ou falta de mollos, que se manifesta por dixestión lenta
e pesadez de estómago.
– Atonía gástrica ou dificultade do estómago paira baleirar
o seu contido.
En ambos os casos, a piña debe tomarse fresca (non en conserva) e ben madura,
xa sexa antes ou despois da comida.
Con todo, o ananás non se recomenda durante a fase activa da úlcera
gastroduodenal, pois aumenta a produción de mollos gástricos, que empeoran
a sintomatología.

Calidade na compra:

A piña unicamente madura
ben na planta. Si colléitase cando aínda non está madura, co fin
de facilitar o seu transporte, resulta aceda e pobre en nutrientes.
É importante saber elixir os froitos colleitados na súa sazón. Sábese
que un ananás está ben maduro cando o seu pulpa cede lixeiramente
á presión dos dedos, o seu aroma é intenso, a punta das follas
son alaranxadas e estas poden arrincarse con certa facilidade.

Como preparala:

A piña consumida ao natural,
soa ou en macedonia, é ideal como sobremesa, paira favorecer a dixestión, e tamén
como aperitivo paira preparar ao estómago. Si é fresca, posúe no seu interior
un pequeno tronco fibroso e duro que convén retirar paira o seu consumo. Si se
quere que esta froita resulte máis doce convén deixala toda a noite boca
abaixo, xa que desta forma o azucre acumulado na parte inferior difundirase
ao resto do froito.
O zume elabórase pasando os anacos de pulpa por unha batidora ou trituradora.
Recoméndase tomalo enseguida, co fin de limitar a perda nutritiva,
pero ha de tomarse a pequenos sorbos, ensalivándolo ben, paira
evitar que provoque acidez de estómago.
En conserva, é una forma bastante habitual de consumila. Contén aínda
a maior parte das súas vitaminas, minerais e fibra, pero con todo é pobre
na súa encima bromelina que se degrada con facilidade e ademais resulta
máis calórica posto que se conserva en almibar, una solución
azucarada. Por iso, a piña en conserva apenas actúa como estimulante
dixestivo.
Combina ben con algúns sabores salgados e una das cociñas internacionais
que máis utiliza esta froita é a cociña chinesa. O porco ou o pato, por
exemplo, de forte sabor, congenian perfectamente coa piña.

Hixiene e conservación:

A piña é
una froita moi fráxil e sensible aos cambios bruscos de temperatura. Pódese
conservar durante uns días nun lugar fresco e seco, e nunca no frigorífico
porque se deteriora a temperaturas inferiores a 7ºC. Una vez pelada e cortada,
a piña débese conservar nun lugar fresco recuberta cun envoltorio plástico,
e convén consumila canto antes. O seu emprego tampouco se ha de retardar
cando alcance o punto óptimo de madurez, xa que a partir dese momento
comeza a perder o seu jugosidad con gran rapidez.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións