Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Pratos que estimulan o apetito

O gusto e o pracer son dous cuestiones determinantes na elaboración dun menú equilibrado, nutritivo e terapéutico para calquera persoa que sufra inapetencia
Por Maite Zudaire 13 de Agosto de 2010
Img comida hospital
Imagen: Robert Simmons

Recuperar as ganas para comer non é unha tarefa fácil. Sábeno moi ben quen senten molestias en distintas partes do aparello dixestivo, xa sexa en forma de chagas na boca, reflujo, acidez de estómago, diarrea, estreñimiento ou gases, despois de cada bocado ou porque o menú que ten diante non lle resulta apetecible nin estimulante.É neste momento cando entran en xogo os saberes e a imaxinación para conseguir que a persoa coma. A presentación dos pratos e a vaixela escollida son dúas dos aspectos craves que fan rechamante o menú. Estes sinxelos consellos son igual de útiles para quen están a dieta e senten desganados tras limitarse durante unha tempada a comer “pratos de réxime” monótonos e aburridos que se repiten semana tras semana. Porque os alimentos, ademais de nutrir, tamén proporcionan gusto e pracer ao comelos. E son estas dúas sensacións as que han de valorarse no momento de confeccionar un menú equilibrado, nutritivo e terapéutico.

A desnutrición é un dos males que causa complicacións médicas e que inflúe sobre o resultado dos tratamentos. Afecta tanto o ámbito hospitalario como a cidadáns máis vulnerables, como as persoas anciás.Comer axuda e moito na recuperación de calquera enfermidade ou lesión; refórzase o sistema inmune para afrontar con maior éxito e rapidez as infeccións, acelérase a recuperación das feridas e a cicatrización das mesmas e normalízanse parámetros vitais alterados (tensión, glicosa, albúmina), etc.

Inapetencia por enfermidade

Aspectos externos relativos á presentación dos pratos, a decoración (con herbas aromáticas, hilitos de salsa, froitos secos…), a combinación das cores ou o tipo de vaixela escollida para a ocasión, hanse de considerar en cada un dos pratos que conforman cada comida do día. Non hai que esquecer que en moitas ocasións comemos pola vista.

A estes atributos súmanse outros como o feito de escoller os alimentos que máis gustan, que a preparación desprenda un aroma agradable, que resulte gustosa ou que se sirva á temperatura correcta, nin demasiado quente (pode exacerbar a dor das chagas) nin demasiado fría como para que provoque rexeitamento. Así, unha simple crema de verduras resulta máis apetecible se se serve nun recipiente distinto ao habitual como pode ser un vaso ou unha copa ou se cobre de froitos secos.

Hai alimentos como a pechuga de pito, o lombo ou o filete de tenreira á prancha que poden resultar secos e requiren esforzo para masticarlos, polo que non son nada aceptados cando se está desganado. En lugar de prescindir deles e servir sempre a carne picada en forma de albóndegas ou hamburguesas, suxírese cambiar a maneira de elaboración e de presentación. A pechuga resulta máis zumenta se se serve acompañada de variadas salsas como a de champiñóns ou a que leva calabacín. O lombo resulta máis suculento se se cociña con piña , á laranxa ou á cazuela con aroma de canela e limón.

A composición da comida é determinante para que esta actúe como tratamento da enfermidade. Por iso, cada prato ha de achegar o máximo de enerxía posible, sempre que manteña o aspecto, a textura e o gusto agradable e esperado. É unha maior garantía de que, aínda que o paciente coma só unha parte do menú -sexa o primeiro prato, o segundo ou a sobremesa-, esta ración repórtelle unha boa dose de nutrientes. A persoa que atende ao individuo enfermo ha de coñecer máis trucos para procurarlle alimentos enerxéticos.Para iso pódense enriquecer as receitas con froitas desecadas, froitos secos, manteiga, queixo, aguacate, olivas, crema de cacahuete ou tahini.

MENÚ DE RÉXIME, PERO APETITOSO

O coidado do servizo de comidas ten a súa relevancia tanto para estimular o consumo entre persoas inapetentes e convalecentes, como para que alguén que está a dieta goce dun sinxela pero atractiva receita de réxime.

A aparencia dun simple prato de xudías verdes cambia se se serven dun modo orixinal (coas patacas en rodajas), se se mestura con outras hortalizas distintas ás típicas patacas cocidas, como pode ser a cabaza, unha sopa de tomate, uns champiñóns; acompáñanse dunha orixinal e saborosa salsa de sésamo ou simplemente se saltean con perexil e limón. Cambia a vista, pero o valor nutritivo é similar se as xudías verdes sérvense en forma de sopa líquida ou dunha deliciosa crema.De igual modo, é un estímulo agradable para os sentidos ao acompañar a sinxela receita de pechuga de pito á prancha con cebola rehogada ou con herbas aromáticas.

O colorido e a estética das ensaladas é primordial para que apeteza comer con frecuencia estas receitas hipocalóricas. Algo similar cabe esperar de todas aquelas receitas, coidadas en graxas, azucres e calorías -máis de 1000 propostas no receitario de EROSKI CONSUMER-, que conforman o menú de quen segue as indicacións dun dietista-nutricionista para tratar a súa obesidade, a súa diabetes ou a súa hipercolesterolemia.