Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Que é a anemia ferropénica?

Convén coñecer os síntomas, as causas e os tipos de tratamento ante a enfermidade provocada pola deficiencia de hemoglobina

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Luns, 14deMaiode2001

A anemia caracterízase por unha diminución na concentración
de hemoglobina ou na capacidade de transportar osíxeno no sangue.
A hemoglobina é a molécula que transporta o osíxeno desde
os pulmóns a todas as células do organismo. A deficiencia de hemoglobina
pódese deber a unha diminución do número de eritrocitos, tamén
chamados glóbulos vermellos ou hematíes, por volume de sangue ou a
una redución do contido de hemoglobina do interior dos mesmos.
Os glóbulos vermellos viven aproximadamente uns 100 días, e é en
a medula ósea onde se están constantemente producindo
novos. Paira iso, a medula necesita certos nutrientes como ferro,
acedo fólico, vitamina B12 e proteínas entre outros.
Os distintos tipos de anemias clasifícanse en función á súa base etiológica,
é dicir, a causa que a provoca. As anemias producidas pola inxestión
inadecuada dos nutrientes implicados na eritropoyesis adoitan denominarse
nutricionais; aínda que a súa aparición tamén pode estar relacionada
cun aproveitamento subóptimo de devanditos nutrientes.
Os síntomas coinciden na maioría dos casos de anemia: cansazo,
fatiga, debilidade, irritabilidad, palidez, anorexia ou falta de apetito, nauseas,
diarrea, úlceras bucais e perda de cabelo, etc. O comezo
adoita ser insidioso. A pel, as mucosas e as uñas están pálidas
pola diminución da hemoglobina circulante. Se a anemia é de longa
evolución pode atoparse atrofia das papilas gustativas da lingua
e outras alteracións máis pronunciadas.

Que é a anemia ferropénica?

A causa principal no desenvolvemento e aparición de anemia ferropénica
é o descenso dos depósitos de ferro orgánicos, provocando
paralelamente unha redución do número de hematíes ou glóbulos
vermellos. O organismo humano contén uns 4 g de ferro dos cales a maior
parte (uns 2,5 g) áchanse unidos a unha proteína (transferrina) formando
a hemoglobina. Por tanto, o ferro é imprescindible paira a formación
da hemoglobina. No fígado, o bazo e a medula ósea
almacénase en forma de ferritina que constitúe a reserva de ferro no
organismo.
Diariamente, una persoa adulta perde ao redor de 1 mg de ferro a través
de pel, mucosas, feces e ouriños. A muller fértil ten maiores perdas
a través da menstruación. Durante o embarazo existe un certo
grao de anemia causado por un aumento da demanda de ferro por parte do
feto acompañado dun incremento do volume de sangue circulante. En
os adultos a causa máis frecuente adoita ser a perda crónica
de sangue ou a diminución na absorción deste mineral por
enfermidades que afecten ao duodeno -parte do intestino próxima ao estómago
onde se produce a absorción de ferro- (úlceras, enfermidade
inflamatoria intestinal, hemorroidesl…). Os nenos, a miúdo presentan
este tipo de anemia durante os períodos de desenvolvemento e crecemento rápidos
por un aumento das necesidades debido ao constante crecemento dos tecidos.

A anemia ferropénica que se debe a unha inxesta inadecuada de ferro
é a máis frecuente no noso medio. Una alimentación insuficiente
ou monótona pode favorecer, ben por ignorancia ou por falta de recursos
económicos, un consumo habitual baixo en ferro.

O tratamento principal da anemia ferropénica é a administración
oral de ferro. A cantidade absorbida non se acha linealmente relacionada con
a cantidade inxerida. Ademais a aparición de efectos secundarios
(nauseas, estreñimiento ou diarreas…) cos preparados de ferro
limita a cantidade administrable. O tratamento debe manterse durante varios
meses co fin de repor as reservas corporais.

O tratamento dietético é complementario ao tratamento farmacolóxico
e está orientado a incluír na alimentación diaria alimentos
ricos en ferro de fácil absorción e outros alimentos, que por
a súa composición nutricional favorecen a absorción tanto do ferro
achegado a través dos alimentos como do ferro administrado farmacológicamente.
A través da alimentación, a absorción depende da
forma química na que se atope este mineral nos alimentos. Así,
o ferro contido nos alimentos de orixe animal (carne, fígado,
peixes e xema de ovo) é ferro hemo e absórbese mellor que o ferro non
hemo achegado polos vexetais (cereais integrais ou enriquecidos, legumes,
verduras e hortalizas). Hai nutrientes que favorecen a absorción de
ferro dos alimentos como a vitamina C e as proteínas, entre outros.
Da mesma maneira, existen sustancias presentes en maior cantidade en certos
alimentos que interferen coa absorción de ferro (ácido oxálico,
taninos, fitatos…), e que haberá que ter en conta á hora de
planificar a alimentación.

 

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións