Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Érase una vez, a canela

Una das especias máis coñecidas desde máis antigo, e que en ocasións se lle confunde coa casia ou canela da China...
Por maitezudaire 14 de Xaneiro de 2003

Una das especias máis coñecidas desde máis antigo, e que en ocasións confúndeselle coa casia ou canela da China…

A árbore da canela (Cinnmomum zeylanicum) pertence á familia do loureiro (laurácea) e é nativo do continente asiático, máis concretamente de Sri Lanka (antigo Ceylán), Malaisia e Indonesia. A canela é una das especias coñecidas desde máis antigo, e confundíase coa casia (Cinnamomum casia) coñecida como canela da China, xa que até o século XIII non se rexistra a súa existencia en Ceylan de onde proceden as variedades de excelente calidade. A casia, orixinaria de Assam (India) e norte de Birmania, é a cortiza seca dunha árbore da familia das lauráceas que se lle coñece a miúdo como canela chinesa. Os mercadores árabes e fenicios trouxérona a Europa na idade antiga, moitas veces confúndella coa canela aínda que ten un aroma máis intenso e menos agradable que esta, o sabor é lixeiramente doce cun toque final amargo e astringente. É una especia esencial na cociña chinesa e hoxe en día cultívase en China, Vietnam, Indonesia, Birmania e América central.

O maior produtor de canela segue sendo Sri Lanka seguido das illas Seychelles. Esta apreciada especia tamén se cultiva en Brasil, Birmania, India, Indonesia, Indias occidentais e illas do océano Pacífico. Sábese que os indonesios chegaron até a illa de Madagascar onde cultivaron canela que despois se transportaba até a cidade de Rhapta situada fronte á illa de Zanzíbar, desde onde os mercadores árabes e fenicios navegaban até o Mar Vermello e cara ao Mediterráneo e outras das rutas chegaba até Alexandría.

A especia

A árbore da canela é de folla perenne, e pode alcanzar o dez metros de altura no seu estado silvestre, pero pódase en árbores máis pequenos e densos paira facilitar o seu cultivo. A especia é a cortiza interna que se extrae pelando e fregando as ramas. As cortizas enrólanse una dentro doutra até formar una barra de aproximadamente un metro de longo. Déixanse secar ao sol, o que fai que a cortiza se curve cara a dentro. As achas sobrantes empréganse paira encher as ramas máis longas; as follas e poliñas podadas úsanse paira extraer aceite -eugenol – e os bastóns pelados empréganse como leña.

A canela recóllese durante as estacións de choiva, en Sri Lanka, entre os meses de maio e xuño, e outubro e novembro. A primeira colleita produce una cortiza máis grosa e inferior. A calidade aumenta en podas sucesivas e a cortiza máis fina procede dos brotes máis delgados do centro da planta. Catro mil metros cadrados de terreo producen entre 45 e 68 quilos de canela en rama.

Kayu manis é un termo malayo que significa pau doce, de onde procede cinnamommum. Os hebreos e fenicios transformáronos en guinnamon, o fenicios transmitírono aos gregos como kinnamom e aos romanos como cinnamomum. Por iso é polo que en castelán tambien sexa coñecida como cinamomo.

Sabor fragante e cálido

Na cociña, a canela úsanse en rama e moída, e combina moi ben tanto en pratos doces como salgados. Dá un toque especial ao prato de cordeiro elaborado ao estilo marroquí, acompaña moi ben a froitas nos recheos de carnes e aves, aos pratos de arroz, a sobremesas diversas como as compotas de froitas, doces de chocolate, bizcochos, arroz con leite, natillas, xeado de canela… As bebidas quentes como o chocolate e o café saben deliciosas con canela. Hoxe en día emprégase tamén dentro das fórmulas dos refrescos de cola.

A decocción da cortiza en achas utilízase paira combater molestias dixestivas: indigestión, dixestións lentas, cólicos, flatulencias. A infusión dunha cucharadita de canela en po nunha cunca de leite úsase contra arrefriados e gripe. E paira refrescar o alento de forma eficaz pódese mascar una barrita de canela.