Artigo traducido por un sistema de tradución automática. Máis información aquí.

Érase una vez, a longaniza

Trátase dun máis dos múltiples derivados cárnicos que se elaboran a partir de carne de porco.
Por maitezudaire 14 de Marzo de 2002

A longaniza pode definirse como un embutido delgado, feito de carne de porco adobada e picada. O seu nome deriva do latín lucanicam, salchicha de Lucania, una antiga rexión de Italia meridional que corresponde á actual Basilicata. Crese que os seus inventores foron os habitantes de devandita rexión montañosa e mal comunicada, que obrigados a conservar a carne de porco durante todo o ano, idearon una fórmula non perecedoira e saborosa. A data máis antiga na que se constata a existencia da longaniza é o ano 298 A.C., ano en que os lucanos aliáronse con os romanos. E é que en frescos conmemorativos do evento pódese observar entre os manxares da celebración algúns que poderían ser longanizas. Posteriormente, a longaniza estendeuse co imperio romano e obtivo una gran aceptación nas rexións setentrionais de Hispania. O proceso mediante o cal a carne do porco pasa a converterse nunha excelente longaniza denomínase “mondongo, e a súa elaboración prolóngase desde finais de novembro até principios de xaneiro. Paira a realización da longaniza primeiro pícase a carne de porco, despois engádense especias e finalmente se embute en intestinos do mesmo porco ou de tenreira; tras este proceso xa está lista paira consumir fresca, aínda que en ocasións sométeselle a un proceso de curación ou secado. Se a queremos curada debemos deixala repousar nun lugar adecuado paira o secado de embutidos durante un período apróximado de dúas semanas. A longaniza fresca xeralmente tómase frita (sen necesidade de engadir aceite) ou se asa á grella, mentres que a seca pode consumirse crúa.