Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Relixión e alimentación en Nadal

Os costumes relixiosos tamén determinan a oferta gastronómica

Á beira das comidas propias das tradicións relixiosas, os distintos credos condicionan o consumo de determinados alimentos. Os católicos non poden comer carnes vermellas os venres de Coresma, os xudeus e musulmáns teñen prohibido consumir porco e beber alcol e o tres grandes credos monoteístas prevén o xaxún como penitencia en certas partes do ano. Coñecer e entender os condicionamentos relixiosos no plano da alimentación é una forma máis de acrecentar as nocións sobre as crenzas e costumes dos pobos.

Diversidade de costumes segundo as relixións

A gastronomía está moi unida ás celebracións relixiosas; cada una das crenzas establece, por precepto ou tradición, comidas paira cada época do ano. En Bolivia, por exemplo, despois do brinde do Nadal sérvese un prato denominado picana, que consiste nunha especie de caldo case picante con sabor doce, choclo, elote ou millo, pedazos de carne de vaca e pito, zanahoria, tomate, cebola, papas, viño seco e outros ingredientes. En Panamá, cómese o millo cru, una expresión que nomea a un bizcocho feito de millo e outros ingredientes, que é cociñado nun forno de leña paira darlle máis consistencia á masa. A sobremesa típica arxentino é o «pan doce» ou panettone, una tradición italiana que consiste en elaborar una masa doce con froitas secas, noces, piñones e froitas abrillantadas e que se come despois da cea do Nadal, xunto con una copa de cava.

Outro costume do Nadal que se practica en México e Honduras, entre outros lugares, é a pousada, que se realiza durante doce días antes do 24 de decembro paira lembrar a peregrinaxe por Belén de San José e a Virxe María buscando albergue paira a chegada do Neno Jesús. Segundo a tradición, nos barrios ou urbanizacións, cada fogar anfitrión recibe aos veciños e amizades na súa casa, convidándoles con «ponche infernal», café, galletitas, doces e cantando cancións alusivas ao Nadal.

Pero xunto con tradicións, comidas e celebracións, a relixión católica, do mesmo xeito que outros credos, establece certas prohibicións sobre o consumo de determinados alimentos. As diferentes relixións, ademais de ofrecer ás súas crentes liñas de orientación espiritual, social, familiar e persoal, condicionan aspectos centrais da vida cotiá como o tipo e o modo de alimentación, que debe axustarse a un conxunto de normas segundo a fe que se profese.

O pai dominico Luís Miguel García Palacios explica que a lexislación actual da Igrexa católica en materia de alimentación baséase no Código de Dereito Canónico. A normativa “é moi sinxela aínda que quizá descoñecida nalgúns matices”, pois o Canon 1.251 indica que se debe realizar abstinencia de carne todos os venres do ano, “a non ser que coincidan cunha solemnidade”. Tamén se determina que o Mércores de Cinza e o Venres Santo débese gardar xaxún e abstinencia. “Quizá o máis descoñecido é que a abstinencia de carnes vermellas está marcada paira todos os venres -aclarou o pai García Palacios-, pero esta práctica está en desuso e redúcese aos venres de Coresma. Os relixiosos, monxes e outros consagrados teñen este precepto establecido nas súas regras, constitucións ou directorios. Nós os dominicos así o facemos”.

“Respecto da carne -aclarou o sacerdote-, débese entender todo o que non é peixe, vexetal, lácteos ou os seus derivados, co que nos quedan as carnes de todo tipo, incluso as aves, así como carnes preparadas -embutidos ou fiambres-“. Sobre o xaxún, o Código de Dereito Canónico de 1.917 establece que “a lei do xaxún prescribe que non se faga una soa comida ao día; pero non prohibe tomar algún alimento pola mañá e pola tarde, con tal que obsérvese, en canto á cantidade e á calidade, o costume aprobado en cada lugar”.

A lei de abstinencia obriga cumprila aos que cumpriron catorce anos; a do xaxún a todos os maiores de idade, ata que cumpran o cincuenta e nove. Cabe aclarar que quedan dispensados de xaxún e abstinencia os enfermos durante o tempo da súa enfermidade ou ben quen por prescrición médica deban tomar carnes ou non se lles permita ayunar. Por outra banda, engade o pai García Palacios, a Conferencia Episcopal pode determinar con máis detalle o modo de observar o xaxún e a abstinencia e tamén substituílos en todo ou en parte por outras formas de penitencia, como obras de caridade e prácticas de piedade.

Paxinación dentro deste contido


Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións