Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Sulfitos en alimentos e asma

Os sulfitos son aditivos seguros, aínda que poden provocar reaccións alérxicas e crises de asma a quen padecen este trastorno respiratorio

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Xoves, 28deFebreirode2008

Img sulfitos

Os derivados do xofre, coñecidos como sulfitos (E220-E228), levan empregando hai anos como aditivos conservantes. Son eficaces para previr a oxidación de aceites e graxas, e para manter a cor orixinal dos alimentos evitando a decoloración ou o oscurecimiento -principalmente vexetais e crustáceos- provocado por reaccións encimáticas. Estes conservantes tamén son útiles para previr o crecemento de certas bacterias, mohos e fermentos, sobre todo nun ambiente ácido. Por este motivo, un dos seus usos é en zumes.

Hai evidencias que asocian o consumo de alimentos que levan sulfitos con reaccións corporais de tipo alérxico como enrojecimiento, picor da pel e da boca e, mesmo, asma. Está probado o papel dos sulfitos na produción de broncoespasmo e exacerbación da asma entre o 2 e o 5% de persoas asmáticas. En moitos casos, as persoas que cren que sofren reaccións alérxicas polo consumo de certos alimentos realizan restricións innecesarias, a miúdo debido ao descoñecemento dos alimentos, os ingredientes ou os aditivos implicados no proceso. Por iso é esencial consultar a un médico especialista para obter un diagnóstico apropiado.

Aditivos conservantes

Son diversas as denominacións que poden atoparse nas etiquetas dos alimentos acerca destes aditivos: dióxido de xofre (E220), sulfito sódico (E221), sulfito acedo de sodio (E222), metabisulfito sódico (E223), metabisulfito potásico (E224), sulfito cálcico (E226), sulfito acedo de calcio (E227) e sulfito acedo de potasio (E228). Tamén os sulfitos atópanse de maneira natural en alimentos que sufriron un proceso de fermentación, como o viño e a cervexa, aínda que as concentracións nestes alimentos son moi baixas.

Na leituga, por exemplo, o anhídrido sulfuroso atópase de forma libre e é un potente desencadenamento da asma. Por iso, desde 1986, a Food and Drug Administration, FDA, prohibiuse o uso de sulfitos en froitas e hortalizas cando se vaian a consumir en fresco, excepto para as patacas frescas. No noso país non está permitida a adición de sulfitos nas carnes, peixes e mariscos, ricos en tiamina (vitamina B1), xa que a destrúen.

Si que está permitida a adición de sulfitos como aditivos conservantes nos seguintes alimentos: froita desecada, produtos de pastelería e pastelaría con froitas desecadas, gelatinas de froitas, marmeladas, froitas glaseadas, aderezos para ensalada, bebidas (zumes, veu e cervexas), sucedáneos de carne, peixe e crustáceos, salchichas e longanizas frescas, crustáceos frescos, conxelados e ultracongelados (gambas e camaróns), crustáceos e moluscos cocidos, e patacas procesadas.

Alerxia de difícil diagnóstico

A pesar de que os sulfitos afectan a unha pequena proporción de persoas asmáticas, o mecanismo non está ben claro. No organismo humano, a vía metabólica principal dos sulfitos é o seu oxidación e transformación a sulfatos por medio da actividade dunha encima, a sulfitooxidasa. Esta encima tamén se encarga de eliminar o sulfito producido no propio organismo durante o metabolismo dos aminoácidos (compoñentes das proteínas) que conteñen xofre.

En suxeitos con actividade encimática normal, o consumo de sulfitos non presenta ningún trastorno. Con todo, en persoas hipersensibles ou asmáticas, o consumo de alimentos con sulfitos ou a inhalación de dióxido de xofre, pode resultar tóxico. Estes compostos son os responsables da broncoconstricción que se traduce en dificultade para respirar. O único tratamento para esta reacción desmedida é evitar os alimentos e as bebidas que conteñan sulfitos. A capacitación dos pacientes con alerxias alimentarias a miúdo require a axuda dun dietista, que lles dea instrucións claras e consellos para que aprendan a interpretar a etiquetaxe dos alimentos.

Respecto dos casos de asma inducida por sulfitos advirte que, aínda que nos últimos anos a industria alimentaria ha tratado de reducir os niveis de sulfitos engadidos, as persoas con sensibilidade a sulfitos deben revisar con atención a etiquetaxe para evitar unha exposición desmedida ou imprevista.

OBRIGATORIO EN ETIQUETAS

Img
O uso de sulfitos nos alimentos está regulado por unha Directiva Europea adaptada mediante o Real Decreto 142/2002, de 1 de febreiro, polo que se aproba a lista de aditivos distintos a colorantes e edulcorantes para a elaboración de produtos alimenticios, así como as súas condicións de utilización. Nesta normativa inclúese unha longa lista de alimentos nos que está permitido usar sulfitos así como os seus límites máximos. Tamén se estableceu unha Dose Diaria Admisible (DDA), en 0,7 mg de sulfitos por quilo de peso corporal e día.

Estímase que é a centésima parte da cantidade a partir da cal se empezan a observar molestias gástricas, como dor abdominal e vómitos, entre outras. Pola súa banda, o Comité do Codex sobre Etiquetaxe dos Alimentos examinou os alérgenos desde 1993. Neste sentido, a Comisión do Codex Alimentarius (CAC) adoptou unha lista de alimentos e ingredientes que se sabe que causan hipersensibilidad e sempre deben ser declarados nas etiquetas.

Estes son os cereais que conteñen glute como trigo, centeo, cebada, avena, trigo, centeo, escanda e híbridos de cereais; crustáceos e derivados; ovo e ovoproductos; peixe e produtos derivados; cacahuetes, soia e os produtos destes; leite e produtos lácteos (incluída a lactosa); as noces de árbores de froitos de casca e produtos que os inclúan, e sulfitos en concentracións de 10 mg/kg ou máis. É dicir, é obrigatorio que os alimentos e as bebidas que conteñen sulfitos advírtano na etiquetaxe.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións