Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Té e café, con ou sen leite?

Analízase si a súa adición modifica a actividade biolóxica dos compostos antioxidantes destas bebidas

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 27deOutubrode2009

A combinación automática e apresa de moitos alimentos non sempre é idónea se se pretende maximizar o rendemento nutritivo de cada un deles. Este é o caso do café e o té, dúas bebidas de consumo cotián e frecuente. O primeiro, mesturado con leite, é habitual tanto nos almorzos como no tentempié, una mestura que se discute pola posibilidade de que reduza a capacidade antioxidante dos seus compostos ou que afecte á biodisponibilidad dalgún nutriente do leite. En relación ao té, debater se a adición modifica a actividade biolóxica da planta, é dicir, a acción preventiva antioxidante e vasodilatadora das catequinas, e en que medida.

Img tazaImaxe: Matthew Bowden

Té, como tomalo

O té é una bebida universal e a segunda, despois da auga, máis consumida en todo o mundo. Cada país ten costumes distintos á hora de preparalo e degustalo: ao natural, con limón, con azucre, aromatizado con especias (cravo, canela, cardamomo, jengibre…) ou con leite. Os estudos epidemiolóxicos suxiren que os alimentos ricos en flavonoides poderían reducir o risco de enfermidades cardiovasculares e cancro pola súa acción antioxidante. A avaliación científica ha comprobado que o té (negro, vermello, verde, branco) ten una actividade biolóxica intensa, mediada pola súa riqueza en catequinas, un tipo de compostos fenólicos antioxidantes da familia dos flavonoides, e os seus principais compostos bioactivos.

A evidencia científica ha constatado os efectos antioxidantes, antiinflamatorios e vasodilatadores do e, polo tanto, a súa resposta de protección fronte ás enfermidades cardiovasculares, que quedou reflectida en multitude de estudos experimentais e clínicos.

O dilema que se expón con algúns compostos bioactivos naturais nas plantas é que demostran una gran actividade “in vitro”, que non se reflicte coa mesma intensidade “in vivo” xa que o organismo humano non os absorbe ou asimila ben. Ao fío desta disxuntiva, o debate céntrase na inxesta conxunta de té e outros alimentos como o leite, una práctica tradicional en países como o Reino Unido e India. Modifica a actividade biolóxica do té? Analízase a súa acción nas catequinas e o grao desta.

Con leite, mestura desafortunada?

Nun estudo realizado por investigadores alemáns da Charité Universitätsmedizin, en Berlín, paira comprobar a resposta sobre a función endotelial do té só ou con leite, mediuse a “dilatación mediada por fluxo” (DMF) dos vasos sanguíneos, un marcador de enfermidade coronaria. Non observar una alteración neste parámetro é indicador dun endotelio funcional, mentres que a deterioración da DMF representa disfunción vascular. Este marcador mediuse por ultrasonido de alta resolución vascular antes da inxesta da bebida e dúas horas despois de tomala. No experimento comprobouse que o resultado era distinto segundo como se tomase o té: con ou sen leite.

A adición de leite mitiga os efectos vasculares positivos do té
Paira a investigación recrutáronse mulleres postmenopáusicas sas, quen tiveron que superar unha completa análise clínica que determinaba a súa aptitude paira o estudo, con valores normais paira o perfil lipídico, a presión arterial, o índice de masa corporal, a hormona tiroidea e os esteroides sexuais.

O té preparouse sempre da mesma maneira, con cinco g de follas de té negro de Darjeeling disoltos en 500 ml de auga fervida durante tres minutos. Logo se centrifugó durante 20 minutos paira homoxeneizar os compostos activos. As voluntarias tiveron que facer tres visitas clínicas, con tres días de diferenza entre elas e á mesma hora do día (ás 8 da mañá, despois do xaxún nocturno). O experimento consistía en tomar una das bebidas en cada visita: 500 ml de auga fervida con té negro, a mesma cantidade pero cun 10% de leite desnatada e igual ración pero cun 10% de auga engadida (paira lograr a mesma dilución que no té con leite).

Os resultados mostraron que o consumo mellorou de forma significativa a “dilatación mediada por fluxo” nas participantes en comparación coa inxesta de auga, mentres que a adición de leite mitigou os efectos vasculares positivos do té.

Os investigadores tamén mediron as concentracións dos compostos do té nas tres preparacións (recentemente elaborado, centrifugado e con leite), entre eles, os distintos tipos de catequinas (EC ou epicatequina, EGC ou epigalocatequina, ECG ou epicatequina galato, EGCG ou epigalatocatequina galato). O resultado máis rechamante foi que a adición de leite ao té diminuíu a concentración de todas as catequinas, pero non a doutros compoñentes como a teobromina e o ácido gálico.
Dos diversos tipos de proteínas do leite, as caseínas, segundo os autores, mostran máis afinidade paira formar complexos coas catequinas do té e inhibir os seus efectos vasculares positivos.

Reacción química, a debate
Noutros estudos non se probou a acción do leite sobre as propiedades antioxidantes do té. Algúns autores dubidan de que esta consecuencia negativa á que se alude débase á formación de complexos entre as catequinas e a caseína. Suxiren que, de constituírse, despois dun tempo de dixestión no estómago, ao chegar ao tracto intestinal se decompondría a caseína nos seus péptidos e aminoácidos por acción das encimas dixestivas e liberaríanse as catequinas. Expoñen a hipótese de que, tras a disgregación das proteínas lácteas, a absorción das catequinas libres sucede máis tarde, polo que os seus efectos saudables non serán tan inmediatos. Esta disxuntiva obriga a esperar aos resultados de máis investigacións paira dotar de maior evidencia ao asunto antes de sacar conclusións prematuras.

E O CHOCOLATE E O CAFÉ?

En Francia levouse a cabo un estudo cunha base similar ao primeiro: comprobar os efectos da adición do leite sobre as propiedades antioxidantes do café. Se parte da base de que o café prové á dieta de ácido 5-ou-cafeoilquínico, considerado un tipo de ácido clorogénico recoñecido polo seu poder antioxidante. Os autores comprobaron que engadir un 25% de leite provoca a unión do 40% de ácido clorogénico ás proteínas desta bebida. Comprobaron “in vitro” que estas interaccións químicas tenden a diminuír durante a dixestión gástrica e intestinal, un aspecto que suxire que a adición de leite ao café non terá ningún efecto significativo no poder antioxidante deste.

O chocolate negro é una fonte dietética interesante de catequinas. Por analogía, o consumo do produto puro conservará a súa capacidade antioxidante. Pero que ocorre co chocolate con leite en pastillas ou á cunca? Até agora sábese que a concentración de antioxidantes no chocolate puro é maior que na mestura.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións