Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Unha dieta paterna baixa en proteínas podería afectar á saúde hepática dos fillos

Suxírese que a información nutricional pasa á seguinte xeración a través do esperma e sen ningunha clase de influencia social

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Martes, 28deDecembrode2010

Un estudo realizado en ratos suxire que unha dieta paterna baixa en proteínas podería afectar á saúde hepática dos fillos. Este traballo, publicado na revista “Cell”, desenvolveuse por investigadores da Escola de Medicamento da Universidade de Massachusetts en Estados Unidos.

Este estudo mostra que os ratos de pais alimentados cunha dieta baixa en proteínas presentan cambios distintivos e reproducibles na actividade dos xenes metabólicos clave nos seus fígados. Eses cambios producíanse a pesar do feito de que os pais nunca viron á súa descendencia nin pasaron tempo coas súas nais, o que suxire que a información nutricional pasa á seguinte xeración a través do esperma e sen ningunha clase de influencia social.

Os descubrimentos engádense á evidencia de que a reprogramación epigenética de xenes podería ser un importante mecanismo para pasar a información sobre a contorna, e neste caso a contorna nutricional, dunha xeración á seguinte. A epigenética refírese a as modificacións químicas no ADN heredables que poden alterar a forma na que os xenes se expresan sen cambiar a secuencia subxacente dos seus compoñentes.

Os investigadores descubriron no seu estudo que centos de xenes cambiaban na descendencia dos ratos que se alimentaron coa dieta baixa en proteínas. O perfil epigenético dos fígados dos ratos novos mostrou numerosas diferenzas en función da dieta paterna, entre as que se inclúe a modificación química dunha secuencia de ADN que se cre sirve como un promotor para un factor de transcrición de lípidos crave coñecido como Ppara. Estes cambios estaban asociados cunha menor actividade do xene Ppara.

Os autores non saben como a información se codifica e pasa do pai á descendencia, xa que o esperma non mostra o mesmo patrón epigenético visto nos fígados da descendencia. Os novos descubrimentos en combinación con outras evidencias teñen importantes implicacións para futuros estudos e estes ratos supoñen un modelo de traballo sobre os mecanismos responsables da reprogramación do metabolismo transgeneracional.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións