Saltar o menú de navegación e ir ao contido

EROSKI CONSUMER, o diario do consumidor

Buscador

logotipo de fundación

Canles de EROSKI CONSUMER


Estás na seguinte localización: Portada > Alimentación

Este artigo foi traducido por un sistema de tradución automática. Máis información, aquí.

Variedades de ensaladas

Ensaladas simples, mixtas, frías ou tépedas son pratos refrescantes, moi apetecibles e nutritivos paira calquera momento

  • Autor: Por
  • Data de publicación: Venres, 23deXullode2004

As ensaladas conforman un prato refrescante que, en xeral, sérvese como entrante. Son ricas en sales minerais e en vitaminas, pero ademais, as ensaladas compostas complétanse, desde o punto de vista nutricional, con alimentos proteicos como o peixe, a carne ou os legumes. Estes ingredientes fanas apetecibles e moi recomendables na dieta diaria.

Img ensalada1

As posibilidades de preparación das ensaladas son innumerables. Simples, compostas, tépedas ou en ensaladilla son algunhas opcións. As simples componse dun ou dous ingredientes, que na maioría dos casos son hortalizas crúas ou cociñadas. Son habituais a leituga e o tomate. As ensaladas compostas, en cambio, caracterízanse por diversos ingredientes, como conservas de peixe, carnes, legumes ou ovos, ademais de hortalizas crúas e cociñadas.

As ensaladillas parten dun único ingrediente harinoso, tipo pataca, zanahoria ou arroz, que se completa cun alimento proteico, como conservas de peixe ou carnes, e una salsa emulsionada, como a maionesa, cuxa función é envolver e aglutinar o resto de ingredientes. A máis común é a ensaladilla rusa.

Por último, as ensaladas tépedas destacan pola súa composición decorativa. Están compostas pola ensalada principal e outros alimentos que se cociñan no momento de servir ou se saltean e despois aderézanse cunha mestura de graxas, ácido e sal. Un exemplo é a ensalada de anchoas ou de lagostinos e cogomelos.

Ingredientes protagonistas

Os principais xéneros que se utilizan na preparación de ensaladas son:

  • Hortalizas. Poden prepararse crúas ou cociñadas. Entre as crúas, destacan as de folla (leituga, endibia, lombarda ou escarola), xunto co tomate ou o pemento. As froitas máis empregadas son as mazás, laranxas, uvas, plátanos, piña ou aguacate. As hortalizas cociñadas sérvense, na maioría dos casos, frías. As máis comúns son a pataca, o pemento, a berenjena, os cogomelos, os fungos e toda clase de legumes, tanto secas como frescas (fabas, guisantes, vainas, fabas, garavanzos), ademais dos espárragos (brancos e trigueros), os cardos ou a alcachofa, entre outros.

  • Carnes e peixes. Englóbanse no xénero de orixe proteico. As carnes máis utilizadas son as aves e embutidos. Entre os peixes, recórrese a consérvalas de bonito, anchoa e afumados, como salmón e palometa. Nas ensaladas tépedas, destacan os peixes frescos como o rape, a pescada ou o linguado. Tamén teñen importancia os queixos e os ovos, que se consumen duros, recheos ou en gelés.

  • Graxas. Aceite de oliva, de sementes e nata.

  • Ácidos. O vinagre en todas as súas variedades e, en ocasións, o limón.

  • Condimentos. Especias e herbas aromáticas.

Aliños e sazonamientos

Os aliños componse dunha graxa ou mestura de graxas, sobre todo aceites de oliva virxe extra e de oliva 0,4º, e un ácido, que a miúdo é limón ou vinagre (de sidra ou viño jerez, entre outros). A proporción da vinagreta é: una parte de vinagre e tres de aceite, ademais de sal, pementa ou mostaza.

Outros aliños posibles son a maionesa, as salsas emulsionadas e a denominada nata agre, que se elabora con nata, un ácido, sal e pementa. Con frecuencia, bátese para que adquira consistencia.

NORMAS XERAIS DE ELABORACIÓN

  • A hixiene. Todos os ingredientes crus, sobre todo as hortalizas, débense lavar en abundante auga e, si é necesario, cunhas gotitas de lejía paira eliminar restos de terra ou bichos.
  • Deben retirarse todas as partes deterioradas.
  • Utilizar materiais inalterables na súa preparación.
  • Respecto ao sabor da ensalada ou ensaladilla, debe ser compatible entre todos os alimentos.
  • Non servir demasiado frías, senón frescas.
  • Se sazona e aderézase no momento de servir. De non ser así, as hortalizas de folla perdan a súa textura debido á acción do ácido (limón ou vinagre).
  • Os ingredientes deben picarse en tamaños proporcionais e débese coidar a elaboración: cando algúns xéneros poden danar a presentación, como a remolacha ou a lombarda, que destiñen, sempre se agregarán os últimos e no momento de servir.
  • É fundamental controlar a cantidade de aderezo que se verte na ensalada.

Pódeche interesar:

Infografía | Fotografías | Investigacións